دغدغه های یک مدد کار اجتماعی
همه روز روزه بودن همه شب طواف کردن....
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ :سید حسن موسوی چلک

 بخش دوم: 

هر چند به مدیریت شهری به عنوان یکی از رکن های تاثیرگذار در بهبود وضعیت حاشیه نشین ها نقد داریم اما درعین حال نهاد بزرگ تر و جامع تری به نام «ستاد ملی بازآفرینی شهری پایدار» وجود دارد که شخص رئیس جمهور ریاست آن را بر عهده دارد و وزیر راه و شهرسازی نایب رئیس آن است. به نظر شما چرا این ستاد قدرتمند که بیش از ۲۵دستگاه هم در آن مسئولیت دارند توانایی حل پدیده حاشیه نشینی را پیدا نکرده و می بینیم که به تازگی برنامه ریزی هایی را دوباره کلید زده است؟

موسوی چلک: بله درست است. این ستاد وجود دارد و استانداران و معاونین آنها و شهرداری ها هم اعضای اصلی آن را تشکیل می دهند. اما چرا ناکارآمد هستند؟ 

به این دلیل که بسیار کم پیش می آید تمام مسئولانی که در این سند ملی برایشان وظیفه تعیین شده است دور یک میز جمع شوند و با جلسات مشترک برای پیشبرد اهداف، برنامه ریزی کنند. ما زمانی می توانیم موفق باشیم که مردم این مناطق را باور کنیم و بپذیریم که حدود یک چهارم از جمعیت کشور در حاشیه شهرها زندگی می کنند. در این حالت است که می توانیم ظرفیت سازی کنیم

ما در شهر سبزوار، پروژه بسیار موفقی در سطح جهانی داشتیم که تنها با ایجاد پایگاه های خدمات اجتماعی به هدف مان رسیدیم. تسهیل گر امور بودیم و کار اصلی را به مردم واگذار کردیم. در عین حال بین دستگاه های مختلف هم افزایی وجود داشت و همه نهاد ها با یک تابلو نه از هزار راه جداگانه برای انجام این هدف گرد هم آمدند. امروز و با توجه به شرایط کنونی جامعه باید بدانیم که حتی از نظر سیاسی چاره ای نداریم جز اینکه در این محله ها تردد خود را بیشتر کنیم؛ با بهره گیری از ظرفیت ان جی او ها و سازمان های مردم نهاد و با این نگاه که سرمایه گذاری در این مناطق یک سرمایه گذاری بلندمدت است


تجربه نشان داده است که مردم در چنین مواردی به سازمان های غیردولتی و ان جی او ها اعتماد بیشتری دارند. در قانون هم که ظرفیتی برای فعالیت سازمان های مردم نهاد وجود دارد. پس اگر با نظارت بر ان جی او ها و اعتماد به آنها و رد این نگاه حاکمیتی که ان جی او ها را جاسوس می بیند، به مردم آزادی عمل دهیم بهترین نتیجه ها را می گیریم. بهترین ظرفیت برای توانمندسازی این مناطق ظرفیت محلی است؛ حتی شوراهای معتمدان محل ایجاد کنیم


کاری کنیم که مردم این مناطق حس کنند دیده می شوند، حرفشان خریدار دارد و ارزشمند هستند. برنامه های محلی نباید عملکرد جزیره ای داشته باشد. کاری که در پاکدشت باید انجام شود با دروازه غار متفاوت است. ما در وضعیت امروز نمی توانیم نسبت به مناطق حاشیه ای بی تفاوت باشیم، به خصوص که در این مناطق با گروه های آسیب پذیر ازجمله زنان و دختران و کودکان در معرض خطر مواجهیم وخانواده ها متراکم هستند و جمعیت شان شلوغ تر است. به همه این ویژگی ها باید آگاه بود تا بتوان راه درست و منجر به هدف را ترسیم کرد

دوباره به نگاه اجتماعی برگردیم؛ نگاهی که به نظر می آید هم در دوره جدید مدیریت شهری و هم در اصلی ترین وزارتخانه تاثیرگذار در بحث حاشیه نشینی، یعنی وزارت راه و شهرسازی، بیشتر از گذشته وجود دارد. حالا با توجه به این رویکرد چه راهکارهایی را به مدیران و تصمیم گیران پیشنهاد می کنید؟

موسوی چلک: خانم فخاری در صحبت هایشان به باور مشترکی که بین اعضای شورای شهر برای پذیرش آسیب های اجتماعی وجود دارد اشاره کردند. من هم باید اضافه کنم که با توجه به تجربه کاری ام در سال های گذشته این باور تا حدودی وجود داشته است اما رویکردها متفاوت بوده و به همگرایی منجر نمی شده است

اما هم اکنون مدیریت شهری، چه شورای شهر به عنوان نهاد قانونگذار و چه شهرداری به عنوان سازمان اجرایی مدیریت شهری، وظیفه تقویت این نگاه اجتماعی را دارد؛ نگاهی که محدود به فعالیت در ۲یا چند منطقه نباشد و شهرداری با استراتژی مشخصی در این حوزه هر چه سریع تر به اقدام عملی روی آورد. ما باید بخواهیم که شاخص های رفاه و سلامت اجتماعی را در این مناطق بالا ببریم

امنیت اجتماعی را با نگاه حمایت اجتماعی بالا ببریم. خوشبختانه در ترکیب شورای شهر فعلی بیشتر از دوره های قبل افراد متخصص در حوزه آسیب های اجتماعی و روانشناسی حضور دارند. انتظاری که هم اکنون از شورای شهر داریم این است که با توجه به این ظرفیت ها اهمیت موضوع را نادیده نگیرد
بین راهکارهای ارائه شده، بیشتر از هر چیز به توانمند سازی درون محله ای افراد حاشیه نشین اشاره کردید و لزوم آموزش و تخصیص امکانات برای هرچه بیشتر توانمندکردن این افراد را توضیح دادید. سوالی که مطرح می شود این است که آیا این توانمند سازی باعث ایجاد رونق حاشیه نشینی و افزایش ظرفیت ها در این محله ها نمی شود؟ مدیریت این توانمند سازی را چه کسانی باید بر عهده بگیرند؟ آیا شورای شهر درنظر دارد بخشی از سرمایه گذاری های شهری را به این محله ها ببرد تا جریان زندگی اجتماعی به آنجا هدایت شود؟ برای مثال با تاسیس مراکز تفریحی یا مراکز خرید و...؟

  • فخاری: پاسخ این سوال را با یک سوال آغاز می کنم. اینکه چرا زمانی که مدیران شهری به این محله ها می روند ( برای مثال در قلب تهران و منطقه۱۲) تعجب می کنند و جوری واکنش نشان می دهند که انگار به سرزمین عجایب پا گذاشته اند؟

این واکنش نشان از یک فاصله بزرگ و عمیق دارد؛ یعنی من مدیر هستم اما به شهر سر نزده ام؛ یعنی من مدیر شهر وقتی می بینم در منطقه۱۹ کوره پزخانه ها برقرار است، در دره فرحزاد گودال ها برقرار است، در محله شوش و هرندی وضعیت بی خانمانی تغییری نکرده است جا می خورم و انگار توقع نداشته ام تصاویری که از چندین و چند سال قبل در ذهنم مانده بوده واقعیت پیدا کند و در مجاورت محل زندگی ام عینی شود

البته من پا را فراتر از مدیران می گذارم و به مردم هم نقد می کنم. قبل از ایجاد شهربازی و مرکز خرید، این مردم هستند که باید به محله های حاشیه نشین سر بزنند. به عنوان یک شهروند تهرانی چند ساعت از ۳۶۵روز سال را نمی توانیم به رفتن و دیدن و در جریان احوال مردم حاشیه نشین قرار گرفتن اختصاص دهیم؟ من به عنوان یک شهروند باید بروم و سر بزنم و مسئولیت اجتماعی ام را نسبت به اطرافیانم اجرا کنم. همانطور که آقای موسوی چلک هم اشاره کردند تردد در این مناطق ، احساس امنیت ایجاد می کند

شهرسازی فقط این نیست که ساختمان تاسیس کنیم و فضاهای معماری شهر را گسترش دهیم؛ ما باید در محله های مختلف شهر استقرار داشته باشیم تا بتوانیم ثروت شهر را به طور متناسب تقسیم کنیم. ما در شورای شهر کنونی سعی داریم به این رویکرد با همکاری نهاد های تخصصی مربوط اعتبار دهیم؛ ضمن اینکه ما یک کشور در حال توسعه هستیم و اگر کسی قرار است مدیریت بخشی از امور کشور درحال توسعه ای را بر عهده بگیرد زمانی می تواند عملکرد موفقیت آمیزی داشته باشد که نگاه مددکارانه و درمانگرا داشته باشد

این نگاه است که باعث می شود آن مدیر، درمانگر آحاد جامعه باشد و بدون سو گیری به سمت طیفی خاص، رویکرد همدلانه ای نسبت به افراد با همه کاستی ها و توانمندی هایشان داشته باشد. آنچه هم اکنون در شورای شهر در دستور کار قرار دارد تصویب قانون و سند نیست چون در دوره های گذشته وقت و سرمایه بسیاری به این امور اختصاص داده شده است. ما همان برنامه ها و همان سندها را با ارزش می دانیم و برای اجرایی شدن آنها تلاش می کنیم

برای مثال لازم نیست سند شهر دوستدار کودک یا شهر دوستدار سالمند که در دوره های گذشته تصویب شده است را تغییر دهیم. ما در شورای شهر براساس همین سندها در ردیف های بودجه پیشنهادی سال۹۷پیشنهادهای جدید اضافه کرده ایم و تخصیص های مشخص تری برایشان درنظرگرفته ایم که اجرایی شدن شان، به ویژه در حوزه های مختلف ازجمله آسیب های اجتماعی می تواند بسیار موثر باشد.

مشاهده متن اصلی خبر در سایت همشهری آنلاین/ 7 اسفند 96





نوع مطلب :
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1396/12/15
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر





آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی