دغدغه های یک مدد کار اجتماعی
همه روز روزه بودن همه شب طواف کردن....
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ :سید حسن موسوی چلک

دکتر شریعتی:

 بار الها، 

برای همسایه ایی که نان مرا ربود نان، 

برای دوستی که قلب مرا شکست مهربانی، 

برای آن که روح مرا آزرد بخشایش

 و برای خویشتن خویش آگاهی و عشق طلب می کنم.





نوع مطلب : دل نوشته ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/12/3

برگزاری نکوداشت حاج ناصر بابایی و محترم رمضانلو در اسفندماه ۹۶

 همچون چند سال اخیر، به بهانه روز و ماه جهانی مددکاری اجتماعی ۲۰۱۸ این بار آیین نکوداشت  آقای “حاج ناصر بابایی” و خانم “محترم رمضانلو” را به پاس یک عمر خدمت آنها در حوزه مددکاری اجتماعی و سلامت اجتماعی در تهران برگزار خواهد شد.

ناصر بابایی، متولد ۱۳۱۹ از فارغ التحصیلان مددکاری اجتماعی مدرسه خدمات اجتماعی و دارای مدرک کارشناسی ارشد مردمشناسی است. وی در طول سالهای خدمت خود سمت های مختلفی در سازمان بهزیستی کشور، شهرداری و بیمه ایران داشته است که از جمله آنها معاونت حمایتی و معاونت اداری مالی بهزیستی، معاونت سازمان تأمین اجتماعی و معاونت سازمان بازنشستگی اشاره کرد. حاج ناصر بابایی سه دوره رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران بوده است.

محترم رمضانلو متولد ۱۳۲۶ از  فارغ التحصیلان مددکاری اجتماعی مدرسه خدمات اجتماعی و دارای مدرک کارشناسی ارشد خدمات اجتماعی است. وی عضو هیات علمی دانشگاه آزاد اسلامی واحد رودهن و بازنشسته سازمان بهزیستی کشور است. خانم رمضانلو سالها در حوزه آموزش مددکاری اجتماعی در دانشگاه ها و کارورزیها فعالیت داشته است. او عضو هیات موسس و سالیان سال عضو منتخب هیات مدیره انجمن مددکاران اجتماعی ایران بوده است.

این آیین نکوداشت به همت انجمن مددکاران اجتماعی ایران و با همکاری سازمان بهزیستی استان تهران در روز ۱۴ اسفند ۹۶ در محل بهزیستی استان تهران واقع در خیابان ولیعصر عج. بالاتر از میرداماد. نبش خیابان فروزان برگزار می شود و کتابچه ای از خاطرات و یادداشتهای مرتبط با این اساتید در حال تهیه است.

دوستان،همکاران،دانشجویان و … می توانند یادداشت کوتاه خود (حداکثر دو صفحه آچهار) درباره ویژگی های کاری و اخلاقی/خاطرات و … هر یک از این دو پیشکسوت عزیز را  به نشانی ایمیل و تلگرام زیر ارسال نمایند تا در کتاب نکوداشت چاپ شود.

email: abbasayazdani@gmail.com

telegram: 09012681168

روابط عمومی انجمن مددکاران اجتماعی ایران

photo_2018-02-13_00-47-14





نوع مطلب : اخبار، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/12/2

شادبودن به همین آسانی است؟

سیدحسن موسوی چلک*

وقتی به حرکت جوامع نگاه می‌کنیم، همیشه شاهد توسعه فناوری، تکنولوژی و گسترش و تولید دانش جدید هستیم به گونه‌ای که دسترسی به اطلاعات، سرعت اطلاعات، امکان بهره‌گیری از ظرفیت تکنولوژی و در کنارش فضای مجازی که این روزها بحث داغی دارد را فراهم می‌کند. این فضا اجتناب ناپذیر است. همانطور که با آمدن رادیو شاهد یک تغییر در فضای ارتباطی و اطلاعاتی بودیم، تلویزیون و ماهواره و اینترنت هم به گسترش این فضا افزود و امروز هم شبکه‌های اجتماعی و فضای مجازی به سرعت بیشتری در بدنه جامعه تاثیر می‌گذارند. پس امروز در دنیایی زندگی می‌کنیم که IT و فضای مجازی ویژگی اجتناب ناپذیرش محسوب می‌شود و این فضا به‌گونه‌ای نیست که آسان بتوان آن را به شکل دلخواه درآورد. ما امروز مجبوریم در جامعه‌ای زندگی کنیم که فضای مجازی یک بخش محوری تبادل اطلاعات و حتی انجام امور محسوب می‌شود به طوری که ثبت نام دانشگاه، انجام کارهای بانکی، اخذ گذرنامه و کارهای مشابه از طریق همین سامانه مجازی است. لذا فضای مجازی یک فرصت است و جایی که تدابیر لازم را چه در عرصه سیاستگذاری و چه در عرصه اجرا برای استفاده از این فضای مجازی اتخاذ نکنیم به تهدید تبدیل می‌شود. ممکن است دو نفر در خانواده درگیر فضای مجازی باشند و یک نفر کلاهبرداری کند و دیگری استفاده علمی. آنچه مهم است اینکه قبل از ورود به فضای مجازی یا قبل از ورود به فناوری‌های جدید، اطلاعات لازم راجع به ویژگی‌ها، نقاط قوت و تدابیری که باید اتخاذ شود را در اختیار مردم بگذاریم. تجربه سال‌های اخیر نشان می‌دهد که فیلترینگ فضای مجازی چندان جواب نمی‌دهد. شاید به صورت مسکن اثرگذار باشد اما عملا اثربخشی لازم را ندارد. لذا باید استراتژی را عوض کنیم و به گفته وزیر کشور قلع و قمع فضای مجازی، استراتژی محکوم به شکست است. مشابه این کار را در مورد ماهواره انجام دادیم و بارها به جمع آوری دیش‌ها اقدام کردیم اما موثر نبود. درواقع با اتخاذ این رویکرد اهمیت قوانین را کمرنگ می‌کنیم. با نگاهی به تلویزیون این سوال ایجاد می‌شود که چرا شب عید یا ماه مبارک رمضان تعداد بیننده‌های این رسانه بیشتر می‌شود؟ پاسخ روشن است، چون جذابیت دارد. «خندوانه» و «دورهمی» دو برنامه‌ای که به رغم اینکه نقد بر آنها وارد است اما با برخی جذابیت‌ها توانستند بیننده را جذب کنند. ذهنیت عموم جامعه درباره تلویزیون این است که گارد سیاسی دارد. درحالی که هرجا اعتماد بیشتر باشد بهره برداری هم بیشتر صورت می‌گیرد. اگر برنامه‌ها جذاب باشد، معمولا مردم رغبت بیشتری برای نگاه کردن به رسانه خودمان و بهره‌برداری از سایر ظرفیت‌های رسانه خواهند داشت. در جامعه‌ای زندگی می‌کنیم که یک ظرفیت در کشورمان داریم که هم ظرفیت دینی است و هم ظرفیت ملی اما در خیلی از مواقع ترویج دهنده غم بوده‌ایم. چقدر ظرفیت‌های فرهنگی این سرزمین را ترویج کرده‌ایم؟ شایسته سالاری، اعتماد، عدم تبعیض، توجه به حقوق شهروندی، پاسخگویی و فاصله کم مردم و مسئولان می‌تواند روی نشاط تاثیر بگذارد اما ما چقدر روی این موضوعات کار کرده‌ایم؟ شادی آنی و گذراست. نشاط فقط خندیدن نیست. ما باید برنامه داشته‌ایم که بخشی از آن همان سیاستگذاری‌هاست که باید تقویت کنیم و بستر لازم را فراهم آوریم. بگذاریم جشن اقوام برگزار شود. ما امروز بیش از هر زمانی به دلیل سبک زندگی مان نیاز به خلق شادی داریم. با ممانعت از برگزاری کنسرتی که هم شعرش مجاز است و هم خواننده‌اش، گسترش زیرزمینی آن را سبب می‌شویم. خشونت در کشور ما دومین پرونده قضائی است. مدارس، محیط‌های اجتماعی، روانشناسی شهر، پوشش، روابط اجتماعی و محیط کارمان شادی گریز است. خودبه‌خود در روابط بین فردی خانواده‌هایمان هم همین فضا ایجاد می‌شود. قبلا شاهد شب نشینی خانواده‌ها بودیم. پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌ها با اینکه سواد تحصیلی کمتری داشتند اما سواد زندگی‌شان بیشتر بود. با اینکه بخشی از این تغییرات به سبک زندگی و گسترش تکنولوژی بستگی دارد، در کنارش به گفته وزیر بهداشت 24 درصد مردم از اختلال روانی رنج می‌برند که نشان دهنده کم‌کاری روی نشاط، سلامت روان، تعلق فرهنگی و اجتماعی است. ما روی مطالبات اجتماعی چندان کار نکرده‌ایم و این مشکلی جدی است که با آن مواجهیم. منظور از نشاط، بی‌قیدی و خروج از قوانین فعلی کشور نیست بلکه باید قوانین را بازنگری کنیم. اجازه دهیم فضای اجتماعی شادتری اتفاق بیفتد. فقط کافی است ظرفیت سازی کنیم تا مردم خودشان فضای شاد ایجاد کنند. روی مدارس بیشتر کار کنیم. مدارس شادی گریز هیچگاه نسل شادی را تربیت نخواهند کرد. برای شاد بودن نباید منتظر دولت باشیم. آری آری، شاد بودن به همین آسانی است! به قول قدیمی‌ها یک دل شاد باشد در بیایان هم می‌توان زندگی کرد. لذت و کیفیت زندگی‌مان مطلوب نیست که یک بخشی به خودمان و بخشی هم به سیاستگذاری‌ها برمی‌گردد. هندی‌ها با حداقل امکانات معیشتی ولی عادت کرده‌اند که زندگی شادی داشته باشند. مشکلات برای همه هست اما با مشکل هم می‌توان شاد زندگی کرد. جامعه‌ای که شفافیت و سلامت کمتری دارد مردم بیشتر در خود فرو می‌روند.

* رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

منبع: روزنامه آرمان/30 بمن 96/صفحه 16

۲۱۳۹۴۶ | تاریخ۱۳۹۶/۱۱/۳۰ - شماره3546

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/12/1

مصاحبه پژوهشی:

بی‌خانمانی و ظرفیت های قانونی آن (1)

یکی از پدیده‌هایی که زائیده زندگی شهری است، موضوع بی‌خانمانی است که به شکل‌های مختلف در جامعه خود را نشان می دهد گاهی به شکل تکدی گری گاهی به شکل فرد متجاهر و .....

چکیده مصاحبه پژوهشی:

- یکی از پدیده‌هایی که زائیده زندگی شهری است، موضوع بی‌خانمانی است.
- پدیده بی خانمانی در ایران مسبوق به سابقه است حتی از قبل از انقلاب ما شاهد این پدیده بودیم.

- آئین نامه ساماندهی افراد متکدی و بی خانمان در سال 1378 در شورای عالی اداری تصویب شد و معروف به آئین نامه ساماندهی متکدیان و افراد بی خانمان است.

- بی خانمان ها شهروندانی هستند که به دلایل متعدد و شرایط خانوادگی و به دلیل بی پشتوانگی از خانه خارج و آواره کوچه و خیابان می شوند.

- بی خانمانی مختص گروه خاصی نیست و تمام گروه های سنی را در برمی گیرد.

- در سال های اخیر متاسفانه بی خانمانی در گروه زنان بیشتر شده است.

پژوهش خبری صداوسیما: یکی از پدیده‌هایی که زائیده زندگی شهری است، موضوع بی‌خانمانی است که به شکل‌های مختلف در جامعه خود را نشان می دهد گاهی به شکل تکدی گری گاهی به شکل فرد متجاهر و ..... در خصوص بی خانمانی و بی خانمان ها پژوهش خبری در گفتگو با با سیدحسن موسوی چلک، رئیس انجمن مددکاری اجتماعی این موضوع را بررسی کرده است: 

پژوهش خبری : به چه علت افراد بی خانمان می شوند؟

 بی خانمان ها شهروندانی هستند که به دلایل مسایل اقتصادی، شرایط خانوادگی، بیماری ها و اختلالات روحی - روانی که دارند و نیز بی پشتوانه گی و فقدان نظام تامین اجتماعی فراگیر، فقر نهادینه شده و گاهی درگیر شدن با اعتیاد و جرایم، جدایی از خانواده و خیلی از موضوعات دیگر از خانه و کاشانه خود بیرون می آیند ودر خیابان ساکن می شوند و دیگر به خانه برنمی گردند.

آنها خیابان را بر سرپناه قبلی خود ترجیح می‌دهند و یا ناگریز به ترک آشیانه قبلی خود و پذیرش شرایط سخت و دشوار و حتی غیر انسانی هستند و این مسئله است که ما باید در فصل سرما بیشتر به یاد آنها باشیم. شاید پس از پایان سرما آنها از یادمان بروند ولی دستگاه‌ها هستند و باید به وظایف خودشان عمل کنند و سازمانها و شرکت های مردم نهاد باید بویژه در حوزه کودکان اعتیاد تلاش کنند که حداقل عوارض کمتری در اثر بی خانمانی برای این گروه داشته باشد.

در تهران شهرداری با قرار دادن سامانه 137 و تیم های سیار و نیروی انسانی و فضاهایی که ایجاد کرده است مدیریت خوبی را انجام می‌دهد. لیکن با توجه به اینکه در سطح شهر شاید همه نیروی شهرداری حضور نداشته باشند، مردم هم می توانند در صورت مشاهده گروه یا افراد بی سرپناه با سامانه 137 تماس بگیرند تا نیروهای شهرداری به کمک این افراد بیایند.

پژوهش خبری : آیا پدیده بی خانمانی مختص کشور ماست؟

 سیدحسن موسوی چلک: این پدیده در ایران مسبوق به سابقه است حتی از قبل از انقلاب ما شاهد این پدیده بودیم. مراکز کار آموزی و بازپروری که در قوانین شهرداری سال53 آمده است: شهرداری ها مسئولیت این مراکز را به عهده دارند بخشی از قوانین برای همین گروه هاست. لذا پدیده جدیدی نیست و یا خاص جامعه ما نیست و در اکثر جوامع این موضوع وجود دارد. 

 پژوهش خبری : آیا قانون و آیین نامه ای در این خصوص داریم؟

  سیدحسن موسوی چلک: ما در عرصه سیاستگذاری آیین نامه داریم که این آئین نامه در سال 1378 در شورای عالی اداری تصویب شد و معروف به آئین نامه ساماندهی متکدیان وافراد بی خانمان است. در این مصوبه یازده دستگاه مسئولیت های مختلفی دارند در واقع سیاستگذاری ما در این حوزه همین آیین نامه است که داریم. شهرداری، بهزیستی و کمیته امداد، دادگستری، فنی و حرفه‌ای، ‌زندان ها؛ بیمه سلامت فعلی و بیمه همگانی قبلی، خدمات درمانی، تامین اجتماعی، و جاهای مختلف باید همکاری کنند و فرمانداری، استانداری و کارگروه اجتماعی، ‌بخشی دیگر هم به قانون اصلاح قانون مواد مخدر مربوط می شود که در واقع در این قانون بحث معتادین متجاهر هم مطرح می شود که در قالب ماده 16 در قانون پیش بینی شده است. سیاستگذاری برای چگونگی برخورد بابی خانمان هایی که معتاد هستند و اعتیاد دارند گفته شده که مسئولیت اینها با سیستم قضایی انتظامی بود و بر اساس برنامه ششم توسعه؛ مسئولیت این کار به بهزیستی و شهرداری در کنار سایر سازمانها واگذار شد. لذا در عرصه سیاستگزاری موضوع بی‌خانمانی فراموش نشده است. اگر بی‌خانمان بیمار روانی مزمن باشد ساماندهی این افراد هم پیش بینی شده است و مسئولیت بیماران روانی مزمن با بهزیستی و بیماران روانی غیر مزمن با وزارت بهداشت است. اگر افراد بی‌خانمان دچار معلولیت باشند و یا عقب مانده ذهنی یا سالمند رها شده باشند قانون و آیین نامه دارد. یا افرادی باشند که بطور کلی در جامعه بی‌خانمان اند، هر کدام ذیل تبصره خودش قرار می‌گیرد. در اصلاحیه آیین نامه فوق افراد زیر 18سال به نام کودکان خیابانی و کار؛ شناسایی می‌شوند. و بالای 18 سال به نام متکدی و بی‌خانمان مشخص شده اند.  همچنین مسئولیت حمایت از خانواده‌های نیازمند نیز برعهده کمیته امداد و بهزیستی است؛ آنچه که از مسائل و بحث‌ها می‌خواهم نتیجه بگیرم این است که در مورد این موضوع در عرصه سیاستگزاری غلفت نشده است. 

پژوهش خبری : آیا این آیین نامه نیازمند بازنگری مجدد است؟

سیدحسن موسوی چلک: بله حتما نیازمند بازنگری است هم بازنگری در مورد سیاست هایی که تصویب شده اما اجرا نشده و هم سیاست هایی که نتیجه عکس داشته و هم سیاست هایی که می تواند ماهیت پیشگیری داشته باشد این قوانین هم باید اتخاذ شود. اما آنچه که مهم است در اجرا به این موضوعات و سیاست‌هایی که اتخاذ شده توجه نمی شود.

در همان آیین نامه ساماندهی افراد بی خانمان و متکدیان که در سال 1378 در شورای عالی اداری تصویب شد شاید 2 - 3 سازمان بیشتر از همه درگیر هستند بقیه به وظایف خودشان توجه نمی‌کنند و یا بطور کامل انجام نمی دهند. چون نهادها و سازمان ها از کاری که انجام داده اند نتیجه خوب نگرفتند لذا خیلی انگیزه برای حضور فعال و موثر در این بخش ندارند و فکر می‌کنند هزینه کردن یعنی هدر دادن پول و سرمایه است. کاری که نتیجه اش کاهش بهبود وضعیت موجود باشد انگیزه را برای مشارکت در این حوزه کم می‌کند.

در چند سال اخیر شهرداری و شرکت‌های مردم نهاد در این عرصه فعال تر شدند. و حتی فعالیت‌هایی که بصورت موقتی در مواقع ضروری مثل سرمای زمستان؛ هر چند که کافی نیست اما بسیار اثر بخش بوده است و صدماتی که در اثر بی خانمانی به این اشخاص وارد میشود کمتر شده است.

پژوهش خبری : آیا بی خانمانی مختص گروه و جنس خاصی است؟

 سیدحسن موسوی چلک: در ایران در سالهای اخیر آمار زنان بی خانمان افزایش یافته به گونه ای که شهرداری ناگریز شد یک سامان سرای ویژه زنان را تاسیس کند. در آسیبهای اجتماعی در حوزه زنان به مراتب حساسیت بیشتر است. واقعیت تلخ تر اینکه کودکان ما هم به دلایل مسایل اقتصادی ناگریزند در گرما و سرمای سخت بیرون بیایند و کار کنند تا درآمدی برای خود و خانواده شان بدست آورند و معیشت حداقلی تامین کنند که این مسئله هم برای کودکان و هم برای جامعه زجرآور است. کودکانی که یا از سوی افراد سودجو و یا خانواده خود به کار گرفته می شوند.

ولی در مورد زنان و مردان ما همچنان شاهد بی خانمان هایی در سطح خیابانها هستیم. فکر می کنم حتی اگر ما از دیدن چهره شان آزرده خاطر هم می شویم اما در روزها و شب های سخت و سرد زمستان باید به یادشان و نیز کمک رسان آنها باشیم و به عنوان یک شهروند کمک کنیم تا کسی خدای ناکرده به دلیل بی خانمانی و سرما جان خود را از دست ندهد. 


پژوهش خبری : بطور کلی بی خانمانی در کجاها بیشتر است؟

سیدحسن موسوی چلک: معمولا ما در شهر به خصوص شهرهای بزرگ این آسیب را داریم و در شهرهای کوچک کمتر این معضل را مشاهده می کنیم. در روستاها به دلیل روابط اجتماعی مردم و اطرافیان چتر حمایتی بر سر تک تک افراد روستاست. اما در شهر به دلیل نبود مسئولیت پذیری همانند روستا و ارتباطات چهره به چهره وفقدان مسئولیت اجتماعی و بیگانگی مردم در محیط های شهری این آسیب اجتماعی بیشتر است. البته نه تنها بی تفاوتی بیشتر است، بلکه گرفتاری های شهر نشینی هم بیشتر است. 


پژوهش خبری : این اشخاص تا چه حد در معرض آسیب های اجتماعی دیگر هستند؟

سیدحسن موسوی چلک: بعضی از آنها خود آسیب دیده اجتماعی هستند: معتاد متجاهر خود درگیر آسیبهاست. متکدی هم همین است. عده‌ای هم ممکن است درگیر اعتیاد نباشند ولی خود بی خانمانی می تواند عاملی باشد برای سرقت، بزهکاری، ارتکاب جرایم، درگیر شدن در حوزه مواد مخدر چه مصرف و چه توزیع و چه آسیب های اجتماعی دیگر و نیز زنانی که درگیر حوزه روسپیگری اند..... موضوعاتی نیست که بگوییم بی خانمان ها مصون از این موضوعات هستند اتفاقا خیلی از بی خانمان ها یکی از موضوعات درگیر شدن در حوزه آسیب های اجتماعی اند به غیر از آنهایی که یا بیمار روانی اند یا عقب مانده ذهنی یا سالمند رها شده. ناگفته نماند برخی از اینها هم درگیر مواد مخدر هستند. خلاصه عمده افراد بی خانمان خودشان هم به نوعی درگیر آسیب های اجتماعی هستند. 

پژوهش خبری : نگاه افراد جامعه به بی خانمان‌ها چگونه نگاهی است؟
آقای سیدحسن موسوی چلک: مسلما حس ترحم افزایش می یابد اما اگر کسانی باشند که از این طبقه ضربه خورده باشند ترحم جای خود را به تنفر می دهد. متاسفانه آنقدر مردم گرفتار هستند که اغلب وظایف اجتماعی اخلاقی خودشان را فراموش می‌کنند ولی در شبهای سرد و سخت زمستانی ما بیشتر حساس می شویم و دوست داریم به بی خانمان ها و افراد فقیر بیشتر کمک کنیم. لذا در این شرایط خاص حساسیت مردم هم به مراتب بیشتر می شود و مشارکت و همکاری شان هم بیشتر می شود.


پژوهش خبری : آیا آماری هم از افراد بی خانمانی دارید؟

آقای سیدحسن موسوی چلک: هیچکس آماری ندارد. هر کسی هم آماری بدهد به نظر من از ظن خودش این آمار را می دهد و آمار کسانی است که فقط مراجعه کننده به مراکز خودشان هستند و خود این افراد بی خانمان هم درسته یک جایی خودشان مقصرند و یه جایی هم خانواده هاشان اما محصول جامعه ای است که من و شما به عنوان شهروند این جامعه هستیم. لذا همه باید کمک کنیم حداقل در قضیه بی خانمانی در فصل سرما که خودمان هم آزرده خاطر می شویم؛ کاری کنیم که هم به موقع این افراد شناسایی شوند و هم بتوانند از امکاناتی که شهرداری و سازمان های دولتی و غیر دولتی فراهم کردند استفاده کنند و در واقع تماس با خط 137 آنقدر وقتگیر نیست. و ما با این کار حداقل می توانیم حق شهروندی خودمان را در این حوزه ادا کنیم.


rسخن آخر

تجربه نشان داده است هر جا مردم درگیر شوند؛ چه مردم در قالب افراد و گروه های محلی، چه مردم در قالب تشکل های رسمی؛ در حوزه های اجتماعی حضور فعال تر و مسئولیت پذیری بیشتری داشته باشند؛ اثر بخشی کار بیشتر است ضمن اینکه سیاستگزاران هم مجبورند به این موضوعات توجه بیشتری کنند. حضور و مشارکت مردم، حساسیت مسئولان را هم بالا خواهد برد. درواقع مطالبه گری مردم در این حوزه دولت ها را موظف و مشوق به انجام وظایف شان می کند.
آسیب هایی مانند بی خانمانی، طلاق، اعتیاد و تکدی گری مشکلاتی هستند که در جریان حل آنها سازمان های مردم نهاد باید حضور فعال تری داشته باشند زیرا کارهای بزرگ در جامعه تنها به وسیله مردم انجام می شود و در این میان سمن ها بعنوان حلقه ارتباطی بین مردم و دستگاه های اداری، نقش تعیین کننده و حائز اهمیتی دارند.


منبع: خبرگزاری صدا و سیما/ کد خبر: 
۲۰۳۲۶۴۹

تاریخ انتشار: ۲۸ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۰:۰۰

پژوهش » اجتماعی فرهنگی

 

 پژوهش خبری// پژوهشگر: مریم عابدی

 





نوع مطلب : مصاحبه ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/12/1

مصاحبه پژوهشی:

چگونه احساس مسئولیت اجتماعی را درجامعه گسترش دهیم؟

مسئولیت اجتماعی فردی شامل شرکت هر فرد در اجتماعی که در آن زندگی می‌کند است. می توان گفت نسبت علاقه‌مندی هر شخص به اتفاقاتی که در جامعه می‌افتد و شرکت فعال برای حل برخی از مشکلات محلی است.

چکیده مصاحبه پژوهشی:
ـ مسئولیت اجتماعی نسبت علاقه‌مندی هر شخص به اتفاقاتی که در جامعه می‌افتد و شرکت فعال برای حل برخی از مشکلات محلی است.
ـ مسئولیت اجتماعی فردی را می‌توان با کارهای خیریه برای حل مشکلات و مسائل مهم اجتماعی، فرهنگی و محیطی تعریف کرد.
ـ مسئولیت اجتماعی فردی اساس مسئولیت اجتماعی گروهی است زیرا یک اجتماع از افراد مختلف تشکیل شده است.
ـ نشان مسئولیت اجتماعی، یک امتیاز محسوب می شود.
ـ مسئولیت اجتماعی کمک می کند کیفیت زندگی مردم و کارکنان افزایش یابد.
ـ کمک های بلاعوض مردم به یکدیگر در زمان مصایب و مشکلات از مسئولیت اجتماعی نشأت می گیرد.
ـ اول همسایه بعد خانه و خانواده از آموزه های دینی اسلام در حوزه مسئولیت اجتماعی است.
ـ وقف و زکات بخشی از مسئولیت پذیری اجتماعی نیز؛ از فروع دین اسلام است.

پژوهش خبری صدا و سیما: از نظر اجتماعی مسئول بودن یعنی آدم ها و سازمان‌ها ‌باید با اخلاق و با حساسیت نسبت به مسائل اجتماعی، فرهنگی و محیطی رفتار کنند. تلاش برای برقراری مسئولیت اجتماعی، به افراد، سازمان‌ها و دولت کمک می‌کند که تاثیری مثبت بر پیشرفت، کار و جامعه داشته باشند. 
مسئولیت اجتماعی فردی شامل شرکت هر فرد در اجتماعی که در آن زندگی می‌کند است. می توان گفت نسبت علاقه‌مندی هر شخص به اتفاقاتی که در جامعه می‌افتد و شرکت فعال برای حل برخی از مشکلات محلی است. هر جامعه ای زندگی خود را دارد که این نیز دائم در حال تغییر است و هر کدام از ما می‌توانیم به طرق مختلف در این تغییر شرکت کنیم، مثلاً با شرکت درکارهای عام المنفعه و نیز سروسامان دادن به محله ای که در آن زندگی می‌کنیم و یا با شرکت در برگزاری مراسم‌ها؛ مسئولیت اجتماعی فردی را می‌توان با کارهای خیریه برای حل مشکلات و مسائل مهم اجتماعی، فرهنگی و محیطی تعریف کرد. بخشش و کار خیر راه‌های مختلفی دارد. به عنوان مثال در شرکت ها فراهم کردن آرامش و آسایش کارمندان و یا در حوزه فردی بخشیدن کالا یا پرداخت وجه نقد برای کمک به طبقات نیازمند. پژوهش خبری در گفتگو با سید حسن موسوی چلک  رئیس انجمن مددکاری اجتماعی به واکاوی این موضوع پرداخته است.


پژوهش خبری: چگونه از مسئولیت اجتماعی فردی به مسئولیت اجتماعی گروهی برسیم؟

سیدحسن موسوی چلک، رئیس انجمن مددکاران اجتماعی

 ایران: مسئولیت اجتماعی فردی درمقایسه با مسئولیت اجتماعی گروهی مفهومی جدید؛ اما قدمتی طولانی دارد. گفته معروفی است که می گوید با دیگران طوری رفتار کنید که دوست دارید با شما رفتار شود. مسئولیت اجتماعی فردی با ایجاد یک موضع فعال نسبت به تاثیرگذاری مثبت بر دیگران و محیط بیرون از دایره خود گسترش می‌یابد. مسئولیت اجتماعی فردی اساس مسئولیت اجتماعی گروهی است زیرا یک اجتماع از افرادی تشکیل شده است و در نتیجه فرهنگ مسئولیت اجتماعی را مشخص می‌کند. این رابطه آمیخته بین مسئولیت اجتماعی گروهی و مسئولیت اجتماعی فردی است. افراد از نظر اجتماعی مسئولیت‌پذیرتر شده و درواکنش به این اجتماع ها باید برای برآوردن نیازهای افراد مسئولیت‌پذیری اجتماعی بیشتری پیدا کنند.

پژوهش خبری: مسئولیت اجتماعی شرکت ها و بنگاه ها چگونه است؟
دکتر سیدحسن موسوی چلک: یکی از موضوعاتی که امروزه در دنیا در حوزه های مختلف از جمله حوزه اجتماعی مورد توجه قرار می گیرد، موضوع مسئولیت اجتماعی شرکت ها، بنگاه ها و افراد است و تعهدی است که شرکت ها و بنگاه ها در کنار درآمد و سودشان در عرصه های دیگر از جمله محیط زیست، آموزش و مسایل اجتماعی، پیشگیری از آسیب های اجتماعی؛ برای حمایت از کارکنانشان و ارتقاء شاخص‌های فرهنگی و اجتماعی خانواده های کارکنانشان انجام می دهند. در دنیا موضوع مسئولیت اجتماعی یک موضوع کاملا شناخته شده است و بدون التزام‌ منشور دارد. به عنوان مثال آموزشکده هایی که در قبال پول آموزش می‌دهند؛ همین‌ها برای مناطق آسیب دیده و یا دانش آموزان کم بضاعت، به رایگان محصول خودشان را (کتب درسی یا آموزشی) عرضه می‌کنند و یا کلا بچه های کم بضاعت درسخوان و باهوش را بورسیه آموزشی می‌کنند و یا مراکز توانبخشی یا سالمندی یا حتی نمازخانه تاسیس می کنند.

پژوهش خبری: آیا دولت برای ایجاد مسئولیت اجتماعی تمهیداتی هم بکاربرده است؟ 

 رئیس انجمن مددکاران  اجتماعی ایران: در حوزه مسئولیت اجتماعی ماده 172 قانون مالیات‌های مستقیم داریم در این ماده پیش بینی شده است که اگر مؤدیان مالیاتی در حوزه های ورزشی- آموزشی و نیز مراکز اجتماعی، توانبخشی فعالیت کنند و مراکزی در این حوزه ها بسازند و حمایت هایی در این خصوص داشته باشند، بخشی از درآمد مؤدیان مالیاتی که مشمول این نوع فعالیت‌ها می شود از مالیات معاف می شود. مسئولیت اجتماعی با کمک به طبقه آسیب پذیر جامعه باعث می شود عوارض توسعه که در ابعاد مختلف اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و .... رخ می دهد کاهش یابد و این طبقه عوارض توسعه را کمتر احساس کند. 
چند سال قبل که شعار انجمن مددکاران "مسئولیت اجتماعی" بود. بهزیستی دبیرخانه ای دایر کرد در آنجا رئیس جمهور نشانی به عنوان "مسئولیت اجتماعی" به برخی از اشخاص و بنگاه ها اعطا کرد، که یکی از آنها موسسه محک بود و یا کسانی که در حوزه آموزش کار کرده بودند و وقت صرف کرده بودند مورد تقدیر رئیس جمهور قرار گرفتند. 

در بعضی از کشورها این نشان برند می شود مثلا رستوارنی که این نشان را دارد و بخشی از درآمدش را به فعالیت های عام المنفعه اختصاص می دهد، به کسانی که در آنجا غذا می خورند اطمینان می دهد و آنها به او اعتماد می کنند چون نشان مسئولیت اجتماعی، یک امتیاز محسوب می شود. البته در ایران این موضوع هنوز جا نیفتاده است، برخی خودشان موسسه خیریه تاسیس می کنند که این خود قدمی رو به جلو است.

پژوهش خبری: چگونه مسئولیت اجتماعی را در مسائل تربیتی جا بیندازیم؟
سیدحسن موسوی چلک: بخشی از آن الگوی عملی بودن است. مثلا همین بنواز که گذشتگان ما انجام می‌دادند همین مسئولیت اجتماعی است؛ در اقوام مختلف این کار را داشتیم. کمک های بلاعوض انجام می شد؛ من باید بدانم که ممکن است یک روز برای من اتفاق بیفتد. مرگ همیشه برای همسایه نیست. من باید یاد بگیرم اگر به دلیل زدن کارخانه آلودگی هوا ایجاد کردم اما در قبالش بخشی از این صدمه محیط زیست را جبران کنم، جبران مافات کنیم. البته باید روی مسئله پیشگیری کار کرد. در جامعه ای که مسئولیت اجتماعی چه فردی و چه گروهی (بنگاه ها) تقویت شود، این جامعه جامعه ای هوشمند است. در جامعه هوشمند می توانیم با اطمینان خاطر بیشتری قدم برداریم. مسئولیت اجتماعی می‌تواند برای ما تکیه گاه باشد. مسئولیت اجتماعی در جامعه ای که قوی باشد قدرتمندی بیشتری برای اعمال مدیریت در حوزه های مختلف خواهد داشت و چه خوب است که ما هم این موضوع را در جامعه مان تقویت کنیم مثلا مسئولیت اجتماعی در راستای فقرزدایی باشد. 

پژوهش خبری: چگونه می توان مسئولیت اجتماعی را در سازمان ها و نهادهای جامعه گسترش کرد؟

رئیس انجمن مددکاران  اجتماعی ایران: مسئولیت اجتماعی شرکت ها، مؤسسات، بنگاه ها و سازمان های اقتصادی، ... خیلی در ایران جا نیفتاده یک موضوع مغفول مانده است. اعتقادم بر این است که اگر مسئولیت اجتماعی بنگاه ها و شرکت ها و حتی مسئولیت های فردی ما در قبال سایر افراد تقویت شود شاید ما نیاز به بهزیستی و کمیته امداد نداشته باشیم.

حتی در عرصه های محیط زیست ما می‌توانیم از ظرفیت مسئولیت اجتماعی برای ارتقاء شاخص‌های محیط زیست استفاده کنیم اگر مدیر شرکتی، در مورد کارکنانش احساس مسئولیت کند و در خصوص رفاه و آسایش آنها و خانواده هایشان تمهیداتی فراهم کند، این کار بدین معنی است که او حواسش به اطرافیانش است و سود بنگاه را یکطرفه نمی بیند و نیز اگر فردی توجه به همسایه اش دارد او بخوبی مسئولیت اجتماعی را درک کرده است. همین که ما حواسمان به دیگران است، پشتوانه و اعتمادی ایجاد خواهد کرد که ما راحت تر زندگی کنیم. در مازندران رسمی است به نام بنواز، این کلمه از نوازش کردن مشتق می شود اگر در مازندران شخصی دچار مشکل شود و متحمل خسارت مالی در کشاورزی یا دامداری و یا بیماری؛ مردم نانوشته به او کمک می کنند. خوب مسئولیت اجتماعی همین است. یعنی قرار نیست جار بزنیم کار انجام بدهیم. این موضوع کمک می کند که مردم با اعتماد به نفس بیشتری فعالیت کنند و زندگی کنند. این یک ظرفیت است؛ اگر به دلایلی دچار مشکل شدیم یک پشتوانه به نام مردم و دیگران در کنار ما زندگی می‌کنند. مردم نسبت به یکدیگر بی تفاوت نیستند.

پژوهش خبری: آیا مسئولیت اجتماعی در آموزه های دینی هم آمده است؟
سیدحسن موسوی چلک، رئیس انجمن مددکاری اجتماعی: اسلام می گوید اول همسایه بعد خودت و خانواده ات. چهل همسایه را باید بشناسیم ما در اسلام تکافل اجتماعی را داریم. حاکم شرع باید تکافل اجتماعی را در بعد اجتماعی انجام دهد و در بعد فردی هم تک تک افراد جامعه به عنوان یک فرد در برابر دیگر افراد مسئولند، و به عنوان شهروند در قبال مردمی که با آنها کار می کنیم، زندگی می کنیم. 

در اواخر قرن بیستم در امریکا موضوع مسئولیت اجتماعی جدی تر گرفته شد و منشور هم برای این موضوع نوشتند. ولی ما در دینمان موضوع مسئولیت اجتماعی را داریم. همین وقف و زکات بخشی از مسئولیت پذیری اجتماعی است. و نیز صندوق های قرض الحسنه. درست است اینها منابع شرعی هستند ولی بالاخره در همین حوزه اند. 

در بخش خدمات اجتماعی در اسلام مهمترین منابع ما خمس و زکات است که از ابتدا داشتیم و به مسئولیت پذیری کمک می کند که به فکر دیگران باشیم. 

پژوهش خبری: چگونه می توانیم در مسایل فرهنگی جامعه احساس مسئولیت کنیم؟

سیدحسن موسوی چلک، رئیس انجمن مددکاری اجتماعی: بخشی به آموزش ما برمی‌گردد. آموزشی که در دوران کودکی به فرد داده می شود. برجسته کردن مولفه های اخلاقی در جامعه خیلی تاثیرگذار است. در این حوزه می توان کارهای فرهنگی آموزشی که در این بخش انجام می شود، اطلاع رسانی کرد. ساخت فیلم هایی که بتواند (مستقیم یا غیر مستقیم) این موضوع را برجسته کند. سیاستگزاری هایی که انجام می شود و معرفی این سیاست ها در راستای تقویت مسئولیت اجتماعی حقوقی و شهروندی که بتواند مورد توجه قرار بگیرد. در مدارس و منابر و در تشکل های غیردولتی، خود شرکتها بنگاه‌ها اینها همه می توانند مروج موضوع مسئولیت اجتماعی به عنوان یکی از مولفه‌های اخلاقی باشند منتها لازم است کمی دوراندیشانه تر نسبت به جامعه مان ایفای مسئولیت کنیم و این بخشی از تعهد اخلاقی است نباید همه چیز را به چشم تجارت مطلق ببینیم. حتی برای تجارت مطلق هم ما نیاز به کسی داریم که محصول و خدمات ما را خریداری کند؛ مسئولیت اجتماعی می تواند این بستر را بهتر و بیشتر فراهم کند هم برای شرکت ها و هم برای ما افراد که وظیفه مان را انجام می دهیم؛ این حس خوبی است و خود ما هم رضایت خاطر خواهیم داشت. ضمن اینکه شاید بعدا برای من هم اتفاق بیافتد و من هم دچار مشکل شوم. این ظرفیت می تواند برای من هم باشد و به کمکم بیاید.

 سخن آخرr

خانواده و مدرسه خیلی نقش دارد. محیط های اجتماعی، گروه های مرجع همه نقش دارند. همین حادثه زلزله کرمانشاه براساس اعتمادی که مردم به گروه های مرجع داشتند آنها هم کارهایی را شروع کردند و فارغ از نقدهایی که به آنها وارد شد؛ ولی آنها وظیفه شان را انجام دادند. گاهی مواقع ما مستقیم کاری را انجام می دهیم گاهی با واسطه و یا خود واسطه می شویم که خدمت یا مسئولیتی را به دیگران که مرتبط هستند منتقل کنیم. مهم این است که این دغدغه مشترک را داشته باشیم. و این مهم تر از هر چیزی است؛ همه زندگی ما پول نیست. دیگران را هم باید ببینیم و اگر لازم باشد دیگران هم ما را ببینند.

نکته آخر برای اینکه مسئولیت اجتماعی مان را انجام بدهیم، خیلی منتظر قانون و بخشنامه و دولت نباشیم. اولین گامی که می توانیم برداریم باید ببینیم چه کاری حتی کوچک، حتی با یک ساعت وقت گذاشتن برای آموزش یک نفر. خودمان ببینیم با چه کارهایی می توانیم مسئولیت اجتماعی را در جامعه به عنوان یک شهروند نهایی کنیم.

 خبرگزاری صدا و سیما/ کد خبر۲۰۳۶۴۶۶

تاریخ انتشار۳۰ بهمن ۱۳۹۶ - ۱۲:۰۰

پژوهش » اجتماعی فرهنگی

پژوهش خبری // مریم عابدی

 





نوع مطلب : مصاحبه ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/12/1

 

چگونه خشم خود را کنترل کنیم؟

 کاهش خشونت و کاهش آستانه تحمل از موضوعاتی است که در سال های اخیر کارشناسان مسائل اجتماعی و همچنین روانشناسان همواره نسبت به آن هشدار می دهند.

به گزارش اقتصادآنلاین به نقل از همشهری، همچنین آمارها می گویند خشونت و نزاع دومین عامل پرونده های قضایی در ایران است و بررسی ها نشان می دهد عوامل مختلف در افزایش نزاع و درگیری و همچنین بروز خشونت رفتاری و گفتاری دخیل است. این مسئله باعث می شود آرامش شهروندان در جامعه سلب شود که خود می تواند تبعات بسیاری نیز داشته باشد

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران با بیان اینکه خشم یکی از احساسات طبیعی انسان است گفت: خشم اگر به درستی کنترل نشود، می تواند آسیب های جدی اجتماعی به بار آورد

سیدحسن موسوی چلک در این باره می افزاید: خشم پدیده ای است که مانند سایر احساسات نشانه سلامت و تندرستی و عواطف انسانی است، اما هنگامی که از کنترل خارج شود، می تواند به یک حس مخرب و ویرانگر تبدیل شود و پیامدهای ناگوار در محیط کار، روابط شخصی و در تمامی عرصه های زندگی به وجود آورد. وی ادامه داد: افراد معدودی ممکن است به دلایلی مثل بیماری های روانی دچار افسردگی، اضطراب و خشم شوند اما ممکن است بسیاری از افرادی که به طورعادی دچار یک اختلال روانپزشکی عمده و نیازمند درمان به طور مثال دارویی نیستند هم در شرایطی با افزایش استرس و فشارهای بیرونی دچار خشم شوند. در شرایط خشم، قدرت تصمیم گیری انسان کاهش محسوسی پیدا می کند و ممکن است واکنش هایی بروز دهد که با گذشت زمانی اندک احساس کند که واکنش های مناسبی نبوده و عواقب آنها غیرقابل برگشت باشد

وی ادامه داد: آنچه مهم است همه ما در تمام طول روز در موقعیت هایی قرار می گیریم که این موقعیت ها خوشایند ما نیست؛ چه در محیط های اجتماعی، چه در روابط بین فردی و خانوادگی. به همین سبب اگر بخواهیم به طور فردی به موضوع خشم نگاه کنیم هر کسی باید ببیند چه عواملی باعث بروز خشم در او می شود. البته این عوامل در افراد مختلف متفاوت است چون تفاوت های فردی وجود دارد. به همین سبب قالبی که می شود ارائه کرد برای همگان نمی تواند یکسان باشد چرا که آستانه تحمل افراد با یکدیگر متفاوت است. یک نفر زود عصبانی می شود و رفتار خشمگین نشان می دهد و یک نفر دیگر زمانی که عصبانی می شود، کظم غیظ و خود را کنترل می کند تا به خود و دیگران آسیب نزند، به همین سبب نخستین مرحله این است که ببینیم چه چیزی هایی ما را به سمت داشتن رفتار خشمگین سوق می دهد، باید آن را در وجود خودمان شناسایی کنیم

آستانه تحمل مردم پایین آمده است 

چلک درباره اینکه چرا آستانه تحمل مردم پایین آمده گفت:«این موضوع به نبود مهارت ها و تجارب، توانمندی ها و الگوها برمی گردد

رفتار هریک از ما با یکدیگر فرق دارد؛ موضوعی که باید یاد بگیریم این است که چگونه خشم خود را کنترل کنیم. خیلی مواقع در موقعیت هایی که باب میل ما نیست قرار می گیریم، یکی رفتار خشمگین نشان می دهد، دیگری به آن موقعیت اعتراض می کند یا به آن عاملی که باعث شده فرد عصبانی شود اعتراض می کند اما هیچگاه رفتار خشونت آمیز از خود بروز نمی دهد. درنهایت مهارت کنترل خشم، مهارت تاب آوری اجتماعی، مهارت روابط بین فردی، مهارت تصمیم گیری و... است که باعث پیشگیری از رفتار خشونت آمیز در روابط بین فردی و اجتماعی می شود. به طور مثال وندالیسم، خودکشی و خشونت خانگی و ضرب و جرح نوعی خشونت است که متاسفانه همه اینها را در جامعه خود می بینیم. باید به این نکته مهم هم اشاره کنیم که دومین پرونده قضایی در ایران خشونت و ضرب و جرح است. از طرف دیگر این سوال هم پیش می آید که آیا جامعه ما جامعه با نشاطی است یا نه؟ کاری با آمارهایی که مراجع مختلف می دهند ندارم چرا که ما عادت کرده ایم هر موقع مرجعی آمارهایی می دهد که اگر به مذاق ما خوش بیاید به آن استناد می کنیم و اگر خوشمان نیاید می گوییم سیاسی است.اما مصادیقی که در کشور ما وجود دارد نشان می دهد که کشورما بانشاط نیست

این در حالی است که ما در دین مان هم داریم که از نشانه های خرد بعد از ایمان مدارا کردن است و جامعه ای که در آن مدارا ترویج نشده باشد و مهارت های تاب آوری و مهارت های مقابله با مشکلات بالا نباشد جای بیشتری برای خشم باز می کند در نتیجه باید در درجه نخست روی مهارت های فردی خودمان کار کنیم. بخشی هم البته به جامعه و سیاستگذاری های جامعه برمی گردد؛ جامعه ای که ۶میلیون افسرده دارد می تواند زمینه ابراز خشونت نسبت به خود یا دیگران را فراهم کند

می توانیم خشم را کنترل کنیم 

اما با این شرایط باید چه کرد؟ رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران می گوید: باید بگویم که به عرصه سیاستگذاری ها برمی گردد اجرای صحیح قوانین و عدم تبعیض و دسترسی برابر به تسهیلات و تقویت هویت فرهنگی عرصه هایی است که می تواند کمک کند البته سیاستگذاری هایی که انجام می شود هم می تواند شادابی و نشاط را به جامعه تزریق کند

مریم رسولیان، رئیس انجمن علمی روانپزشکی ایران هم در این باره می گوید: این موضوع راه حل های مختلفی دارد از جمله اینکه فرد بتواند با تفکراتی که باعث ایجاد خشم شده است برخورد کند بنابراین اگر نگاهمان را تغییر دهیم می توانیم خشم را کنترل کنیم البته منظور از کنترل، از بین بردن احساسات نیست بلکه باید این احساسات در مسیر درستی قرار گیرد که به دیگران آسیبی وارد نکند

به گفته کارشناسان یکی از راه های کنترل خشم شناخت نمودهای درونی احساسات خشم است

رسولیان افزود: ما احساس کردیم که خشونت در جامعه ایرانی زیاد است و آمارها و مشاهدات (شکایت ها، مراجعات به پزشکی قانونی) هم این موضوع را ثابت کرد، آمار آسیب های اجتماعی در ایران نسبت به آمار جهانی بیشتر است که همه آسیب های اجتماعی به نوعی با خشونت در ارتباط است

شبنم نوحه سرا، عضو هیات علمی دانشگاه علوم پزشکی ایران با بیان این مطلب هم می گوید: کنترل خشم فردی متفاوت از اجتماعی است و درمان های روان درمانی چه رفتاری و شناختی و روان پویشی می تواند کمک کننده باشد و گروه درمانی هم در درمان های خشم ها و خشونت های اجتماعی می تواند کمک کننده باشد


۲۴درصد مردم ایران دچار اختلالات روانی هستند 

وزیر بهداشت با بیان اینکه مساجد، نمازجمعه و تریبون های مختلف باید در خدمت سلامت روان جامعه قرار گیرند، در نخستین همایش سالانه انجمن علمی روان درمانی ایران یکی از مشکلات جدی در ایران و دنیا را بیماری ها و اختلالات روانی دانست و گفت: سالانه از هر ٥ نفر یک نفر بخشی از اختلالات روانی را تجربه کرده است و در کشور ما نیز طبق آمار اعلام شده، عدد ابتلا به اختلالات روانی ٢٤ درصد از جمعیت کشور است.سیدحسن قاضی زاده هاشمی افزود: اما در مورد این آمار ابهام وجود دارد، چراکه وقتی این آمار را در هیات دولت مطرح کردم، مورد انتقاد قرار گرفت که مگر می شود در هر جمعی یا در هر دستگاهی ٢٤ درصد دچار اختلالات روانی باشند؟ وی گفت: آثار بی توجهی به سلامت روان، در جامعه دیده می شود و امروز اگر نشاط اجتماعی در ایران پایین است، بخشی از آن متوجه مسئولان است که اگر گوش شنوا داشته باشند و بدانند که در این حوزه باید نصیحت پذیر باشند و بپذیرند که با روح و روان مردم باید علمی برخورد کرد، این مشکلات ایجاد نمی شود.

منبع اصلی: روزنامه همشهری/30 بهمن 1396

 





نوع مطلب : مصاحبه ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/12/1



رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران در گفت‌وگو با ایلنا:

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران نسبت به افزایش زنان بی‌خانمان ابراز نگرانی کرد.

سیدحسن موسوی چلک (رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران) در گفت‌وگو با خبرنگار ایلنا درباره وضعیت زنان کارتن خواب گفت: زنان بی خانمان چند گروه هستند؛ گروهی که درگیر مواد مخدر هستند می‌توانند به مراکزی که برای درمان کاهش آسیب است مراجعه کنند که برخی از این مراکز شبانه روزی است.برخی زنان بی خانمان هستند و شهرداری یک مرکز را در لویزان برای این گروه راه اندازی کرده است، البته مراکز مادر و کودک نیز بصورت شبانه روزی در حال فعالیت است.

وی افزود: در این بین یکسری زنان هستند که ویژه هستند که اگر مشمول مراکز بازپروری زنان شوند می‌توانند در مراکز بهزیستی مورد حمایت قرار می‌گیرند.

موسوی چلک گفت: اگر دخترانی باشند که زیر ۱۸ سال سن داشته باشندطبق قانون حمایت از کودکان بی سرپرست در صورتی که بدسرپرستی و بی سرپرستی آنها تایید شود می توانند با حضانتی که سیستم قضایی برای آنها تعیین می‌کند تحت خدمات بهزیستی در مراکز شبانه روزی قرار گیرند وآیین نامه اجرایی برای این موضوع وجود دارد.

افزایش زنان بی خانمان نگران کننده است

وی افزود: اگر دختر باشند و مشکل اخلاقی نداشته باشند و بالای ۱۸ سال باشند خانه سلامت برای این افراد در نظر گرفته خواهد شد البته آنچه که نگران کننده است، افزایش زنان بی خانمان است که نیاز به حمایت دارند؛ جامعه نسبت به آسیب هاب اجتماعی زنان یک مقاومت و حساسیت بیشتری دارد و باید خدمات بیشتری به این دسته تعلق گیرد.

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران در پاسخ به این سوال که آیا آماری در رابطه با کودکان نامشروع وجود دارد، بیان داشت: آماری در خصوص کودکان نامشروع وجود ندارد و زمانی میتوان گفت تعداد این کودکان افزایش یا کاهش یافته است که عدد پایه برای آن وجود داشته باشد.

وی در واکنش به وضعیت نامناسب کودکان کار به خصوص کودکان زباله‌گرد بیان داشت: این مساله و بحران در تمامی کلانشهرها وجود دارد و البته معنی آن این نیست که این بحران در شهرهای کوچک وجود نداشته باشد. یکی از ویژگی‌های کلانشهرها فرصت‌هایی برای اشتغال و جذب افراد در گروه‌های سنی مختلف و انجام کارهایی است که به درآمد ختم شود. چه فعالیت‌هایی که رسمی باشد و چه غیرسمی. یکی از نمودهای مشاغل غیررسمی زباله‌گردی است که مشهود و متداول در سطح شهرها وجود دارد.

موسوی چلک افزود: آنچه که در این حوزه بیشتر به چشم می‌آید؛ حضور کودکانی است که به دنبال زباله برای کسب درآمد هستند که این مغایر با قوانین و مقررات کشور است. در قانون کار فعالیت اقتصادی کودکان زیر ۱۵ سال طبق ماده ۷۹ ممنوع است.

وی افزود: براساس ماده ۸۰ قانون کار افراد ۱۵ تا ۱۸ سال نیز که قصد کار کردن دارند باید فعالیت‌هایی انجام دهند که به جسم و روح آنها آسیبی نرساند و هر فعالیتی به غیر از این مغایر با قانون است.

مسوولان با زباله گردی کودکان کنار آمده‌اند

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران با اشاره به مقابله‌نامه ۱۸۲ که ایران آن را امضا کرده است، بیان داشت: یکی از بندهای این مقابله‌نامه این است که کشورها موظف هستند منع فوری اشکال کار کودک را تشدید و ابلاغ کنند. در ایران آیین‌نامه منع اشکال فوری کار کودک در هیات دولت وقت تصویب و ابلاغ شده است و یکی از مشاغلی که کودکان را نسبت به آن منع کرده‌اند زباله‌گردی است. پس اتفاقی در حال رخ دادن است که طبق قوانین داخلی نیست و مغایر با قوانین جاری کشور است.

موسوی چلک در ادامه با اشاره به آیین‌نامه ساماندهی کودکان خیابانی که در سال ۸۴ در دولت تصویب شد و ۱۳ دستگاه در آن ملزم به همکاری هستند، گفت: در این آیین‌نامه نیز پیش‌بینی شده که افراد زیر ۱۸ سال نباید کارهایی را انجام دهند که مغایر با سلامت جسم و روح آنها باشد. بنابراین در سیاست‌گذاری‌ها و قوانین کشور مساله کار کودکان گنگ و مبهم نیست و به صراحت مشخص شده است که باید در این زمینه چه وظایفی توسط چه دستگاهی انجام شود.

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران با اشاره به اینکه نظام تامین اجتماعی برای خانواده‌های نیازمند توجه کافی را نداشته است، بیان داشت: شرایط اقتصادی باعث می‌شود که خانواده‌ها از کودکان برای امرار معاش و تامین هزینه‌های زندگی استفاده کنند. زباله‌گردی به صورت کاملا مشهود و علنی توسط کودکان انجام می شود. نمی‌توان گفت آن را پذیرفته‌ایم گویا موضوعی است که مسوولان با آن کنار آمده‌اند و مصوبات را مبنا قرار نمی‌دهند.

در رابطه با از بین بردن بستر فقر کاری نکرده‌ایم

وی افزود: بی‌توجهی به مصوبات و قوانین موجب شده است که کودکان در زمینه‌های مختلف آسیب ببینند و علاوه بر اینکه در خیابان‌ها فعالیت می‌کنند، در معرض انواع آلودگی‌های موجود در شهر هستند و از آموزش نیز بی‌بهره‌اند و برای جلوگیری از این کار باید در رابطه با بستری که تولید فقر می‌کند اقدامات اساسی انجام شود و حضور کودکان کار یعنی در رابطه با از بین بردن بستر فقر کاری نکرده‌ایم.

موسوی چلک با اشاره به مشکلات درمان کودکان کار و خیابانی، افزود: در آیین‌نامه سازمان تامین اجتماعی و بیمه خدمات‌درمانی سابق مسوولیت‌ها در این رابطه مشخص شده است و سازمان مدیریت و برنامه‌ریزی کشور موظف است بودجه اجرای این آیین‌نامه را پیش‌بینی ‌کند، اما آنچه در آیین‌نامه آمده در عمل اجرا نمی‌شود و در خصوص کودکان کار اهمال می‌کنند و شاید به این خاطر است که مراکز درمانی خودگردان شده‌اند.

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران با اشاره به اینکه در گذشته به مدت یک سال کودکان کار و خیابان تحت بیمه قرار گرفته‌اند، بیان داشت: این اتفاق افتاد اما ادامه پیدا نکرد و مستمر نبود.در رابطه با افراد بیگانه چند گروه وجود دارد دسته‌های که مجوز اقامت دارند و می‌توانند تحت پوشش حمایت درمانی قرار گیرند، اما گروهی دیگر کارت اقامت ندارند و به دلیل هزینه‌های بالای درمانی قادر به مراجعه به مراکز نیستند.

خانواده کودکان کار عطای درمان را به لقایش می بخشند

وی افزود: در این میان کودکانی وجود دارند که پدر خارجی و مادر ایرانی دارند و چون هنوز مشکل شناسنامه و هویت آنها حل نشده است، نیاز اساسی آنها که حق طبیعی یک کودک است و شامل بهداشت و درمان می‌شود نادیده گرفته شده است. این کودکان در صورتی که به بیمارستان مراجعه کنند و یک مددکار اجتماعی با روابط خوب با ارگان‌ها یا NGOها در آن مرکز وجود داشته باشد قادر خواهند بود بخشی از هزینه درمان خود را توسط منابع غیردولتی تامین کنند در غیر این صورت هزینه بهداشت و درمان برای آنها مشکلی جدی است.

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران با تاکید بر اینکه بار مالی ناشی از دریافت خدمات بهداشتی آنچنان زیاد است که خانواده‌های کودکان کار عطای درمان را به لقای آن می‌بخشند، بیان داشت: همین مساله موجب می‌شود که بیماری در این کودکان بماند و موجب بروز مشکلات حادتری در کودکان شود.

موسوی چلک در ادامه در رابطه با لایحه حمایت از حقوق کودکان و نوجوانان که هشت سال است در انتظار تصویب است، گفت: طبق آخرین اخبار این لایحه بعد از بررسی‌های بودجه به صحن مجلس خواهد آمد البته در صورتی که طرح یا لایحه‌ای اولویت نداشته و جایگزین لایحه حمایت از حقوق کودکان و نوجوانان که از سال ۸۷ در انتظار بررسی و تصویب مانده، نشود. بنابراین طبق آخرین اطلاعاتی که دریافت کردیم کار بررسی لایحه در کمیسیون تمام شده است و اگر مشکلی پیش نیاید می‌توان انتظار داشت که بعد از بررسی بودجه در مجلس به صحن بیاید.

منبع: ایلنا/اجتماعی/کد خبر: 593434   

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایرانزنان بی خانمان




نوع مطلب : مصاحبه ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/11/26

گفتگوی اختصاصی ایسکانیوز با رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

واگذاری کار مردم به مردم منجر به کاهش هزینه های دولت و کوچک سازی دولت می شود

 دوشنبه 23 بهمن 1396 - 08:15
   
سید حسن  موسوی چلک

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران گفت:تشکیل سازمان نظام مددکاری اجتماعی می تواند یک بازوی نظارتی و بازوی مشورتی برای سیاست گذاران اجتماعی ، نمایندگان مجلس ، مجمع تشخیص مصلحت و حتی برای دولت باشد .

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران در گفتگوی اختصاصی با خبرنگار ایسکانیوز از تشکیل سازمان نظام مددکاری اجتماعی خبر داد و گفت: یکی از نیازهای امروز جامعه کشور ما تاسیس سازمان نظام مددکاری اجتماعی است همانگونه که این نظام را درحوزه های مختلف مانند پزشکی و پرستاری و مهندسی و... داریم.

سید حسن موسوی چلک گفت: با توجه به رویکردی که در کشور وجود دارد یعنی سپردن کار مردم به مردم ،تشکیل این نظام صحه ای بر وقوع این رویکرد است. پس جامعه صنفی مددکاری اجتماعی نیز باید به سیاق سازمان های دیگر به سازمان نظام واگذار شود مانند نظام پزشکی،پرستاری و مهندسی و...و این مستلزم این است که مجلس طرح قانونی تشکیل سازمان نظام مددکاری اجتماعی را به تصویب برساند.

موسوی چلک ادامه داد: در این مورد پیگیری هایی انجام شده است و امیدواریم که در پایان امسال و آغاز سال آینده این موضوع مجدد بررسی شود.

وی افزود: تشکیل نظام مددکاری اجتماعی قبلا یک بار در مجلس مطرح شده بود اما به این دلیل عدم تعیین تکلیف در مجلس به این طرح که تحت عنوان " طرح ناظر به سازمان های غیر دولتی " است ، عملا رسیدگی نشد.

موسوی افزود: ما اعتقاد داریم تشکیل نظام مددکاری اجتماعی که جمعیت 20 و 30 هزار نفری دارد و در آینده بیشتر هم خواهد شد با 60 سال سابقه فعالیت علمی و تجربه و 21 سازمانی که در اختیار دارد دارد فرصت خوبی را برای کشور ایجاد خواهد کرد .

وی گفت: نکته مهم دیگر این است که امروز در کشور اتاق بازرگانی ایران به عنوان یک بخش خصوصی ناظر اجرای اصل 44 است .بر اساس این اصل، نظام اقتصادی جمهوری اسلامی ایران بر پایه سه بخش دولتی، تعاونی و خصوصی با برنامه‌ریزی منظم و صحیح استوار است و مجلس این نظارت قانونی این اصل که یکی از مهمترین اصول قانون اساسی است را به این اتاق واگذار کرده است .

موسوی افزود : در حال حاضر در مجلس و مجموعه دولت تشکل غیر دولتی که بتواند نظارت بر مصوبات، قانون ها و سیاست گذاری های قانونی داشته باشد را نداریم.

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران بیان کرد: تشکیل سازمان نظام مددکاری اجتماعی میتواند یک بازوی نظارتی و بازوی مشورتی برای سیاست گذاران اجتماعی ، نمایندگان مجلس ، مجمع و هم برای دولت باشد .

وی اظهار امیدواری کرد که نمایندگان مجلس با پیوستن به این طرح و امضای این طرح بتوانند گام ماندگاری در حوزه اجتماعی برای اولین بار در کشور بردارند.بدون شک واگذاری کار مردم به مردم منجر به کاهش هزینه های دولت و کوچک سازی دولت می شود ضمن اینکه همیشه این را قبول داریم که زبان هر صنفی را هم صنفیان بهتر درک می کند.

به گفته رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران، این در حالی است که هدف از اجرای قانون اجرای سیاست‌های کلی اصل 44 قانون اساسی عبارت است از: شتاب بخشیدن به رشد اقتصادی ملی، گسترش مالکیت در سطح عموم مردم به منظور تامین عدالت اجتماعی، ارتقاء کارایی بنگاه‌های اقتصادی و بهره‌وری منابع مالی و انسانی و فناوری، افزایش رقابت‌‌پذیری در اقتصاد ملی، افزایش سهم بخش‌های خصوصی و تعاونی در اقتصاد ملی، افزایش سطح عمومی اشتغال، تشویق مردم به پس‌انداز و سرمایه‌گذاری و بهبود درآمد خانوارها، همچنین تغییر نقش دولت از مالکیت و مدیریت مستقیم بنگاه‌ها به سیاستگذاری و هدایت و نظارت، توانمندسازی بخش‌های خصوصی و تعاونی در اقتصاد و حمایت از آنها در جهت رقابت در بازارهای بین‌المللی، آماده‌سازی بنگاه‌های داخلی جهت مواجهه هوشمندانه با قواعد تجارت جهانی، توسعه سرمایه انسانی دانش پایه و متخصص و توسعه و ارتقاء استانداردهای ملی و انطباق نظام‌های ارزیابی کیفیت با استانداردهای بین المللی.

موسوی چلک در پایان گفت: بر این اساس برخی کارشناسان در خصوص ضرورت اجرای کامل اصل 44 قانون اساسی معتقدند خصوصی‌سازی برنامه‌ای است که در بسیاری از کشورهای جهان به منظور کاهش فعالیت دولت در عرصه‌های مختلف اجتماعی به ویژه در بخش اقتصاد اجرا شده و این موضوع نشانگر این است که برای گذر از اقتصاد دولتی چاره‌ای جز خصوصی‌سازی نیست.

خبرنگار : اکرم جدیدی ممتاز






نوع مطلب : مصاحبه ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/11/26

تاکید رئیس انجمن مددکاری اجتماعی بر توجه به مقوله "امید اجتماعی"

موسوی چلك

رئیس انجمن مددکاری اجتماعی با تاکید بر مقوله امید اجتماعی گفت: دولت و ملت در تعامل با همدیگر باید بستری را فراهم کنند که امید به آینده و تحقق اهداف و آرزوها بیش از پیش در جامعه ساری و جاری شود.

سید حسن موسوی چلک در گفت‌وگو با ایسنا، با اشاره به اینکه ناآرامی‌های اجتماعی موجب تهدید امنیت ملی هستنند، افزود: در شرایطی که فردی احساس ناامیدی می‌کند، احساس تعلق خاطر بالایی نیز ندارد. اعضای یک جامعه زمانی که اعتماد اجتماعی بالایی داشته باشند، احساس تعلق خاطرشان نسبت به جامعه‌ای که در آن هستند، افزایش می‌یابد.

وی در ادامه اظهار کرد: زمانی که اعضای یک جامعه نسبت به ارزش ها و هنجارها بی‌توجه می‌شوند، در لاک خودشان فرو می‌روند و قانون گریزی ‌می‌کنند. هرکدام از این اتفاقات  به تنهایی برای کاهش ضریب امنیت اجتماعی کافی است. در اتفاقات اخیر نیز نارضایتی اجتماعی یکی از مهمترین عوامل ناآرامی‌ها بود.

رئیس انجمن مددکاری اجتماعی با تاکید بر اینکه هر زمانیکه امید اجتماعی از دست برود فعالیت، پویایی و تحرک جامعه نیز کمتر می شود اظهار کرد: برای جامعه‌ای که بخواهد امنیت داشته باشد دو مولفه همبستگی و احساس تعلق مهم  هستند. تاکنون در مورد مقوله امید اجتماعی کار چندانی نشده و مطرح شدن این مساله به جای آنکه مردم نشانه‌های آن را ببینند، بیشتر در کلام بوده است. هر چه مردم امیدوار تر باشند هم از زندگی فردی لذت بیشتری می برند هم از زندگی اجتماعیشان. یعنی دولت و ملت در تعامل با همدیگر می توانند بستری را فراهم کنند که امید به آینده و تحقق اهداف و آرزوها بیش از پیش در جامعه ساری و جاری شود.

موسوی چلک با اشاره به اینکه مفهوم امید اجتماعی در بستر فرهنگ ایرانیان نیز دیده می شود، ادامه داد: در فرهنگمان نیز این ضرب المثل وجود دارد که «در ناامیدی بسی امید است». اگر نقاط ضعف را هم می‌بینیم باید برای حل آن مشکلات تلاش کنیم، و همین اقدامات امیدواری را افزایش می دهد. جایی که امید هست خلاقیت و نوآوری افزایش می یابد. اگر شما در یک اداره کار کنید چه زمانی ایده جدیدی ارائه می دهید؟ زمانی خلاقانه عمل می‌کنید که امید داشته باشید.

وی در عین حال خاطرنشان کرد که شایسته سالاری، برخورد درست با فساد و رشوه و رعایت حقوق شهروندی به امنیت اجتماعی کمک می‌کند و در مقابل کاهش امید اجتماعی می‌تواند عوارضی از قبیل افزایش سرخوردگی، بی‌تفاوتی، خشونت های فردی و اجتماعی، ناسازگاری،  فساد و بی تفاوتی را به دنبال داشته باشد.

انتهای پیام/ایسنا/اجتماعی/خانواده/25 بهمن 96





نوع مطلب : مصاحبه ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/11/26
پیامدهای ناشی از کاهش گفت‌وگوی اعضای خانواده‌های ایرانی به 20دقیقه

حرف های خانوادگی در زندان موبایل

۱۳۹۶/۱۱/۱۸ - ۱۴:۱۳ - کد خبر: 237238
حرف های خانوادگی در زندان موبایل

سلامت نیوز:10سال پیش گفت‌وگو بین اعضای خانواده چند ساعت بود حالا به چند دقیقه رسیده است؛ موضوعی که در تازه‌ترین اظهارات معاون امور زنان و خانواده رئیس‌جمهوری به آن اشاره شده است.

به گزارش سلامت نیوز، ابتکار نوشت: به گفته معصومه ابتکار، گفت‌وگوی بین‌نسلی در خانواده‌ها از 2ساعت به 20دقیقه کاهش یافته است. 
مادر در پذیرایی جلوی تلویزیون نشسته و دختر در اتاق مشغول درس خواندن است. مادر در تلگرام به دختر پیام می‌دهد که «بیا اینجا تا با هم چای بخوریم.» چند دقیقه‌ای طول می‌کشد که دختر پیش مادر بیاید وقتی هم که به او ملحق می‌شود چای سرد شده را درحالی می‌نوشد که یک چشمش به صفحه تلفن‌همراهش است. مادر هم با دقت درحال پیگیری سریال ماهواره‌ای است. چای سرو می‌شود اما کوچکترین صحبتی میان این مادر و دختر رد و بدل نمی‌شود.


این اتفاقی است که شاید شما هم آن را تجربه کرده باشید. کارشناسان زیادی درباره این موضوع به اظهارنظر پرداخته‌اند. نکته مشترکی که در خیلی از این صحبت‌ها هست این است که ‌با ورود وسایل و تکنولوژی‌های جدید به خانه‌ها والدین و فرزندان ساعت‌های متمادی در کنار یکدیگر می‌نشینند بدون آن که حرفی برای گفتن داشته باشند. دیگر کمتر خانواده‌هایی را می‌توان یافت که اعضای آن دور هم بنشینند و درباره موضوعات مختلف خانوادگی با هم گفت‌وگو کنند و نظرات همدیگر را درباره موضوعات مختلف جویا شوند.
«لیلا» شهروند 35ساله‌ای است که در این‌باره به می‌گوید: «من و همسرم از شبکه‌های اجتماعی زیاد استفاده می‌کنیم. این درحالی است که می‌دانیم زمانی که باید صرف تعامل و صحبت در مورد مسائل مختلف زندگی شود صرف گشتن در اینستاگرام و تلگرام می‌شود. متاسفانه ما اهل افراط هستیم و نمی‌توانیم زمان‌ و ارتباطات‌مان را مدیریت کنیم. این موضوع صدمه زیادی به روابط بین فردی و خانوادگی می‌زند.»
برخلاف «لیلا»، «هادی» معتقد است که «فضای مجازی در روزهای نخست به دلیل اینکه دنیای ناشناخته‌ای بود وقت خانواده‌ها را می‌گرفت اما به‌تازگی با فرهنگ‌سازی و تبلیغات کمی این بحران کاهش یافته است.» او که 47ساله است به «ابتکار» می‌گوید: «با این حال برخی اعضای خانواده همچنان درگیر این فضا هستند و وقتی را برای با هم بودن نمی‌گذارند. عدم گفت‌وگو در خانواده موجب تولید بحران از جرم تا آسیب‌اجتماعی می‌شود و فرد به سراغ دوستان یا افراد دیگری برای ارتباط عاطفی و مشاوره می‌رود و این خوب نیست. من دو فرزند دارم و به دلیل حساسیت به این موضوع شخصا توانستم آن را تا حدودی کنترل کنم اما همسرم غرق در فضای مجازی شده و این روی فرزندان هم تاثیر گذاشته است.»


شهروند دیگری که همچون دو نفر قبلی از ورود توفانی فضای مجازی به جمع ایرانی‌ها دل خوشی ندارد، «میترا» 40ساله است. او می‌گوید: «شبکه‌های اجتماعی به‌نوعی طعم شیرین زندگی را از من گرفته، گاهی حس می‌کنم ابزاری در دستان شبکه‌های اجتماعی شده‌ام. شیرینی گپ‌های دورهمی، از ته دل خندیدن و گوش دادن با دل و جان به حرف‌های همدیگر خیلی وقت است پشت ظاهر زیبای این دنیای کاذب گم شده‌اند.»
اما «مریم» با 28سال سن، از زاویه دیگری به این ماجرا می‌نگرد و به «ابتکار» می‌گوید: «به نظر من شبکه‌های مجازی حتی در انتخاب کلمات توسط اعضای خانواده‌ هم تاثیرگذار بوده چه برسد به کاهش گفت‌وگو. اما خیلی اوقات عکس‌ها و متن‌هایی که افراد در فضای مجازی منتشر می‌کنند می‌تواند ما را از حال و روحیات آنها آگاه‌مان کند و خودش جای کتاب کتاب حرف و واژه را پر می‌کند.» شهروند دیگری که با «مریم» همسو است «شیما» نام دارد. او که 32ساله است، به «ابتکار» می‌‌گوید: «خواهرم خارج از ایران زندگی می‌کند و دسترسی راحت به اینترنت باعث شده دوری از او برایم راحت‌تر شود. به صورت مداوم با او از طریق شبکه‌های اجتماعی در ارتباط هستم بنابراین با فضای مجازی و امکاناتی که در اختیار ما قرار می‌دهد موافقم.» البته او به این موضوع هم اشاره می‌کند که استفاده زیادش از فضای مجازی باعث شده تا در سال‌های اخیر با والدینش که سن بالایی هم دارند رابطه گرم و صمیمی نداشته باشد. به گفته او، «از وقتی همه اعضای خانواده از تلفن همراه استفاده کردند روابط خانوادگی هم سردتر شد.»


صحبت‌های «مریم» و «شیما» درحالی است که اردشیر گراوند، جامعه‌شناس دقیقا به همین نکته‌ای که آنها اشاره کرده‌اند، می‌پردازد و به «ابتکار» می‌گوید: «تعدد شبکه‌های اجتماعی و دسترسی آسان به فضای مجازی در کنار هم بودن دیگری را به وجود آورده که ممکن است افراد در آن احساس بهتر و راحت‌تری داشته باشند. اما پرسش اینجاست که این حس بهتر در دنیای پهناور اینترنت چه بلایی را بر سر کانون خانواده می‌آورد؟» 
به گفته او، «ده‌های 50 تا 70 همه می‌گفتند تلویزیون آسیب‌زاست چراکه خانواده‌ها در عرض هم به تماشا می‌نشینند و چشم در چشم هم نیستند. از آن طرف هم یکسری پیام به صورت یک‌سویه از تلویزیون به افراد منتقل می‌شود که نتیجه آن القای مسائلی است که در نهایت به منفعل شدن مخاطب منجر می‌شود. در واقع، افراد با دیدن تلویزیون به نکته و پیام جدید دست پیدا نمی‌کنند. با گذشت زمان و دهه‌های 80 و 90 ورود اینترنت باعث شد تعامل میان اعضای یک خانواده‌ کم‌کم کمرنگ و کمرنگ‌تر شود. به عبارت دیگر، وقتی اینترنت به شکل کابلی بود محدودیت‌هایی وجود داشت اما با ظهور فناوری‌های مختلف و اینترنت بی‌سیم و البته حضور شبکه‌های متعدد اجتماعی افراد به‌طور اساسی و «فضایی» از هم جدا شدند.»


این جامعه‌شناس توضیح می‌دهد: «هر کسی در گوشه‌ای از خانه‌اش نشست و چشم به تلفن‌همراهش دوخت و غرق در فضای مجازی شد. از این زمان به بعد بود که آسیب وارد جامعه شد که جنس این آسیب و پیامدهای ناشی از آن را باید در تحقیقات دقیق و علمی جست‌وجو کرد. در اینجا ابتدا خانواده صدمه می‌بیند، سپس فرد و در نهایت جامعه. این رویه در همه سال‌های گذشته درحالی است که از قدیم گفته‌اند که محبت از طریق ارتباط چشمی منتقل می‌شود و این را نمی‌توان با یک چت متنی یا صوتی در فضاهای مجازی به دیگری نشان داد.» به اعتقاد گراوند، «در چنین وضعی که کوچکترین سلول جامعه یعنی خانواده لطمه می‌بیند نمی‌توان آینده خوبی را برای این جامعه متصور شد.»


از سوی دیگر، اظهارات حسن موسوی‌چلک، رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران هم قابل تامل است و شاید نتیجه‌گیری مناسبی برای این موضوع گزارش باشد. او می‌گوید: «استفاده بیش از حد از شبکه‌های اجتماعی در محیط خانواده موجب کاهش سطح ارتباطات عاطفی شده است. ضمن اینکه استفاده نادرست از این امکانات باعث از بین رفتن بسیاری از حریم‌ها در خانواده‌ها شده و حتی در مواردی منجر به بروز اختلافات تا سرحد طلاق و جدایی نیز شده است. ارتباط گرفتن هر یک از زوجین با افراد غریبه و حتی افرادی از جنس مخالف در دوستان و آشنایان منجر به کاهش سطح اعتماد در بین آنها می‌شود و با کاهش سطح اعتماد در خانواده، آرامش خدشه‌دار خواهد شد و در نهایت نهاد خانواده آسیب جدی می‌بیند.»


اظهارات این جامعه‌شناسان درحالی است که فرهنگ‌سازی در جوامع قبل از ورود هر تکنولوژی یک اقدام ضروری است. به‌عنوان مثال وقتی در جامعه‌ای کتابخوانی رایج باشد و افراد برای دریافت اخبار به هر منبعی اکتفا نکنند آماده ورود فناوری‌های بیشتر و بهتر هم هستند اما وقتی چنین فرهنگی در جامعه وجود ندارد و بعد دنیای بی‌حد و مرزی همچون فضای مجازی به دل جامعه رسوخ می‌کند نمی‌توان از مردم استفاده درست از این امکان خوب و کاربردی را انتظار داشت آن هم در وضعیتی که «آموزش» در نگاه مسئولان کشورمان جایگاه و اهمیت خودش را ندارد.






نوع مطلب : مصاحبه ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/11/20
درد ناتمام اعتیاد

آرمان - آرزو ضیایی: اعتیاد تاثیرات مخربی بر تمام ابعاد زندگی‌اجتماعی و همچنین نهادهایی مانند خانواده می‌گذارد. تبعات اعتیاد در خانواده‌ها از هر منظر قابل‌بررسی و توجه است. تاثیرات سوءمصرف مواد به‌ویژه بر همسر و فرزندان فرد معتاد است و اعتیاد می‌تواند تاثیر عمیقی بر فرزندان خانواده بگذارد. علائم‌روانی و جسمی از جمله نگرانی در مورد بار تحمیل‌شده در اثر اعتیاد، نگرانی از رفتار و وضعیت سلامت‌جسمی و روانی فرد معتاد، کاهش ارتباطات‌اجتماعی خانواده، تاثیرات منفی روی ارتباطات بین اعضای خانواده (حساسیت در روابط بین فردی) و علائم‌خلقی یا عاطفی شامل اضطراب، نگرانی، افسردگی، خشم از جمله احساساتی است که می‌تواند در خانواده فرد معتاد وجود داشته باشد.

زندگی با فرد دچار سوءمصرف مواد تنش زاست، زیرا اغلب این افراد به اقداماتی دست می‌زنند که می‌تواند تاثیر نامطلوبی بر زندگی خانوادگی و اعضای خانواده داشته باشد. بنابراین اعضای خانواده از همه گروه‌های‌سنی تحت‌تاثیر قرار گرفته و سطوح بالایی از علامت‌های جسمی و روانی را نشان می‌دهند. مجموعه این عوامل سبب می‌شود که بار مراقبت‌های بهداشتی و روانی از این خانواده‌ها بیشتر و میزان استفاده از خدمات بهداشتی- مراقبتی در این خانواده‌ها چهار برابر بیش از خانواده‌های معمولی باشد. اعضای اصلی این خانواده دچار استرس و فشار‌روانی بسیاری هستند و به‌نظر می‌رسد اولین گام برای کاهش بار استرس آنها ارائه خدمات مشاور‌ه‌ای و روانی خاص است. در واقع مهم‌ترین اقدام کاهش فشارهای تحمیل شده به خانواده به‌دلیل اعتیاد است. مصرف موادمخدر در این خانواده‌ها سبب کاهش اعتماد به نفس، انزوای اجتماعی و رفتاری، مشکلات‌اجتماعی، فشارهای مالی، احساس ترس و اضطراب در میان سایر اعضای‌خانواده می‌شود. بنابراین احتمال ابتلای سایر افراد خانواده به افسردگی‌های موقت یا دائم یا برخوردهای پرخاشجویانه را می‌توان از جمله مشکلاتی دانست که ممکن است برای اعضای خانواده معتاد ایجاد شود. باتوجه به رقم قابل‌توجه معتادان، رسیدگی به خانواده‌های آنها از نکاتی است که هرگز نباید به فراموشی سپرده شود. هدف از نگاشتن این متن پرداختن به مشکلات کودکان و فرزندان خانواده‌های معتاد و راه‌های کمک به آنهاست.

محیط آشفته خانواد‌ه های درگیر اعتیاد

محیط‌خانوادگی این کودکان معمولا پر از آشفتگی و اضطراب است و این عامل احساس نیاز و وابستگی آنها به والدین خود را اغلب با ترس و دلهره همراه می‌کند. در واقع کودکان به‌همراه این ترس قد می‌کشند، اما بزرگ نمی‌شوند. آنها در دوران کودکی با هیجانات و احساسات روانی زیادی روبه‌رو می‌شوند و به‌دلیل نبود تربیت مناسب و حمایت کافی از سوی خانواده در مدیریت بحران‌های زندگی تنها می‌مانند. بنابراین آنها در دوران بزرگسالی همواره به‌دنبال امنیت، آرامش و حمایتی هستند که زمان کودکی از آنها دریغ شده است. نوجوان پرورش‌یافته در خانواده‌ معتاد نیز به نسبت نوجوانان معمولی رفتارهای تدافعی شدیدتری از خود بروز می‌دهد که از جمله آنها نادیده گرفتن احساسات خود و انکار وجود مشکلات متعدد در بستر خانواده است. آنها معمولا از مواجهه با واقعیت زندگی خود ترس دارند و گوشه‌نشین و انزوا‌طلب هستند. این عوامل خطر اعتیاد را در نوجوانان به‌شدت بالا می‌برد. بنابراین آنها برای مقابله با احساسات خود دو راه پیش رو دارند یا ظاهرسازی کنند و نشان دهند که هیچ‌مشکلی ندارند و وضعیت کنونی در کنترل مطلق آنهاست یا آنکه شروع به خوددرمانی کنند و در این صورت شاید راه‌ فراموشی مشکلات اعتیاد باشد. خانواده‌های عادی از قابلیت برقراری و حفظ ثبات در نظام خانواده برخوردار هستند، اما پای اعتیاد که به میان می‌آید دیگر به مانند گذشته نمی‌توان مشکلات خانوادگی را سامان داد و مشکلات فرد معتاد وضعیت زندگی خانوادگی را دچار تغییرات عمده می‌کند. از سوی دیگر وضعیت خانوادگی خانواده سبب می‌شود آنها واقعیت زندگی خود را از افراد جامعه و فامیل مخفی نگه دارند. این مخفی کاری به مرور سبب می‌شود که نتوان به وعده‌ها و حرف‌های افراد خانواده اعتماد کرد و کودکان نیز به‌دلیل عدم‌مسئولیت‌پذیری والدین و فراموشی وعده‌ وعید‌ها معمولا به حال خود رها شده و به اصطلاح «گلیمشان را خود از آب بیرون می‌کشند.» مجموعه این عوامل ستاد مبارزه با موادمخدر را برآن داشته تا بسته‌های فرهنگی ویژه مخصوص مصرف‌کنندگان مخدرهای پرخطر را تولید کند و در غالب فیلم‌های آموزش «فرزند پروری» را در اختیار تمام کانون‌ها، دستگاه‌ها و سازمان‌های مردم‌نهاد قرار دهد.

بسته‌ها خوب است، اما کافی نیست

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران در گفت‌وگو با «آرمان» در ارتباط با مشکلات خانواده‌های معتادان می‌گوید: یکی از موضوعات مطرح شده در حوزه درمان آسیب‌های اجتماعی، همیاری و همکاری خانواده است و زمانی این همکاری بیشتر خواهد شد که آنها اطلاعات بیشتری از شرایط فرد معتاد داشته باشند. حسن موسوی چلک می‌افزاید: همراهی اعضای خانواده بدون اطلاعات کافی از وضعیت معتاد و خانواده اثر مثبتی نخواهد داشت و حتی گاهی آسیب‌زننده است. علاوه بر این خانواده لذتی از این همراهی نخواهد برد. او می‌گوید: یکی از راه‌های همراهی خانواده آن است که مراکز ذی‌ربط توسط مددکار اجتماعی اطلاعات موردنیاز را در وقت مناسب در دسترس اعضای خانواده قرار دهند. موسوی چلک می‌افزاید: گاهی این اطلاعات در قالب سخنرانی، همایش و کارگاه آموزشی در اختیار خانواده قرار می‌گیرد. اگر خانواده امکان حضور در مرکز را نداشته باشند یکی از راه‌ها ارائه این اطلاعات در قالب بسته‌های آموزشی مانند فیلم، تیزر و کتابچه راهنماست. او تاکید می‌کند: در صورت ارائه این اطلاعات اعضای خانواده به میزان بیشتری شرایط فرد معتاد را درک می‌کنند و اطلاعاتی مبنی بر شناسایی انواع اعتیاد، نحوه رفتار اعضای خانواده با فرد معتاد حمایت و اعتماد اجتماعی از خانواده را فرا می‌گیرند. موسوی چلک خاطرنشان می‌کند: این بسته‌های آموزشی سبب می‌شود که اعضای خانواده در اثر استمرار ارتباط خود با فرد معتاد کمتر دچار آزار و اذیت روانی شوند. علاوه براین شناخت نیازهای روانی و اجتماعی فرد معتاد نقش مهمی در چرخه درمان، بازتوانی و بهبود او ایفا می‌کند. او می‌افزاید: ارائه بسته‌های فرهنگی تنها راه کمک به خانواده‌های معتاد نیست به‌ویژه آنکه عوامل متعددی مانند میزان سواد افراد خانواده و فرد معتاد قطعا باید در محتوای بسته‌های فرهنگی لحاظ شود و بسته‌های آموزشی با سطوح اطلاعاتی متفاوت در اختیار آنها قرار گیرد. برخی از معتادان برای چندمین بار به دام اعتیاد می‌افتند و اگر به تمام موارد مطرح شده توجه شود در این صورت این بسته‌ها قادرند کمک بیشتری به اعضای خانواده و فرد معتاد بکنند.

ابهامات فراوانی در ارتباط با طرح وجود دارد

یک مددکار اجتماعی در گفت‌وگو با «آرمان» در ارتباط با این بسته‌های فرهنگی می‌گوید: ستاد مبارزه با مواد مخدر با میانجیگری سازمان‌های مردم نهاد، کانون‌ها و دستگاه‌ها بسته‌های فرهنگی ویژه را در اختیار خانواده‌های معتاد قرار می‌دهد تا تاثیرات منفی اعتیاد بر خانواده و به‌ویژه در مورد فرزندان کاهش یابد. محمد زاهدی‌اصل می‌افزاید: ارائه این بسته‌های تربیتی- فرهنگی از سوی ستاد مبارزه با موادمخدر به خانواده‌ها برای من این سوال را ایجاد کرده که آیا این کار از وظایف ستاد مبارزه با موادمخدر است؟ او می‌‌افزاید: قاعدتا عنوان «ستاد مبارزه با موادمخدر» تداعی‌کننده آن است که این ستاد بیشتر باید در حوزه سخت‌افزاری و چگونگی ورود، توزیع و مصرف موادمخدر وارد عمل شود و تهیه بسته‌های فرهنگی اقدامی نرم‌افزاری است که مسئولیت آن به سازمان‌های تخصصی مانند سازمان بهزیستی، وزارت آموزش و پرورش ، آموزش عالی و وزارت فرهنگ و ارشاداسلامی برمی‌گردد که در این حوزه مسئولیت قانونی دارند. زاهدی‌اصل می‌گوید: این بسته‌ها باید بتوانند اطلاعاتی را به افراد معتاد بدهند تا آنها در نحوه برخورد با فرزندانشان به میزان بیشتری ملاحظات را رعایت کنند تا کودکان و نوجوانان معصوم آنها تاثیرات کمتری از اعتیاد والدین یا خوهران و برادران بزرگ‌تر دریافت کنند. او می‌افزاید: نفس عمل خوب است، اما اینکه این بسته‌های آموزشی توسط چه افرادی تدوین می‌شوند، حاوی چه مطالبی هستند و این مطالب چگونه باید به خانواده‌ها آموزش‌ داده شوند از نکات مهم در ارتباط با این طرح است. زاهدی اصل ‌خاطرنشان می‌کند: آیا سازمان‌های مردم‌نهاد و نهادهایی که واسطه میان مردم و ستاد برای دریافت این بسته‌های فرهنگی هستند خود در تدوین و تولید محتوای این بسته‌ها نقش و مسئولیتی دارند؟ تلقی ما بر آن است که این سازمان‌ها تخصصی و علمی هستند، اما آیا این سازمان‌های مردم‌نهاد در حوزه‌های مرتبط به موادمخدر تبحر لازم را دارند؟ اساسا توانایی آن را دارند که خانواده‌ها را برای استفاده از این بسته‌های‌آموزشی تشویق و ترغیب کنند و قادرند به فرایند توزیع این بسته‌های آموزی در میان خانواده‌ها توسط کارشناسان و کارگزاران خود سرعت و دقت ببخشند؟ اگر صرفا محتوا و ماهیت این بسته‌ها و توزیع آنها جنبه توصیه، سفارش و نصیحت به خانواده‌ها را داشته باشد آیا موثر واقع خواهند شد و والدین معتاد را به رعایت ملاحظاتی در قبال فرزندانشان مجاب می‌کنند و در نهایت این بسته‌ها تاثیرات منفی اعتیاد را بر فرزندان کاهش می‌دهد؟ او می‌گوید: تمام این موارد نقاط ابهام در این طرح هستند. طبیعتا اصل موضوع خوب است، اما فرعیات به‌نوعی اصل اقدام را تحت‌الشعاع خود قرار می‌دهند. اگر در مورد این کار نکات‌اساسی رعایت نشود و در چگونگی اجرای آن دقت و کارشناسی لازم انجام نگرفته باشد طبیعتا ارائه این بسته نیز مانند بسته‌ها و اقدامات قبلی نه‌تنها نتیجه‌ای نخواهد داشت بلکه هزینه‌هایی نیز به بودجه عمومی کشور تحمیل می‌کند. بنابراین ارائه این بسته‌ها به بحث و تبادل نظر بسیاری نیازمند است و طبیعتا نیازمند بررسی دقیق‌تر و ارائه نظرات ‌کارشناسانه و علمی‌تر است.منبع: روزنامه آرمان/کد خبر: ۲۱۲۹۲۷ | تاریخ : ۱۳۹۶/۱۱/۱۹ - شماره: 3538

ارسال دیدگاه شما





نوع مطلب : مصاحبه ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/11/20

آتش سوزی خیابان ولیعصر پس از ۳ روز مهار شد. با وجود آن که تلاش کردند این حادثه را پلاسکوی ۲ توصیف کنند اما از نظر کارشناسان این حادثه تفاوت قابل توجهی با حادثه پلاسکو داشت.
بالاخره امروز آتش سوزی در ساختمان قدیمی وزارت نیرو با تلاش ماموران آتش نشانی مهار شد و خوشبختانه خسارات زیادی نداشت.کمتر کسی فکر می کرد آتش سوزی در بایگانی یک ساختمان اداری سه روز به طول بینجامد و به مهمترین حادثه روزهای اخیر شهر تهران تبدیل شود. اما برخی دوست داشتند یک سال پس از حادثه تلخ پلاسکو، پلاسکوی دیگری بسازند و آتش سوزی در یک ساختمان ۸ طبقه را با آتش سوزی در اولین ساختمان بلندمرتبه تهران مقایسه کنند.

 ماجرا از آنجا آغاز شد که ساختمانی  ۸ طبقه که دارای  پنج طبقه منفی بود و عمری ۵۱ ساله داشت، حدود ساعت ۱۰ صبح روز دوشنبه به دلیل انفجار کپسول آتش‌نشانی دچار حریق در طبقه منفی چهار که در واقع محل بایگانی و نگهداری متراکم پرونده‌های کاغذی متعلق به این وزارتخانه بود، شد.
این ساختمان همچون ساختمان پلاسکو دارای سازه فلزی بود و به دلیل استفاده اداری غیرایمن (انباشت پرونده‌های کاغذی در طبقه‌ای که در اصل برای استفاده پارکینگ خودروها طراحی و ساخته شده) امکان ورود و مهار آتش را دشوار کرد.

این حادثه مانند تمام حوادث آتش سوزی در پایتخت چندان برای رسانه ها مهم و حساس نبود تا زمانی که شهردار تهران در بازدید صبحگاهی از این حادثه از احتمال فروریزش ساختمان سخن گفت و در مصاحبه ای رادیویی نیز سازه این ساختمان را با ساختمان فروریخته پلاسکو مشابه دانست. از آن زمان کلید واژه پلاسکو ۲ شکل گرفت.

ستاد بحران برای مهار این آتش سوزی تشکیل شد و اعضای شورا و برخی از معاونان شهردار از جمله معاون مالی، اداری که مشخص نبود به چه دلیل در صحنه حادثه حاضر شده به ستاد بحران آمدند.امکان حوادث فاجعه آورتری در تهران وجود دارد. خوشبختانه ما در حوادث فاجعه آور تاکنون شانس آورده ایم. پلاسکو در ساعات اولیه صبح رخ داد که مردم در آن تردد نمی کردند یا در خصوص ساختمان ولیعصر این اتفاق در ساختمانی رخ داد که تراکم جمعیت پائین بود اما می شد همین حادثه در زمانی که اوج تردد مردم و مراجعه کنندگان است، رخ دهد.

رییس شورا نیز دوباری از محل حادثه بازدید کرد، اکثر اعضای شورای شهر تهران نیز با حضور در محل حادثه در جریان تصمیم گیری ها قرار گرفتند.شهردار تهران در نخستین روزهای کاری خود نیز از یک حادثه آتش سوزی بازدید کرده بود و این نخستین حضور وی در صحنه چنین حادثه هایی نبود. اما دلیل بزرگ نمایی چنین حادثه ای که گفته می شود مشابه آن ۱۰ بار در سال اتفاق می افتد مشخص نیست.

حادثه خیابان ولیعصر قابل مقایسه با پلاسکو نبود
محمود قدیری معاون حوزه پیشگیری و حفاظت از حریق نیز درخصوص اینکه مشابه حادثه ولیعصر هرسال چه تعداد در تهران رخ می دهد، توضیح داد: این عملیات پیچیدگی های خاص خودش را داشت اما می توان گفت در سال ۱۰ عملیات با این حجم انجام می شود و این حادثه با حادثه پلاسکو قابل مقایسه نبود.

وی افزود: حریق در طبقات پائین بود و آتش نشانان می توانستند در فاصله زمانی کوتاه خود را به محل حریق برسانند. همچنین این ساختمان، ساختمانی اداری بود و جمعیت بالایی نداشت و نگرانی برای پرسنل و مردم نیز وجود نداشت زیرا در همان ابتدا ساختمان به طور کامل تخلیه شده بود.

معاون حوزه پیشگیری و حفاظت از حریق گفت: نیروی انتظامی و قوه قضائیه نیز کنترل خوبی بر محیط داشته و تجمعی که مانع کار امدادرسانی شود، ایجاد نشد.

قدیری اضافه کرد: نوع کالای اشتعال زا در این حادثه نیز متفاوت است. این حادثه در بخش بایگانی که کاغذ انبار شده بود، رخ داد و در پلاسکو ما با اشتعال پارچه روبرو بودیم که به دلیل ترکیبات اشتعال زا و مصنوعی شعله های بیشتری دارد.

یکی از مشکلاتی که در این گونه حوادث وجود دارد فشار رسانه ها و مسئولانی است که می گویند چرا حادثه زودتر جمع نمی شود. در حالی که باید در چنین حریق هایی کمترین تلفات و خسارات و تهدیدات جانی را داشته باشیم و حداقل ریسک را انجام دهیم

وی در خصوص حادثه خیابان ولیعصر توضیح داد: حریق در طبقه منفی ۴، ایجاد شده و پس از آن که دود از شفت آسانسورها دیده می شود به سامانه آتش نشانی اطلاع می دهند. این تأخیر در کشف آتش باعث گستردگی این حادثه شده است که اگر زودتر آتش کشف می شد، عملیات به پیچیدگی فعلی نبود.

معاون حوزه پیشگیری و حفاظت از حریق تصریح کرد: یکی از مشکلاتی که در این گونه حوادث وجود دارد فشار رسانه ها و مسئولانی است که می گویند چرا حادثه زودتر جمع نمی شود. در حالی که باید در چنین حریق هایی کمترین تلفات و خسارات و تهدیدات جانی را داشته باشیم و حداقل ریسک را انجام دهیم اما این فشار روانی از سمت مسئولان که چرا حادثه جمع نمی شود بر قدرت تصمیم گیری تأثیر می گذارد در صورتی که نباید چنین حاشیه هایی ایجاد شود.

قدیری با بیان اینکه کانون حریق کاغذهای دپو شده در محل بایگانی بود، گفت: به دلیل تأخیر در کشف و اطلاع رسانی، آتش گسترش پیدا کرده بود و اجازه نمی داد نیروها به محل کانون آتش نفوذ پیدا کنند و شرایط پیچیده شده بود. همچنین در روز دوم ساختمان نشست کرده و ترک هایی بر روی دیوارها مشاهده شد که در این رابطه با سازمان نظام مهندسی هماهنگی های لازم انجام شد.

وی اظهار داشت: در این حادثه باید تصمیمی گرفته می شد که با کمترین ریسک بیشترین راندمان را داشته باشیم بنابراین عملیات از عملیات های معمولی پیچیده تر بود.

نباید فراموش کنیم که برای مهار این آتش تجربه پلاسکو را داشتیم در حالی که حادثه پلاسکو، حادثه ای بود که پیش از آن تجربه مهار آن را نداشتیم و ساختمان پس از مهار آتش، ریزش کرد

معاون حوزه پیشگیری و حفاظت از حریق تأکید کرد: مقایسه این حادثه با حادثه پلاسکو، مقایسه مع الفارق است. همچنین نباید فراموش کنیم که برای مهار این آتش تجربه پلاسکو را داشتیم در حالی که حادثه پلاسکو، حادثه ای بود که پیش از آن تجربه مهار آن را نداشتیم و ساختمان پس از مهار آتش، ریزش کرد. در حالی که ما برای سنجش مقاومت ساختمان به ولیعصر یکی از اساتید را به محل حادثه بردیم بنابراین این حادثه بسیار سبک تر از حادثه پلاسکو بود اما نباید این را فراموش کنیم که در تهران مشابه این ساختمان ها بسیار است.

قدیری با انتقاد از برخی قواعد فاقد کارایی که نیاز به بازنگری دارند، گفت: ۵ هزار ساختمان مشابه ساختمان خیابان ولیعصر در تهران وجود دارد که با وجود اخطارهای داده شده، اقدامی برای ایمن سازی نمی کنند. پیگیری این اخطارها از مرجع قضایی نیز پروسه خاص خود را دارد و بهترین راه استفاده از همکاری های متقابل است.

این مقام مسئول در سازمان آتش نشانی هشدار داد: امکان حوادث فاجعه آورتری در تهران وجود دارد. خوشبختانه ما در حوادث فاجعه آور تاکنون شانس آورده ایم. پلاسکو در ساعات اولیه صبح رخ داد که مردم در آن تردد نمی کردند یا در خصوص ساختمان ولیعصر این اتفاق در ساختمانی رخ داد که تراکم جمعیت پائین بود اما می شد همین حادثه در زمانی که اوج تردد مردم و مراجعه کنندگان است، رخ دهد. بنابراین باید مجلس عزم خود را برای اصلاح قوانین و کارآمدی آن انجام دهد. ما ساختمان های زیادی را شناسایی کردیم و ساختمان های زیادی هم پنهان مانده است بلکه ممکن است وضعیت بحرانی داشته باشد و ما باید حداقل همین تعداد شناسایی شده را ایمن سازی کنیم. همچنین رسانه ها نیز باید نحوه اطلاع رسانی را به گونه ای مدیریت کنند که به جریان امدادرسانی و عملیات تأثیر نگذارد زیرا این دو عملیات با جان مردم در ارتباط است.

۵هزار ساختمان مشابه ساختمان خیابان ولیعصر در تهران وجود دارد که با وجود اخطارهای داده شده، اقدامی برای ایمن سازی نمی کنند. پیگیری این اخطارها از مرجع قضایی نیز پروسه خاص خود را دارد و بهترین راه استفاده از همکاری های متقابل است.

مشکلی از لحاظ تجهیزات وجود نداشت
فاطمه ذوالقدر نماینده مجلس که در روز دوم این حادثه از ساختمان خیابان ولیعصر بازدید کرد، گفت: در بازدید میدانی که از این حادثه داشتیم، مسئولین آتش نشانی اعلام کردند هیچ مشکلی از لحاظ تجهیزات برای اطفاء حریق ندارند و با حداقل خسارات در حال مهار آتش هستند.

وی افزود: اما یکی از موضوعاتی که مهار آتش را در خیابان ولیعصر طولانی کرد، عدم دسترسی آسان به نقطه بحرانی و کانون آتش بود و برای آنکه جان آتش نشانان به خطر نیفتد و حداقل خسارات جانی را داشته باشد هرچند دقیقه یک بار برای کاهش دمای طبقه منفی ۴ تلاش می کردند. همچنین وجود مخازن سوختی در طبقات پائین، کار را سخت تر می کرد و باید تاکتیک های متفاوتی را به کار می بردند و بی گدار به آب نمی زدند.

ذوالقدر تصریح کرد: هماهنگی خوبی میان نهادهای مختلف از جمله شهرداری، دادستانی، وزارت نیرو ایجاد شده بود اما باید چنین حوادثی یک متولی و فرمانده داشته باشد و برای مشخص کردن این موضوع نمایندگان تهران جلسه ای برگزار خواهند کرد.

وی در خصوص اینکه آیا این حادثه به حادثه پلاسکو شباهتی دارد یا خیر؟ گفت: ساختمان قدمت بالایی داشته و برای ایمن سازی سه بار اخطار گرفته است. اما خوشبختانه در سال ۷۵ مقاوم سازی انجام شده که این اقدام مثبتی بوده است اما به اخطارهای آتش نشانی توجهی نشده است.
نماینده مردم تهران در مجلس شورای اسلامی تأکید کرد: نباید چنین زنگ های خطری را به فراموشی بسپاریم و باید کسانی که با قصور خود باعث چنین حوادثی می شوند محکوم شده و خسارات را جبران کنند.

۲ تشابه حادثه ولیعصر به پلاسکو/ حادثه به شدت پلاسکو نبود
احمد صادقی مدیر سازمان مدیریت بحران شهر تهران نیز درخصوص اینکه چرا حادثه خیابان ولیعصر به پلاسکوی ۲ معروف شد گفت: شاید به دلیل اینکه این ساختمان همزمان با پلاسکو و توسط مالک و سازنده پلاسکو ساخته شده و از جمله ساختمان های دارای پایه فلزی است.

وی افزود: این حادثه از لحاظ شدت آتش به پلاسکو نمی رسید اما زمان طولانی آتش سبب شد بر سازه ساختمان تأثیر زیادی بگذارد و احتمال ریزش مطرح شود و همین احتمال ریزش وجه تشابه دیگری با پلاسکو بود.

صادقی ادامه داد: حجم آتش در پلاسکو بیشتر و مدت زمان آن کوتاه بود اما در این حادثه حجم کمتر و زمان بیشتر بود.

سناریوهای مهار آتش تکمیل کننده هم بودند
او در خصوص اینکه چرا در جلسات ستاد بحران، هر بار سناریوهای تازه ای برای مهار آتش پیش بینی می شد، توضیح داد: این طور نبود که سناریوهای مختلف بعد از اینکه ما از انجام یک عملیات ناامید شدیم و به نتیجه نرسیدیم به دنبال راهکار تازه ای برویم. بلکه این سناریوها در امتداد یکدیگر بودند. همچنین در سرصحنه و براساس میزان اطلاعات حادثه، نحوه مقابله با آتش مشخص می شود.

بزرگ نمایی برخی از حوادث می تواند بر روح و روان جامعه تأثیر بدی بگذارد و مردم با مراجعه به هر ساختمانی احساس منفی و ناامنی داشته باشند بنابراین نباید در بزرگنمایی حوادث افراط کرد.
صادقی افزود: ما از ابتدا نمی توانستیم با سناریوی فوم وارد شویم ابتدا می بایست خنک سازی کانون آتش انجام می شد و بعد فوم را تزریق می کردیم. تزریق فوم در دمای بالا که شرایط اولیه حادثه بود، امکانپذیر نبود زیرا گرمای زیاد فوم را آب می کند.او  تصریح کرد: تمامی این فعالیت ها در ادامه همدیگر و تکمیل کننده بودند.

مردم احساس نا امنی می کنند
همچنین امان الله قرایی مقدم جامعه شناس نیز معتقد است: بزرگ نمایی برخی از حوادث می تواند بر روح و روان جامعه تأثیر بدی بگذارد و مردم با مراجعه به هر ساختمانی احساس منفی و ناامنی داشته باشند بنابراین نباید در بزرگنمایی حوادث افراط کرد.

وی این نکته را نیز یادآوری کرد: انتشار اخبار از دست مراجع رسمی خبری خارج شده و کنترل آن در دست سازمان های رسمی خبری نیست اما نباید با بزرگ نمایی اخبار منفی مردم را دچار استرس و فشار روانی کرد.

بزرگ نمایی حوادث باعث نا امیدی مردم می شود
سیدحسن موسوی چلک رئیس انجمن  مددکاران اجتماعی ایران، هم  با اشاره به اینکه سوانح و حوادث با شکل های مختلفی در ایران رخ می دهد و آنچه مهم است مدیریت درست این بحران هاست گفت: بخشی از مدیریت بحران به نحوه درست اطلاع رسانی بر می گردد که اگر به درستی انجام نشود می تواند بحران را تشدید کند و ترس و هراسی را ایجاد نماید. به همین دلیل بزرگنمایی در حوادث و سوانح نباید به گونه ای باشد که باعث ایجاد ناامیدی و ترس در میان مردم شود.

موسوی چلک گفت: آنچه مهم است این است که در شرایط بحران باید انگیزه و امید را در میان مردم تشدید کرد و از واقعه کوچکی، ابزاری برای تخریب سیاسی افراد استفاده نشود.

رئیس انجمن  مددکاران اجتماعی ایران با تأکید بر اینکه بایددر مواقع حوادث و بحران های کوچک به مردم اطمینان داده شود که اتفاق خاصی رخ نمی دهد و با مدیریت درست می توان به سرعت حوادث را کنترل کرد اظهار داشت: بهره برداری سیاسی از اتفاقات کوچک و بزرگ نمایی آنها و یا نادیده گرفتن اتفاق های بزرگ باعث می شود مردم اطمینان خود را از اطلاع رسانی ها از دست بدهند و به جای آرامش، تنش بر فضا مسلط شود.





نوع مطلب : مصاحبه ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/11/20

فقط و فقط ۲۰ دقیقه!

«هر کسی در گوشه‌ای از خانه‌اش نشست و چشم به تلفن‌ همراهش دوخت و غرق در فضای مجازی شد. از این زمان به بعد بود که آسیب وارد جامعه شد که جنس این آسیب و پیامدهای ناشی از آن را باید در تحقیقات دقیق و علمی جست‌وجو کرد. در اینجا ابتدا خانواده صدمه می‌بیند، سپس فرد و در نهایت جامعه. این رویه در همه سال‌های گذشته در حالی است که از قدیم گفته‌اند که محبت از طریق ارتباط چشمی منتقل می‌شود و این را نمی‌توان با یک چت متنی یا صوتی در فضاهای مجازی به دیگری نشان داد.»

به گزارش ایسنا، روزنامه ابتکار نوشت: «۱۰سال پیش گفت‌وگو بین اعضای خانواده چند ساعت بود حالا به چند دقیقه رسیده است؛ موضوعی که در تازه‌ترین اظهارات معاون امور زنان و خانواده رئیس‌جمهوری به آن اشاره شده است. به گفته معصومه ابتکار، گفت‌وگوی بین‌ نسلی در خانواده‌ها از ۲ساعت به ۲۰دقیقه کاهش یافته است.

مادر در پذیرایی جلوی تلویزیون نشسته و دختر در اتاق مشغول درس خواندن است. مادر در تلگرام به دختر پیام می‌دهد که «بیا اینجا تا با هم چای بخوریم.» چند دقیقه‌ای طول می‌کشد که دختر پیش مادر بیاید وقتی هم که به او ملحق می‌شود چای سرد شده را در حالی می‌نوشد که یک چشمش به صفحه تلفن‌ همراهش است. مادر هم با دقت در حال پیگیری سریال ماهواره‌ای است. چای سرو می‌شود اما کوچک‌ترین صحبتی میان این مادر و دختر رد و بدل نمی‌شود.

این اتفاقی است که شاید شما هم آن را تجربه کرده باشید. کارشناسان زیادی درباره این موضوع به اظهار نظر پرداخته‌اند. نکته مشترکی که در خیلی از این صحبت‌ها هست این است که ‌با ورود وسایل و تکنولوژی‌های جدید به خانه‌ها والدین و فرزندان ساعت‌های متمادی در کنار یکدیگر می‌نشینند بدون آن که حرفی برای گفتن داشته باشند. دیگر کمتر خانواده‌هایی را می‌توان یافت که اعضای آن دور هم بنشینند و درباره موضوعات مختلف خانوادگی با هم گفت‌وگو کنند و نظرات همدیگر را درباره موضوعات مختلف جویا شوند.

«لیلا»، شهروند ۳۵ساله‌ای است که در این‌باره به «ابتکار» می‌گوید: «من و همسرم از شبکه‌های اجتماعی زیاد استفاده می‌کنیم. این در حالی است که می‌دانیم زمانی که باید صرف تعامل و صحبت در مورد مسائل مختلف زندگی شود صرف گشتن در اینستاگرام و تلگرام می‌شود. متاسفانه ما اهل افراط هستیم و نمی‌توانیم زمان‌ و ارتباطات‌مان را مدیریت کنیم. این موضوع صدمه زیادی به روابط بین فردی و خانوادگی می‌زند.»

بر خلاف «لیلا»، «هادی» معتقد است که «فضای مجازی در روزهای نخست به دلیل این که دنیای ناشناخته‌ای بود وقت خانواده‌ها را می‌گرفت اما به‌ تازگی با فرهنگ‌سازی و تبلیغات کمی این بحران کاهش یافته است.» او که ۴۷ساله است به «ابتکار» می‌گوید: «با این حال برخی اعضای خانواده همچنان درگیر این فضا هستند و وقتی را برای با هم بودن نمی‌گذارند. عدم گفت‌وگو در خانواده موجب تولید بحران از جرم تا آسیب‌اجتماعی می‌شود و فرد به سراغ دوستان یا افراد دیگری برای ارتباط عاطفی و مشاوره می‌رود و این خوب نیست. من دو فرزند دارم و به دلیل حساسیت به این موضوع شخصا توانستم آن را تا حدودی کنترل کنم اما همسرم غرق در فضای مجازی شده و این روی فرزندان هم تاثیر گذاشته است.»

شهروند دیگری که همچون دو نفر قبلی از ورود توفانی فضای مجازی به جمع ایرانی‌ها دل خوشی ندارد، «میترا» ۴۰ساله است. او به «ابتکار» می‌گوید: «شبکه‌های اجتماعی به‌ نوعی طعم شیرین زندگی را از من گرفته، گاهی حس می‌کنم ابزاری در دستان شبکه‌های اجتماعی شده‌ام. شیرینی گپ‌های دورهمی، از ته دل خندیدن و گوش دادن با دل و جان به حرف‌های همدیگر خیلی وقت است پشت ظاهر زیبای این دنیای کاذب گم شده‌اند.»

اما «مریم» با ۲۸سال سن، از زاویه دیگری به این ماجرا می‌نگرد و به «ابتکار» می‌گوید: «به نظر من شبکه‌های مجازی حتی در انتخاب کلمات توسط اعضای خانواده‌ هم تاثیرگذار بوده چه برسد به کاهش گفت‌وگو. اما خیلی اوقات عکس‌ها و متن‌هایی که افراد در فضای مجازی منتشر می‌کنند می‌تواند ما را از حال و روحیات آنها آگاه‌مان کند و خودش جای کتاب کتاب حرف و واژه را پر می‌کند.»

شهروند دیگری که با «مریم» همسو است «شیما» نام دارد. او که ۳۲ساله است، به «ابتکار» می‌‌گوید: «خواهرم خارج از ایران زندگی می‌کند و دسترسی راحت به اینترنت باعث شده دوری از او برایم راحت‌تر شود. به صورت مداوم با او از طریق شبکه‌های اجتماعی در ارتباط هستم بنابراین با فضای مجازی و امکاناتی که در اختیار ما قرار می‌دهد موافقم.» البته او به این موضوع هم اشاره می‌کند که استفاده زیادش از فضای مجازی باعث شده تا در سال‌های اخیر با والدینش که سن بالایی هم دارند رابطه گرم و صمیمی نداشته باشد. به گفته او، «از وقتی همه اعضای خانواده از تلفن همراه استفاده کردند روابط خانوادگی هم سردتر شد.»

صحبت‌های «مریم» و «شیما» در حالی است که اردشیر گراوند، جامعه‌شناس دقیقا به همین نکته‌ای که آنها اشاره کرده‌اند، می‌پردازد و به «ابتکار» می‌گوید: «تعدد شبکه‌های اجتماعی و دسترسی آسان به فضای مجازی در کنار هم بودن دیگری را به وجود آورده که ممکن است افراد در آن احساس بهتر و راحت‌تری داشته باشند. اما پرسش اینجاست که این حس بهتر در دنیای پهناور اینترنت چه بلایی را بر سر کانون خانواده می‌آورد؟»

به گفته او، «ده‌های ۵۰ تا ۷۰ همه می‌گفتند تلویزیون آسیب‌زاست؛ چرا که خانواده‌ها در عرض هم به تماشا می‌نشینند و چشم در چشم هم نیستند. از آن طرف هم یک سری پیام به صورت یک‌ سویه از تلویزیون به افراد منتقل می‌شود که نتیجه آن القای مسائلی است که در نهایت به منفعل شدن مخاطب منجر می‌شود. در واقع، افراد با دیدن تلویزیون به نکته و پیام جدید دست پیدا نمی‌کنند. با گذشت زمان و دهه‌های ۸۰ و ۹۰ ورود اینترنت باعث شد تعامل میان اعضای یک خانواده‌ کم‌کم کمرنگ و کمرنگ‌تر شود. به عبارت دیگر، وقتی اینترنت به شکل کابلی بود محدودیت‌هایی وجود داشت اما با ظهور فناوری‌های مختلف و اینترنت بی‌سیم و البته حضور شبکه‌های متعدد اجتماعی افراد به‌ طور اساسی و «فضایی» از هم جدا شدند.»

این جامعه‌شناس توضیح می‌دهد: «هر کسی در گوشه‌ای از خانه‌اش نشست و چشم به تلفن‌ همراهش دوخت و غرق در فضای مجازی شد. از این زمان به بعد بود که آسیب وارد جامعه شد که جنس این آسیب و پیامدهای ناشی از آن را باید در تحقیقات دقیق و علمی جست‌وجو کرد. در اینجا ابتدا خانواده صدمه می‌بیند، سپس فرد و در نهایت جامعه. این رویه در همه سال‌های گذشته در حالی است که از قدیم گفته‌اند که محبت از طریق ارتباط چشمی منتقل می‌شود و این را نمی‌توان با یک چت متنی یا صوتی در فضاهای مجازی به دیگری نشان داد.»

به اعتقاد گراوند، «در چنین وضعی که کوچک‌ترین سلول جامعه یعنی خانواده لطمه می‌بیند نمی‌توان آینده خوبی را برای این جامعه متصور شد.»

از سوی دیگر، اظهارات حسن موسوی‌چلک، رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران هم قابل تامل است و شاید نتیجه‌گیری مناسبی برای این موضوع گزارش باشد. او می‌گوید: «استفاده بیش از حد از شبکه‌های اجتماعی در محیط خانواده موجب کاهش سطح ارتباطات عاطفی شده است. ضمن این که استفاده نادرست از این امکانات باعث از بین رفتن بسیاری از حریم‌ها در خانواده‌ها شده و حتی در مواردی منجر به بروز اختلافات تا سر حد طلاق و جدایی نیز شده است. ارتباط گرفتن هر یک از زوجین با افراد غریبه و حتی افرادی از جنس مخالف در دوستان و آشنایان منجر به کاهش سطح اعتماد در بین آنها می‌شود و با کاهش سطح اعتماد در خانواده، آرامش خدشه‌دار خواهد شد و در نهایت نهاد خانواده آسیب جدی می‌بیند.»

اظهارات این جامعه‌شناسان در حالی است که فرهنگ‌سازی در جوامع قبل از ورود هر تکنولوژی یک اقدام ضروری است. به‌ عنوان مثال وقتی در جامعه‌ای کتابخوانی رایج باشد و افراد برای دریافت اخبار به هر منبعی اکتفا نکنند آماده ورود فناوری‌های بیشتر و بهتر هم هستند اما وقتی چنین فرهنگی در جامعه وجود ندارد و بعد دنیای بی‌حد و مرزی همچون فضای مجازی به دل جامعه رسوخ می‌کند نمی‌توان از مردم استفاده درست از این امکان خوب و کاربردی را انتظار داشت آن هم در وضعیتی که «آموزش» در نگاه مسئولان کشورمان جایگاه و اهمیت خودش را ندارد.»

/ایسنا/انتهای پیاما





نوع مطلب : مصاحبه ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/11/20
  • چهارشنبه / ۱۸ بهمن ۱۳۹۶ / ۱۵:۱۳
  •  دسته‌بندی: خانواده
  •  کد خبر: 96111810789
  •  منبع : ستاد مبارزه با مواد مخدر

با فرد معتاد خانواده چطور برخورد کنیم؟

موسوی چلك

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ، رفتار اطرافیان را در روند ترک معتادان بسیار موثر خواند و گفت: یکی از علل بازگشت معتادان به مصرف موادمخدر بازخوردها و رفتاری است که از اطرافیان به ویژه بستگان نزدیکشان می‌بینند که در نهایت منجر به شکست در ترک می‌شود.

به گزارش ایسنا، دکتر سیدحسن موسوی چلک درباره رابطه بین "اعتیاد و خشونت" در افراد گفت: ما با پدیده‌ای به نام اعتیاد مواجه هستیم که پیامدهای متعددی در جامعه دارد و خشونت، طلاق، همسر آزاری و کودک آزاری از جمله این پیامدها هستند.


وی با بیان اینکه خشونت تنها آزار جسمی نیست، گفت: اعتیاد پدر یا مادر می‌تواند باعث تحقیر فرزند شود مثلا فرزند خجالت می‌کشد که پدر معتادش را دوستان و مربیانش در مدرسه ببیند یا وقتی پدر نسبت به خواسته‌های منطقی فرزند و همسر بی‌تفاوت می‌شود که همه نمونه‌ای از خشونت‌هایی هستند که معمولا کمتر به آنها توجه می‌شود.


رئیس انجمن مددکاران اجتماعی افزود: وقتی به مهمانی می‌رویم و حاضر نیستیم پدر یا مادر یا بستگان معتاد خود را به همراه ببریم و یا اینکه فرد معتاد را در یک جاهایی به عنوان نقطه ضعف خود قلمداد می‌کنیم همه و همه از عوامل آزار افراد می‌باشند.


به گفته موسوی در اکثر پژوهش‌هایی که انجام شده است، نشانه‌هایی از رابطه مستقیم "اعتیاد با طلاق، همسرآزاری و کودک آزاری" وجود دارد.


وی ادامه داد: معمولا بخشی از رفتار خشونت‌آمیز فرد معتاد به رفتار اطرافیان بستگی دارد اما بیشتر این خشونت بستگی به رفتار خود فرد معتاد دارد، این خشونت‌ها جزو عوامل اجتناب‌ناپذیر اعتیاد است، در اکثر مواقع در اثر دیر رسیدن مواد مخدر به فرد معتاد، وی کنترل رفتاری و گفتاری خود را از دست می‌دهد و به رفتار خشونت‌آمیز دست می‌زند.


رئیس انجمن مددکاران اجتماعی با تاکید بر اینکه رفتار اطرافیان در روند ترک معتادان بسیار موثر است، گفت: نکته مهمی که در رابطه با رفتار اطرافیان با معتادان وجود دارد این است که بسیاری از معتادان بارها به سمت ترک می‌روند اما دوباره به سمت مخدر کشیده می‌شوند، درواقع بازخوردها و رفتار غلط اطرافیان منجر به شکست در ترک فرد معتاد شده است.


موسوی چلک با تاکید بر اهمیت آموزش سلامت روان در جامعه گفت: خانواده‌های معتادان به ویژه همسر، مادر، پدر باید اعتیاد را بشناسند و با عوارض آن آشنا شوند، کنترل خشم را یاد بگیرند و رابطه‌های بین فردی را بیاموزند، مهارت‌های مقابله با مشکلات را یاد بگیرند، این موارد کمک می‌کند خانواده بتواند رفتار بهتری با معتاد داشته باشد و راه‌های بازگشت به زندگی دوباره برای فرد معتاد بیشتر مهیا شود، همچنین خانواده با درک شرایط فرد معتاد در تصمیم‌گیری‌ها بهتر عمل کند.


به گزارش روابط عمومی ستاد مبارزه با مواد مخدر وی بیان کرد: خیلی خوبه خانواده‌هایی که مصرف‌کننده موادمخدر دارند با گروه‌هایی که به طور جمعی برای مقابله با اعتیاد کار می‌کنند آشنا شوند و از طریق آنها اطلاعات کسب کنند و با کمک آنها برای بهبود فرد معتادشان تلاش کنند و بدانند فقط خودشان درگیر این آسیب نیستند و خانواده‌های دیگری هم مانند آنان گریباگیر این آسیب بوده‌اند اما توانستند با آن مقابله کنند.


موسوی‌چلک گفت: خانواده‌ها با صحبت کردن با این افراد می‌توانند تخلیه روانی شوند واز تجارب آنان برای بهبود این آسیب استفاده کنند و احساس بهتری به زندگی داشته باشند.منبع: ایسنا/اجتماعی/خانواده/18 بهمن 96






نوع مطلب : مصاحبه ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/11/20

رئیس انجمن، به عنوان کمیسر اخلاق فدراسیون بین المللی انتخاب شد

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران، کمسیر کمیسیون اخلاق فدراسیون بین‌المللی مددکاران اجتماعی شد.
این خبر خوشی بود که در اولین ماه سال جدید میلادی برای جامعه مددکاری اجتماعی ایران به ارمغان آمد. یک هفته پس از کنگره بین المللی ۶۰ سال مددکاری اجتماعی در ایران، خانم دکتر ماریکو کیمورا، رئیس منطقه ای آسیا اقیانوسیه فدراسیون بین‌المللی مددکاران اجتماعی، ماه گذشته نام رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران را بعنوان عضو کمیسیون اخلاق از منطقه خود پیشنهاد داده بود و با پذیرش آن از سوی فدراسیون نام نماینده ایران در کنار ” آی هوا تئو” دبیرکل انجمن مالزی، در سایت فدراسیون درج شد.

اعضای این کمیسیون شامل یک کمیسر از هر منطقه است که آسیا اقیانوسیه با توجه به وسعت بالای جغرافیایی و تنوع فرهنگی بسیار زیاد، حائز دو نماینده در این کمیسیون است. اعضای این کمسیون در حال حاضر عبارتند از:

  • خانم Dawn M Hobdy کمیسر اخلاق فدراسیون جهانی مددکاران اجتماعی و انجمن ملی مددکاران اجتماعی آمریکا ساکن واشنگتن
  • خانم Jane Shears کمیسر اخلاق منطقه اروپایی و رئیس انجمن مددکاران اجتماعی بریتانیا
  • آقای Ai Hua Teoh کمیسر اخلاق منطقه آسیا اقیانوسیه و دبیرکل انجمن مددکاران اجتماعی مالزی
  • آقای سید حسن موسوی چلک کمیسر اخلاق آسیا اقیانوسیه و رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران
  • آقای Joachim C. Mumba کمیسر اخلاق منطقه آفریقا و رئیس انجمن مددکاران اجتماعی زامبیا
  • خانم Kenia Batisa کمیسر اخلاق منطقه آمریکای لاتین و رئیس انجمن مددکاران اجتماعی پاناما

این اولین حضور انجمن مددکاران اجتماعی ایران در یک کرسی جهانی بعد از تأسیس این رشته در ایران است اما قطعاً ابتدای مسیر تعالی و تعامل جهانی مددکاران اجتماعی ایران خواهد بود.





نوع مطلب : اخبار، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/11/13


( کل صفحات : 149 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی