دغدغه های یک مدد کار اجتماعی
همه روز روزه بودن همه شب طواف کردن....
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ :سید حسن موسوی چلک
مطالب اخیر

نعمت "حیات" را با ماندن در خانه در "روز طبیعت" به یکدیگر هدیه دهیم!

رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران گفت:باید بپذیریم که روز طبیعت امسال با سال‌های قبل متفاوت هست و دلیل آن هم قرار داشتن کشور در شرایط بد شیوع ویروس کروناست که حضور در جمع، می‌تواند در انتفال این ویروس تأثیر چشمگیری داشته باشد.

 آسیب‌های اجتماعی زنانه‌تر شده است - همشهری آنلاین

 

به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم؛ وقوع بحران‌ها در هر جامعه‌ایی امری تازه و جدید نیست، بررسی تاریخ تمامی جوامع در تمامی زمان‌ها نشان می‌دهد که بحران‌های طبیعی و غیر طبیعی بخش‌های اجتناب ناپذیر در زندگی انسان بوده، هستند و خواهند بود.

هر بحرانی حسب نوع، گستره پوشش، گروه‌های هدف، شرایط پیشگیری و کنترل و ... می‌تواند روی بخش‌ها و حوزه‌های مختلف زندگی انسان‌ها تاثیر منفی بگذارد. از جمله این بحران‌ها که در حال حاضر تقریباً تمام کشور های جهان را ( با شدت و ضعف کمتر و بیشتر) درگیر کرده، شیوع کرونا(Covid-19) هست که با توجه به روش انتقال آن و الزام به رعایت نکات بهداشت فردی و محیطی در قطع زنجیره انتقال آن، ضروری است که کارها و برنامه‌های عادی و غیر ضرورری در این شرایط مدیریت و دربرخی موارد لغو شود.

از آنجایی که شیوع این ویروس در ایران مصادف با ایام نوروز شد که آیین‌ها و مراسم خاص خود را دارد لذا تلاش زیادی شد تا به مردم درباره اهمیت مشارکت‌شان در قطع زنجیره انتقال این ویروس اطلاع رسانی شود.

یکی از مناسبت‌های مرتبط با عید نوروز که از دیر باز مورد توجه مردم ایران زمین بوده روز سیزدهم فروردین که به عنوان روز« سیزده بدر» شناخته می‌شود و در تقویم رسمی ما هم به عنوان « روز طبیعت» نامگذاری شده و همگی خاطرات خوشی از این روز دارند.

ایرانیان از روزگاران قدیم پس از دوازده روز جشن و شادی آن هم به یاد دوازده ماه سال، روز سیزدهم نوروز را که روز فرخنده‌ای می‌دانستند، به باغ و صحرا می‌‌رفتند و شادی می‌‌کردند و در حقیقت با این ترتیب رسمی بازی های گروهی انجام می دهیم، جمع های خانوادگی و دوستانه را تشکیل می‌دهیم که ممکن است در طول سال کمتر اتفاق بیفتد.به نوعی سیزده بدر را بسیاری از ما به عنوان یک خاطره شیرین در زندگی‌مان به یاد می‌آوریم. اما باید بپذیریم که «سیزده بدر» امسال با سال‌های قبل متفاوت هست و دلیل آن هم قرار داشتن کشور در شرایط شیوع ویروس کروناست که حضور در جمع، می‌تواند در انتفال این ویروس تأثیر چشمگیری داشته باشد.

از آنجایی که مشارکت هر یک از ما برای موفقیت در مدیریت این بحران بسیار مهم هست بیاییم سیزده بدر امسال را به احترام خودمان، خانواده‌هایمان، دوستان مان، و مردم عزیز ایران اسلامی در خانه بمانیم.

سالم ماندن از خطر ابتلا به ویروس کرونا که هزینه‌های انسانی، مادی و... زیادی را به جامعه تحمیل کرده، ارزش این را دارد که در خانه بمانیم.

این نوع برنامه‌های شاد و بودن در طبیعت و با همدیگر را بعداً هم می‌توانیم در آینده نه چندان دور جشن بگیریم ولی بیاییم با ماندن در خانه میزان مسولیت پذیری مان را بیش از پیش در عمل نشان دهیم. چرا که داشتن فاصله فیزیکی( نه فاصله اجتماعی) مردم از یکدیگر یکی از مهم ترین راه‌های قطع زنجیره انتقال این ویروس فلمداد می‌شود.

سید حسن موسو ی چلک؛ رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

منبع: خبرگزاری تسنیم.12 فروردین 99

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1399/01/12

ضرورت تسریع در ارائه خدمات روانشناسی به خانواده‌های داغ‌دار از ویروس کرونا

رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران گفت: تسریع در ارائه خدمات تخصص و روانشناسی به خانواده‌های داغ‌دار از ویروس کرونا ضروری است و این خدمات باید به صورت رایگان ارائه شود.


به گزارش خبرنگار اجتماعی خبرگزاری تسنیم؛ انسان در طول زندگی خود تجارب زیادی کسب می‌کند و با بحران‌های مختلف در حوزه‌های متعدد از قبیل اقتصادی، بهداشتی، اجتماعی، سیاسی و بطور کلی بحران‌های طبیعی و غیر طبیعی و... برخورد می‌کند که هر یک از بحران‌ها می‌تواند پیامد هایی به دنبال داشته باشد.

یکی از آثار این بحران‌ها می‌تواند از دست دادن عزیزی از خانواده یا دوستان و آشنایان باشد.با توجه به بحرانی که الان جهان و از جمله کشور ما درگیر آن شده است و شاهد شیوع ویروس کرونا(covid-19) با سرعت بالا هستیم تعدادی از مردم و هموطنان مان بر اثر ابتلاء به این بیماری فوت کردند و ترسی و اضطرابی عجیب هم در میان مردم ایجاد شده است که دلایل متعددی از جمله  سرعت انتقال این ویروس، روش‌های انتقال، ضعف یا نداشتن برنامه درمانی و دارویی مشخص ،کمبود امکانات و نیروی انسانی و ... از  آنها هستند.نکته‌هایی که در مورد هموطنان که بستگان خود را از دست دادند باید مورد توجه قرار گیرد.

موضوع فرهنگ سوگ و یا طی کردن دوران سوگ هست که در پذیرش موضوع مرگ بسیار تاثیر گذار است ولی در این بیماری به توصیه‌‌های بهداشتی و دستوراالعمل‌های مربوط به فوت و عدم امکان برگزاری مراسم ختم و ... این دوران به خوبی توجه نمی‌شود و این می‌تواند بازتوانی اجتماعی و روانی این خانواده‌ها را با مشکلاتی مواجد کند.

با توجه به فرهنگ کشور و با عنایت به اینکه ما وابسته  این آیین‌های سوگ هستیم و این شرایط در دوران بعد از کرونا می‌تواند عوارض و پیامدهای اجتماعی و روانی زیادی به دنبال داشته باشد.

ضمن اینکه نیک می‌دانیم تسلیت‌های تلفنی و پیامکی هیچ گاه کارکرد تسلیت حضوری و مراسم را نخواهد داشت تا خانواده‌ها راحت تر با مرگ عزیزانشان کنار بیایند. این نکته را هم مد نظر داشته باشیم که نوع دفن و تعجیل برای از بین رفتن بدن در زیر خاک به دلیل نگرانی از شیوع مجدد بیماری وانتقال توسط حیوانات و... درد این خانواده‌ها را بیشتر هم می‌کند. از جمله کار هایی که می‌توان برای این خانواده بعد از دوران انتقال بیماری انجام داد برگزاری مراسمی با عنوان «یادمان» است.

گرچه معتقدم با توجه به شرایط فرهنگی کشورمان هیچ گاه مراسم ختم نمی‌شود ولی برای تعدادی از این افراد ممکن است تسلی دهنده باشد. تشکیل پرونده مدیریت مورد برای این خانواده‌ها توسط مددکاران اجتماعی با همکاری متخصصین حوزه روانشناسی و مشاوره و تسهیل دسترسی به خدمات مورد نیاز در حوزه‌های اجتماعی و روانی گام دیگری است که می‌تواند برای کاهش عوارض روانی اجتماعی این خانواده‌ها، برداشت.

شناسایی خانواده‌های که دارای نشانه‌های اختلال‌های مختلف از جمله افسردگی هستند و تسریع در ارائه خدمات تخصصی به خانواده‌های داغدار بسیار ضروری است. البته این خدمات باید رایگان و متناسب با شرایط هر خانواده‌هایی ارایه شود. فراموش نکنیم که طی نشدن مراحل سوگ موجب خواهد شد به اصطلاح « داغ آن بر دل خانواده‌ها بماند» که در چنین شرایطی دریافت این خدمات بیش از پیش ضرورت پیدا می کند.

گاهی اوقات برنامه ریزی برای انجام مدددکاری اجتماعی گروهی و یا مداخلات گروه درمانی برای تعدادی از این افراد توسط متخصصین حرف یاورانه تاثیر گذاری بیشتر هم داشته باشد. چون فرصت پیدا می‌کنند هیجانات واحساسات خود را نشان دهند و به اصطلاح بیرون بریزند تا سبک‌تر شوند.

احساسات و عواطف خود را به هر طریقی که میتوانید ابراز کنید و درباره فرد از دست رفته با دیگران صحبت کنید و غم سنگین خود را بیرون بریزید. می‌توانند احساسات خود را بنویسید و مطالبی که می‌خواستند به فرد از دست رفته بگویند و هیچ گاه فرصت آن را پیدا نکرده بودند به روی کاغذ بیاورند.

در چنین شرایطی پیش بینی می‌شود پذیرش مرگ کمی آسان تر شود. استفاده از طرفیت‌های فرهنگی و حتی قومی ممکن است برای تعدادی از این خانواده‌ها کمک کننده باشد تا به داخل جامعه بیایند و از انزوا و گوشه گیری خارج شوند و ارتباطات خود را گسترش دهند که این حضور در برنامه‌های اجتماعی می‌تواند در بازتوانی اجتماعی و روانی این افراد تاثیر گذار باشد که در مددکاری اجتماعی جامعه‌ایی از این نوع برنامه به دفعات استفاده می‌شود.

نکته بعدی حمایت از افرادی است که با از دست رفتن عزیزان شان، سرپرست موثر خانواده را از دست دادند و طبیعت در این شرایط حمایت اجتماعی مناسب توسط دولت و در کنار دولت، مردم و سازمان‌های غیر دولتی و بنگاه‌ها در قالب مسوولیت اجتماعی می‌تواند نگرانی‌های‌شان را کمتر کند.

گاهی اوقات حسب تشخیص متخصصن استفاده از برنامه‌های هنری که درمان اختلالات کاربرد دارند ممکن است برای تعدادی راه گشا باشد.

دکترسید حسن موسوی چلک؛ رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1398/12/27

به نام خدایی که در این نزدیکی است

«نوروز بهانه ایی برای ترویج مهربانی اجتماعی»

برخی از مناسبت ها هستند که انسان لحظه شماری می کند تا زمان اش فرا برسد.از جمله این مناسبت ها « عید نوروز» است که وقتی صدای کوبه عمو نوروز بر در شنیده می شود، پیام شادی و مهربانی دارد.گر چه دو سالی است که به خاطر «سیل» و بیماری «کرونا» عید نوروز ما همچون گذشته نیست. چون هموطنان مان با بحران هایی مواجه شدند که رمق شادی برای کسی نمانده است.ولی وقتی به گذشته بر می گردیم متوجه می شوم که بحران ها همیشه با انسان بودند.ولی این  انسان است که با قدرت اراده و تعقل می تواند با تدبیر از کنار بحران ها عبور کند. چون نیک می داند که با همه مشکلات، «زندگی جاری است».این من و شما هستیم که با رفتار مان می توانیم نشان دهیم که با وجود مشکلات، با مهربانی کنار یکدیگر هستیم تا نگوییم که « قرن ما، روز گار مرگ انسانیت است» و باور نکنیم که « سینه دنیا ز خوبی ها تهی است».به همین دلیل علیرغم وجود این بحران بهداشتی در دنیا و از جمله ایران باز هم می توانیم «تقسیم خنده ها و ترمیم گریه ها »را پیشه خویش کنیم و لبخند زیبا را بر لبان همدیگر بنشانیم و باور داریم که مژده می رسد که «ایام غم نخواهد» و عشق در هر شرایطی در زندگی جاری است  چرا که زندگی، بدون عشق معنا ندارد. بقول حافظ شیرازی:هرگز نمیرد آنکه دلش زنده شد به عشق/ ثبت است بر جریده عالم دوام ما.  در این نوروز، هر یک از ما با «ترویج روابط انسانی»که شعار سال 2020 فدراسیون جهانی مددکاران اجتماعی نیز هست می توانیم مهربانی را ترویج کنیم و محبت را پاس بداریم که بنای محکمی است که می تواند هر مشکلی را آسان کند:خلل پذیر بود هر بنا که می بینی/ به جز بنای محبت که خالی از خلل است.انتظار می رود در این شرایط  بیشتر هوای همدیگر را داشته باشیم و نشان دهیم که فراز و نشیب های زندگی موجب نخواهد شد که فراموش کنیم که به جای زخم زدن، باید مرهم دل اطرافیان و مردم نیازمند باشیم  و در مقابل  مشکلات دیگران بی تفاوت نبوده و مسوولیت پذیر باشیم که زندگی اجتماعی بدون توجه و تعامل با دیگران معنی نخواهد داشت و اصالت ما در این است که در زندگی، تا می توانیم زیبایی بیافرینیم و از زیبایی ها لذت ببریم که رفتار مسوولانه خود نوعی آفرینش زیبایی است و نیکی کنیم چرا که بقول حافظ شیرازی: ده روزه مهر گردون افسانه است وافسون/ نیکی به جای یاران فرصت شمار یارا. در طول زندگی آموختیم که با وجود مشکلات، هنوز هم باید « عطر شمعدانی ها را بویید» و امید داشت چرا که باور داریم که هیچ چیز در دنیا دایمی نیست، حتی مشکلات.به همین دلیل برای «به زیستن اجتماعی» که هدف نهایی مددکاری اجتماعی می باشد لازم است ابتدا از خودمان شروع کنیم.پس بیاییم نور باشیم و بهار، چرا که «نور» حتی اگر به قدر روزنه ایی باشد، باز هم سپاه سیاهی را می درد و «بهار»، هزاران زمستان را سر سبز می کند.به همین دلیل «عید نوروز »نه فقط چند روز از یک سال، که حامل پیام مهربانی، دوستی، نشاط ،صلح و سر زندگی است. بقول مولانا:موج های صلح بر هم می زند/کینه ها از سینه ها بر می کند/موج های جنگ بر شکل  دگر/ مهر ها را می کند زیر و زبر/.بیاییم در این بهار بقول سعدی شیراز« درخت دوستی بنشانیم تا کام دل به بار آید» و دستان هم  را به گرمی بفشاریم  تا خشونت جایی نداشته باشد. همانگونه که «گاندی» معتقد بود«با انگشتان گره کرده نمی توان دست کسی را فشرد».بیاییم هنگامی که عطر «یا مقلب القلوب» به مشام می رسد و « یا محول الحول » آغاز دیگری را نوید می دهد از خدای مهربان بخواهیم که گفتار وکردارمان را بر مبنای «اخلاق» قرار دهد که ضعف آن تهدید جدی برای روابط انسانی است و وجودش فرصت.همچنین بخواهیم که کمک کند تا حال همه مردم ایران  در این شرایط خوب خوب خوب شود که این زندگی  با بحران های مختلف طبیعی و  بهداشتی و مستمر در سال های اخیر، حق این مردم مهربان نیست.فرارسیدن عید نوروز را به شما و خانواده محترم و جامعه مددکاری اجتماعی ایران که امسال هم روز های ملی وجهانی مددکاری اجتماعی به عید نوروز گره خورده، تبریک گفته و بهترین ها را برای همه آرزو می کنم.

دکتر سید حسن موسو ی چلک رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

تهران -نوروز 1399 . ه.ش

منبع:: روزنامه شرق/25 اسفند 98





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1398/12/26

تاب‌آوری اجتماعی و عبور از بحران‌ها

تاب‌آوری اجتماعی و عبور از بحران‌ها

سیدحسن موسوی چلک _ ‌رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

این روز‌ها همه جا صحبت از «یروس کرونا است و همه زندگی ما را در ابعاد مختلف تحت‌تأثیر قرار داده است. فضای واقعی و مجازی پرشده از اطلاعات صحیح و غلط و امیددهنده و نگران‌کننده درباره این ویروس و آثاری که دارد. هر کسی هر مطلبی را می‌بیند بازنشر می‌دهد و نتیجه این بی‌توجهی به پیامد‌های مطالب و تصاویر ارسال‌شده استرس‌ها را برای افراد بیشتر می‌کند. ضعف اطلاع‌رسانی مراجع رسمی و کاهش سرمایه اجتماعی و اعتماد کم به منابع اطلاعاتی رسمی و حتی گاهی اوقات غلبه نگاه سیاسی در این شرایط ضمن تقویت نااطمینانی، موجب شده سردرگمی همه ما بیشتر و بیشتر شود. فکر می‌کنم در این شرایط علاوه بر تدابیری که توسط سیاستگذاران و مدیران مرتبط بایستی انجام شود که جای گلایه‌های اساسی دارد اما نباید از توانایی فردی برای کنترل این شرایط و عوارض منفی آن بر خودمان غافل شویم.
اگر کمی به عقب برگردیم و در حافظه خودمان مرور کنیم جامعه ما به دفعات بحران‌های طبیعی و غیرطبیعی را تجربه کرده است که خود نقشی در ایجاد آنها نداشته‌ایم. به همین دلیل آموزش و داشتن مهارت تاب‌آوری فردی و اجتماعی بیش از پیش به‌ یک ضرورت تبدیل شده است. منظور من از تاب‌آوری سوختن و ساختن نیست بلکه مهارت تاب‌آوری اجتماعی و فردی کمک می‌کند افراد قدرت انطباق و سازگاری بیشتری برای تحقق حقوقشان پیدا کنند. برخی معتقدند که «تاب‌آوری اجتماعی را می‌توان ظرفیت تبدیل و تحول، تطبیق و سازگاری و توان مقابله با تنش و بحران‌های اجتماعی نامید. تاب‌آوری اجتماعی از ظرفیت و توانایی خاصی در افراد و گروه‌ها، خانواده‌ها و جوامع صحبت می‌کند که عمدتا یادگیری و سازگاری در تغییرات تحمیل شده و همچنین قدرت تطبیق با شرایط و مقتضیات را دربر خواهد داشت؛ این به ساده‌ترین معنا برخورداری از آغازی همیشگی است». بنابراین ما به مردم و اجتماعی نیاز داریم که تاب‌آور باشد و بتواند در مقابل شوک‌ها و بحران‌های بهداشتی شبیه ویروس کرونا به‌گونه‌ای عمل کند که بحران‌های شدیدتری ایجاد نشود و افراد در این جامعه بتوانند به شرایط قبل برگشته و به زندگی خود ادامه دهند و به‌عبارت دیگر، تعادل و توازن در زندگی ایجاد شود. معمولا در جوامع تاب‌آور، افراد برای مدیریت بحران‌ها راه‌های منطقی‌تر را انتخاب می‌کنند تا کمترین پیامد منفی را برایشان به‌دنبال داشته باشد. آنچه در کنار شرایط کلان مهم بوده، این است هر یک از ما برای فراگیری مهارت تاب‌آوری اقدام کنیم.

گرچه فکر می‌کنم محیط‌های اجتماعی مثل مدرسه، رسانه‌ها و... نیز در کنار خانواده‌ها می‌توانند در این زمینه تأثیرگذار باشند تا مردم و جامعه‌ای تاب‌آور داشته باشیم. به‌دلیل اهمیت موضوع تاب‌آوری بود که سال1398 شعار سال انجمن مددکاران اجتماعی ایران را « مددکاری اجتماعی و تاب‌آوری اجتماعی» انتخاب کردیم چرا که فقدان یا به‌عبارت بهتر ضعف این مهارت در میان مردم لذت زندگی‌کردن را از ما می‌گیرد. در واقع نشان می‌دهد که چقدر ظرفیت و توانایی عبور به سلامت و بازگشتن از وضعیت‌های دشوار را داریم و چقدر می‌توانیم خود را پس از بروز موقعیت‌های سخت، ترمیم کنیم. معتقدم ما همیشه نمی‌توانیم جلوی اتفاقاتی که زندگی ما را تحت‌تأثیر قرار می‌دهند، بگیریم و بدون شک برای تأثیرپذیری منفی کمتر از این اتفاقات، مهارت‌ها می‌توانند به ما کمک کنند که تاب‌آوری هم یکی از این مهارت‌های مهم هست و حتی می‌توانم اشاره کنم که داشتن مهارت تاب‌آوری و تحمل سختی باعث می‌شود با موفقیت از رویدادهای ناگوار عبور کنیم. با داشتن این مهارت با وجود قرارگرفتن در معرض بحران‌های شدید ازجمله ویروسی که امروز نه فقط ایران بلکه بسیاری از کشور‌های جهان را تحت‌تأثیر قرار داده است، می‌توانیم رشد کنیم و قوی‌تر شویم. لذا لازم است برای یادگیری این مهارت در بسته‌های زندگی خود جایی پیش‌بینی کنیم چون از طریق آموزش، قابل فراگیری است و ذاتی نیست. این مهارت کمک می‌کند اعتماد به نفس بالاتری داشته باشیم، توانایی حل مسائل را در خود افزایش دهیم و چون می‌دانیم که بحران‌ها و مشکلات به شکل‌های مختلف بخشی از زندگی روزمره ما هستند لذا با پذیرش این واقعیت برای تقویت خود برای عبور از این موانع و مشکلات آماده می‌شویم.منبع: روزنامه همشهری/12 اسفند 98





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1398/12/21

مددکاری اجتماعی و ضرورت دیده بانی اجتماعی

سید حسن موسوی چلک رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

نامگذاری ایام به مناسب‌های خاص فرصتی برای طرح موضوعات مرتبط با آن مناسبت هست. از جمله این مناسبت‌ها روز ملی مددکاری اجتماعی است که 35 سال است که همزمان با ولادت حضرت علی(ع) این روز جشن گرفته می‌شود. در ابتدا این روز را به جامعه مددکاری اجتماعی ایران تبریک می‌گویم و بابت همه تلاش‌های شان برای کمک به ارتقاء سلامت اجتماعی و کیفیت زندگی مردم از آنان سپاسگزاری کرده و تعظیم می‌کنم و یادی می‌کنم از همه کسانی که از سال 1337 ه،ش که این رشته در دانشگاه تاسیس شده و تاکنون تلاش کردند و دارفانی را وداع گفتند چون اگر پرچم این رشته بالاست به خاطر تلاش همه مددکاران اجتماعی در طول این حدود 63 سال هست. انجمن مددکاران اجتماعی ایران هم با سابقه تقریبا شصت ساله در اکثر سال‌ها این روز را جشن می‌گیرند. از 10 سال قبل انجمن متناسب با شرایط کشور شعاری را انتخاب می‌کند که برای سال 1399 شعار «مددکاری اجتماعی و دیده بانی اجتماعی» توسط هیات مدیره انجمن انتخاب شده است.از جمله دلایل این انتخاب انباشت اطلاعات در حوزه مددکاری اجتماعی به دلیل تنوع فعالیت‌ها و گستره نقش‌های مددکاری اجتماعی در حوزه‌های مختلف هست. دلیل دیگر نقش مددکاران اجتماعی در مطالبه‌گری اجتماعی است که لزوم رصد جامعه در ارتباط به موضوعات و گروه‌های هدف این موضوع را برای مددکاران اجتماعی مهم قلمداد می‌شود. همچنین تعهد اخلاقی و حرفه ایی مددکاران اجتماعی در قبال جامعه ایی که در آن زندگی می‌کنند دلیل دیگر هست.با توجه به اهمیت سیاستگذاری اجتماعی در کشور دیده بانی اجتماعی توسط مددکاران اجتماعی می‌تواند در اتخاذ سیاست‌های مناسب برای مردم و جامعه هدف و حتی با نگاه به آینده می‌تواند تاثیرگذار باشد. تحلیل مولفه‌های اجتماعی در سطوح بین‌المللی، منطقه ای، ملی و استانی کمک‌های زیادی برای سیاستگذاران و تصمیم گیران باشد. فراموش نشود که مدیریت بهینه منابع و شناسایی ظرفیت‌ها و اولویت‌های جامعه و بویژه در ارتباط با گروه‌های هدف مددکاری اجتماعی ضرورت این دیده بانی اجتماعی را بیش از پیش نشان می‌دهد.ضمن اینکه فکر می‌کنم که دیده بانی اجتماعی برای اعمال مدیریت اجتماعی هوشمند و کارآمد بسیار مهم است و بر پاسخگویی و شفافیت هم می‌تواند کمک کند.توجه به مولفه‌های حقوق شهروندی نکته دیگری است که می‌تواند در دیده بانی اجتماعی مورد توجه قرار گیرد. فقدان دیده بانی اجتماعی با نگاه کارشناسی واقع بینانه و به دور از جهت گیری‌های سیاسی خاص(که با اخلاق حرفه ایی مددکاری اجتماعی مغایر هست ) می‌تواند در نهایت رضایت مردم را هم به دنبال داشته باشد.تاملی بر وضعیت کشور نشان می‌دهد که فقدان یا ضعف دیده بانی اجتماعی در هر کشوری می‌تواند زمینه فساد و مشکلات متعددی را ایجاد کند که کشور ما هم از این قًیه حسینی نبوده و نخواهد بود.البته دیده بانی اجتماعی کارآمد نیازمند حضور مددکاران اجتماعی آگاه و مسئولیت پذیر و همین طور ساختاری اسخ که پذیرای نقش دیده بانی اجتماعی برای مددکاران اجتماعی باشد. گرچه تجربه زیسته من نشان می‌دهد که دیده بانی اجتماعی برای افراد ممکن است هزینه هم داشته باشد ولی نظر به اهمیت آن نباید از کارکرد‌های این نقش به خاطر منافع فردی غفلت کرد. تاسیس قانونی سازمان نظام مددکاری اجتماعی که خواسته به حق مددکاران اجتماعی است(همچون پزشکان پرستاران، مهندسین، روانشناسان، مشاوران ...)،می تواند جنبه قانونی و الزام آور برای ایفای این نقش دیده بانی اجتماعی برای مددکاران اجتماعی باشد. معمولا جوامعی که از شفافیت و پاسخگویی هراس دارند از پذیرس نقش دیده بانی اجتماعی گریزان هستند.منبع: روزنامه آرمان ملی.19 اسفند 98






نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها : دیده بانی اجتماعی;مددکاری اجتماعی;موسوی چلک;،
لینک های مرتبط :
          
1398/12/19

به نام خدایی که در این نزدیکی است

«مددکاری اجتماعی و دیده بانی اجتماعی»Image result for ‫موسوی چلک‬‎

با سلام واحترام،

همانگونه که استحضار دارید روز ملی مددکاری اجتماعی هر ساله همزمان با سالروز تولد حضرت علی(ع) در ایران جشن گرفته می شود  سال جاری این مناسبت مصادف با روز جهانی مددکاری اجتماعی نیز شده است. ضمن سپاس از تلاش های همه  اساتید، پیشکسوتان، مدیران دستگاه ها و مددکاران  اجتماعی در طی حدود 63 سال تاسیس دانشگاه در حوزه مددکاری اجتماعی در ایران، انجمن مددکاران اجتماعی ایران متناسب با شرایط کشور هر ساله شعاری را انتخاب می نماید که سال 1399 به عنوان «مددکاری اجتماعی و دیده بانی اجتماعی» نامگذاری شده است. ضمن تبریک این مناسبت ها به جنابعالی/ سرکار عالی و همکاران محترم به ویژه مددکاران اجتماعی، همانگونه که استحضار دارید  یکی از الزامات سیاستگذاری های اجتماعی و برنامه ریزی های مرتبط در حوزه اجتماعی از جمله سلامت اجتماعی، آسیب های اجتماعی، کیفیت زندگی اجتماعی و... اتخاذ تدابیر لازم برای ایجاد نظام دیده بانی اجتماعی است تا تصمیم گیری ها در خلاء صورت نگیرد و مبتنی بر شواهد و داده ها و اطلاعات سودمند و یافته های پژوهشی و یا تحلیل  علمی باشد.به همین دلیل ضروری است تا تحولات و تغییرات اجتماعی و وضعیت اجتماعی و مولفه های مرتبط با این وضعیت بطور مستمر رصد شوند. بستر سازی برای« دیده بانی اجتماعی» یکی از راه های تحقق عملی این نظام رصد می باشد. تقویت دیده بانی اجتماعی فرصتی برای مشارکت افراد مرتبط در حوزه اجتماعی برای سیاستگذاری ها و تصمیم گیری ها در سطوح ملی و استانی و محلی برای ارتقاء سلامت اجتماعی است. همچنین دیده بانان اجتماعی می توانند به سیاستگذاران اجتماعی، مشاوره های موثر در تصمیم سازی و تصمیم گیری ها بدهند، آینده نگری اجتماعی داشته باشند، ارزیابی سیاست های موجود در حوزه اجتماعی را انجام دهند، مولفه های اجتماعی را رصد کرده و ثبت و ضبط کنند و از همه مهم تر مراقب وضعیت سلامت اجتماعی و کیفیت زندگی مردم باشند.اگر همین موارد را به عنوان فایده های دیده بانی اجتماعی قلمداد کنیم کافی است تا نه تنها تعللی در راه اندازی نظام دیده بانی اجتماعی نکنیم بلکه بر تاسیس و تقویت آن به جد بکوشیم. سیاستگذاری و تصمیم گیری ها درحوزه اجتماعی در خلاء و یا به صورت غیرشفاف، هزینه های جبران ناپذیر مادی و انسانی برجامعه و مردم تحمیل می کند. مددکاران اجتماعی به دلیل انباشت اطلاعاتی که درحوزه های مختلف و گروه های هدف متعدد ومتنوع دارند یکی از بهترین گزینه های تخصصی برای ایفای نقش موثر در حوره دیده بانی اجتماعی هستند.بدون شک یکی از راه های «ترویج روابط انسانی» که شعار سال 2020 میلادی فدراسیون جهانی مددکاران اجتماعی است، دیده بانی اجتماعی و مشارکت در راستای تحقق حقوق اجتماعی مردم و گروه های هدف مددکاری اجتماعی است.با این امید که همه با هم و در کنار هم بتوانیم در راستای ارتقای کیفیت زندگی مردم وارتقاء شاخص سلامت اجتماعی بیش از پیش موفقیت کسب کنیم . اطمینان دارم در صورت تقویت همدلی و مسوولیت پذیری وانسجام در حوزه اجتماعی بویژه مددکاری اجتماعی و با بهره گیری از دانش بومی و جهانی وتجربه زیسته داخلی و بین المللی در چارچوب  قواعد کشور می توانیم رضایت و نشاط اجتماعی بیشتری را در جامعه شاهد باشیم. انشاء ا...

دکتر سید حسن موسوی چلک/ رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

و کمیسراخلاق فدراسیون جهانی و عضو هیات رییسه منطقه آسیا واقیانوسیه





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1398/12/18

یادداشتی به بهانه ولادت حضرت  علی (ع)

در باب اهمیت علم و دانش: اندیشه موجب روشنایی و جهل عامل تاریکی است.

با توجه به جایگاه و اهمیت علم در مدیریت هر جامعه ایی، که امروز یکی از مشکلات اساسی مدیریت می باشد و شایسته سالاری، اگر نگویم طنز است ولی اعتراف می کنم آنگونه که باید جدی گرفته نمی شود یادداشت امسال خودم را به مناسبت ولادت بزرگ مددکار عالم اسلام حضرت علی(ع) به  این موضوع اختصاص دادم.در ابتدا وظیفه خودم می دانم  این مناسبت فرخنده و روز های مرد و  پدر و مددکار اجتماعی را تبریک بگویم.مطالب این یادداشت را از جلد سوم کتاب: علی(ع) صدای عدالت انسانی با عنوان علی و  اعلامیه جهانی حقوق بشر تالیف «جرج سجعان جرداق» نویسنده شهیر مسیحی استخراج کردم. در بخشی از این کتاب آمده است:در نزد امام علی(ع) فرقی نمی کند که زمامدار باشی یا از افراد توده مردم، مسوولیت های سبک یا سنگینی به عهده داشته باشی و ...در هر صورت انسانی و طلب علم و معرفت از امتیازات انسان است و از همین جاست که می بینی شما را به عنوان یک انسان خطاب قرار می دهد و می فرماید: خیر و نیکی آن نیست که ثروت و فرزندان  تو زیاد باشد، بلکه آن است که علم و دانش تو زیاد باشد و هیچ افتخاری چون علم نیست و هیچ تنگدستی و فقری همچون جهل و نادانی نیست.اگر از شما کسانی باشند که در بین مردم حکم می کند یا بر آنها حکومت دارند و یا در میان مردم قضاوت می کنند علی ابن ابیطالب(ع) این گفتار جاودان را در گوش های شما می خواند و گویا آنرا در گوش های همه حکام قرون و اعصار، و از جمله اکثریت طبقه حاکم ملت های امروزی می خوان : کسی که بدون علم و دانش در بین مردم نظریه ایی ابراز می کند، زمین و آسمان بر او لعنت  فرستند و وی را نفرین کنند.اگر از کسانی باسید که به دانش کم قانعند می گوید: بر  هر ظرفی چیزی را بگذارند شکسته می شود مگر ظرف علم و دانش که گشایش می باید.او می خواهد که انسان در هر صورتی به دنبال علم و دانش باشد و می فرماید: هیچ جنبشی و حرکتی نیست مگر آن که تو در آن نیازمند فرهنگ و معرفت هستی. همچنین می فرماید: اگر از کسی چیزی پرسیدند که نمی داند، هرگز نباید خجالت بکشد از این که بگوید: نمی دانم و هیچ کس از آموزش آنچه که نمی داند، نباید شرمنده باشد چرا که اندیشه موجب روشنایی و غفلت عامل تاریکی است.اگر دانشمند باشید باید علم خود را در اختیار  دیگران قرار دهید و این نهایت سپاسگزاری توست چرا که: سپاسگزاری دانشمند نسبت به علم و دانش در آن است که آن را در اختیار نیازمندانش بگذارد.البته هدف نهایی و یگانه، از هر علم و معرفتی آن است که انسان به دانش و علم خود عمل کند و در این زمینه می فرماید:پست ترین مراتب علم آن است که در زبان باشد و عالی ترین علم آن است که در جوارح و ارکان وجودی انسان باشد.. با این امید که توفیق کسب و علم و دانش را داشته باشیم و از هیچ کوششی در این راه دریغ نکنیم.

سید حسن موسوی چلک مددکار اجتماعی

 

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1398/12/17

یادداشت:نیازمند هماهنگی و اقتدار در مدیریت بحران هستیم

سیدحسن موسوی چلک رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران(منبع: روزنامه آرماتن ملی/14 اسفند 98)

  وقتی بحرانی اتفاق می‌افتد یکی از مولفه‌هایی که باعث دلگرمی مردم برای عبور از خطر وجود دارد، هماهنگی بین سازمان‌های مرتبط و مختلف می‌باشد. طبیعتا در بحرانی که برای کرونای معروف اتفاق افتاد، همین انتظار از مسئولان و سیاستگذاران می‌رود که این هماهنگی را داشته باشند. در نگاه از چند زاویه نشان می‌دهد این هماهنگی آنگونه که باید نیست به همین دلیل سردرگمی مردم در چنین شرایطی بیشتر می‌شود. درواقع ما در مدیریت بحران قوی عمل نمی‌کنیم و در بحران‌های مختلف تقریبا این تجربه را داریم. یک نمونه نامه ای است که چند روز اخیر وزیر بهداشت خطاب به وزیر صمت نوشت. او خطاب به وزیر صمت نوشت که چرا به دست من که متولی کار هستم، تجهیزات لازم نمی‌رسد؟ این نشان می‌دهد که همراهی و هماهنگی لازم در این شرایط بحران که می‌تواند یک پشتوانه برای کشور باشد آنگونه که باید وجود ندارد. از رئیس‌جمهور انتظار می‌رود که در این شرایط بحرانی، حساسیت بیشتری نسبت به این موضوع داشته باشد. البته با تفویض اختیار مخالف نیستیم اما قطعا وزیر بهداشت نمی‌تواند هماهنگی لازم را داشته باشد و اقتدار لازم را با وزیر هم عرض خود داشته باشد. یا جایی که قرار است با احتکار مقابله شود، آیا وزیر بهداشت هم عرض وزیر اطلاعات است؟ فرض را بر این می‌گیریم که باشد... نکته بعدی نامه ای بود که دکتر نمکی خطاب به رئیس جمهور در حوزه گمرک نوشته که به هرکس می‌گویم کسی گوش نمی‌دهد. رویدادی که یا فرار رو به جلو برای پوشش ناتوانی در مدیریت بحران کروناست و یا واقعیتی است که وجود دارد و می‌توانیم هر دو شکل را ببینیم. البته اینها نافی تلاش‌های کادر درمان نیست ولی قبول کنیم وقتی موضوعی به این مهمی در جامعه گسترش پیدا کند به گونه‌ای که پیر و جوان، کودک و خردسال درگیرش می‌شوند و افکار عمومی نگران آنچه پیش روست و قرار است اتفاق بیفتد، هستند لذا این ناهماهنگی سردرگمی‌ها را بیشتر می‌کند و نااطمینانی را افزایش می‌دهد. نکته دیگر اطلاعات متناقضی است که از جاهای مختلف به دست شهروندان می‌رسد. همین الان هر کدام از دانشگاه‌های علوم پزشکی برای خودشان یک سامانه زده اند که طی آن پروتکل و نکاتی بیرون می‌دهند. دانشگاه‌های علوم پزشکی زیر نظر وزارت بهداشت و کلی پژوهشکده در حوزه بهداشت و درمان و علوم پزشکی داریم. آیا بهتر نیست یک هماهنگی بین آموزش، پژوهشکده و پژوهشگاه‌ها در گروه‌های مختلف که کم هم نیستند و اتفاقا اطلاعات خوبی هم دارند و افراد باسوادی هستند، صورت بگیرد؟ بهتر است تقسیم کار صورت بگیرد تا ظرف یک هفته اطلاعات مورد نیاز مردم استخراج شود. یک سایت یا سامانه باشد که مردم با مراجعه به آن اطلاعات یکسانی را دریافت کنند. از آن طرف به نظر می‌رسد وزارت بهداشت می‌توانست هماهنگ کند که مراکز درمانی مختلف اطلاعات مستقل ارائه نکنند. کرونا یک راه ورود و یک درمان و مراقبت دارد، سه بخش است. به غیر از پروتکل‌های تخصصی، اطلاعاتی که مردم باید بدانند یک هماهنگی بین دانشگاه‌ها و حتی بین معاونت‌ها انجام می‌شد. مثلا آقای رئیسی مبحث پیشگیری و آقای جان بابایی درمان را پوشش دهند. مواردی که نباید خارج از وزارت بهداشت و مجموعه درمان انجام بگیرد. یک بخش هم حمایت‌های روانی است که مربوط به سازمان نظام روانشناسی است و انجمن مددکاران هم می‌تواند در مبحث حمایت‌های اجتماعی ورود کند. این کار آنقدر ساده است که اگر مردم یک مرجع رسمی واحد داشته باشند نه اینکه هر دانشگاه برای خودش یک سامانه بزند و پژوهشکده‌ها و پزشک متخصص هر کدام یک کار بکنند و از خارج کشور هم اطلاعات دیگری منتشر شود. این سردرگمی مردم را نسبت به مدیریت این موضوع بیشتر خسته و ناامید کرده است. درواقع این شیوه مدیریت درمورد این ویروس جواب نخواهد داد لذا انتظار می‌رود هماهنگی بین بخشی با اقتدار انجام شود. حتی در بحث اطلاع رسانی وزارت بهداشت بیش از اینکه مسئول روابط عمومی، مسئول اطلاعات رسانی این موضوع باشد، با توجه به ماهیتش که بیشتر رویکرد بهداشتی دارد، معاون بهداشت می‌تواند سخنگوی ستاد بحران کرونا باشد. تشکیل قرارگاه‌ها، کمیته‌های دولتی مستقل و جزیره‌ای هدر دادن منابع است. درحالی که وزیر بهداشت اعلام می‌کند از فردا به همگان ماسک رایگان می‌دهیم اما در سطح شهر ماسک پیدا نمی‌شود و بیشتر ناشی از ناهماهنگی است یا ماسکی وجود دارد و توزیع نمی‌شود و یا اصلا وجود ندارد. جنس بحران‌های بهداشتی بدون مرز است ضمن اینکه منطق مدیریت بحران این است که متناسب با بحرانی که ایجاد می‌شود، بتوانیم برنامه ریزی بکنیم. بحران در یک منطقه طبیعتا مدیریت بحران خاص خود را می‌طلبد ولی این بحران متفاوت است. اصلا منطق مدیریت بحران این است که به تناسب هر بحران بتوان یک سازوکار مدیریتی را اتخاذ کرد. اما انگار عقلانیت در حوزه مدیریت بحران فراموش شده است. اتفاقا راه این بحران، مشارکت مردم و اعتمادسازی است. خود هماهنگی می‌تواند اعتمادسازی ایجاد کند. هیچ چیزی نباید سلامت مردم را تحت الشعاع قرار دهد. سلامت مردم نباید درگیر بازی‌های سیاسی و حتی مصلحت‌های سیاسی شود. ما خیلی زودتر از اینها می‌توانستیم اطلاعات را منتشر کنیم. این که چگونه نان بخریم بعد از این مدت باید بیان شود؟ این همه پژوهشگاه و هیات علمی معاونت‌های پژوهشی داریم. اجازه می‌دادیم مطالعه می‌کردند و یک پروتکل بومی می‌نوشتند. ساختن اپلیکیشنی که بتوانند اطلاعات بگیرند و ساختن تیزرهایی که بتواند اطلاعات درست بدهد، ضروری است. یکی از مهمترین وظایف مدیر، برنامه ریزی با نگاه به آینده است. وقتی می‌گوییم مهمترین راه برای کنترل، پیشگیری است طبیعتا باید تمرکز عمده را روی پیشگیری بگذاریم و زیرساخت‌های درمان را آماده کنیم. ما می‌دانیم چقدر جمعیت داریم و چقدر ظرفیت تولید ماسک و الکل و شوینده‌های مرتبط است. اینها کار سختی برای هماهنگی و پیش بینی نبود. ساده گرفتند و خود این ساده گرفتن باز بحران در مدیریت بحران است.

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1398/12/14

به یاد «مادرم» در سی امین سال وفاتش

اگه دنیا سوز و سرما بوو(اگر تمام دنیا پر از سوز و سرما(زمستان) بشود)

همیشه بهاره ته دا بمیرم(شما همیشه بهار هستید، فدایت شوم)

تو زندگی هریک از ما انسان ها روزهایی هستند که هیچ گاه فراموش نمی شوند.این روز ها می تواند یادآور اتفاقات خوب باشد و یا بد. برای من هم همین گونه است و یکی از تلخ ترین اتفاقات برای من از سی سال قبل روز «نهم اسفند ماه» هر سال است.روزی که مادر مهربانم سی سال قبل در سن 49 سالگی به دیار باقی شتافت.خاطرم هست زمانی که بعد از شش ماه بستری بودن در بیمارستان پاستور تهران با مشورت و نظر پزشک تصمیم گرفتیم ترخیص شود چون از نظر پزشک درمان  دیگر جواب نمی داد.با پدرم تماس گرفتم که از شمال بیاید تهران.ابتدا کلی ذوق کرده بود که ترخیص به دلیل بهبودی است ولی واقعیت چیز دیگری بود.هیچ گاه لحظه ایی که به  پدرم گفتم که« دکتر جواب کرده» یعنی کاری نمی تواند انجام دهد صدای شکستن کمرش را شنیدم.جمله ایی گفت که هر موقع به خاطر می آورم اشک امانم نمی دهد و آن این بود که« همه دار و ندارم رفت».روی زمین نشست و های های گریه کرد.هیچ گاه  این گونه گریه پدرم را ندیده بودم.من هم کنارش نشستم و با هم گریستیم.چون داشتیم یکی از عزیزترین های زندگی مان را از دست می دادیم.پدرم می گفت همه برکت زندگی ام بود.سه روز بعد از ترخیص پرواز کرد به دیاری که خداوند وعده اش را در قرآن داده است.ولی تحمل رفتنش در آن سن برای ما خیلی سخت بود. بیاییم قدر لحظه لحظه بودن شان را بدانیم و تا می توانم از چشمه مهرشان بنوشیم.همیشه گفتم که مهر مادر قیمت ندارد.مبادا کاری کنیم که زخمی بر دل شان بنشانیم و آزرده خاطر شان کنیم.فراموش نکنیم که مادر تکرار نمی شود.الان که فکر می کنم با خاطراتش دل خوشم و انرژی می گیرم.ولی خیلی از شما که الان مادر دارید بیاید خاطرات خوب با مادرتان بسازید، تکریم اش کنید.امیدوارم که مادرم حلالم کرده باشد.

این متن را روی سنگ قبرش نوشتیم:

مادر آن تیشه که بر خاک تو زد دست اجل/ تیشه ایی بود که شد باعث ویرانی ما

آن که در زیر زمین داد سرو سامانت/ کاش می خورد غم بی سر و سامانی من

همیشه فکر می کنم شاید خدا مادر را که خلق کرد قصدش این بود که  قدرتش را در«مهربانی بی منت» نشان دهد. دوست مهربان من، واقعا قدر مادر را بدانید تا دعای خیرشان بدرقه زندگی تان شود.اگر مادر از دست دادید و پدر در قید حیات هست به پدر احترام کنید که مادرتان هم خوشحال می شود.این دو گنجینه بی بدیلی هستند که« دومی » ندارند.

سید حسن موسوی چلک -تهران/9 اسفند 1398





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1398/12/14

یادداشت شرق:

«مهارت خودمراقبتی» را جدی بگیریم.

سید حسن موسو ی چلک

رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران(روزنامه شرق روز های یکشنبه و دوشنبه مورخ 11و12 اسفند 98)

این روز ها خبر انتشار ویروس کرونا از چین به بیش از پنجاه کشور جهان همه را درگیر و نگران کرده است.کمتر کسی است که در این کشور ها در طول روز بار ها و بارها اخبار مربوط به این بیماری را پیگیری نگند.اخباری که گاه به دلیل ضد و نقیض بودنش اظطراب را در افراد  افزایش می دهد.برای مدیریت وکنترل این بیماری هم مسوولین وظیفه دارند و هم مردم و بدون مشارکت مردم کنترل شیوع و انتشار آن امری غیر ممکن خواهد بود.طبیعتا در چنین شرایطی هر فردی می بایست با توجه به اصل خود مراقبتی در این مدیریت کاهش شیوع ایفای نقش کند.خود مراقبتی اقدامات و فعالیت‌های آگاهانه،آموخته شده و هدفداری است كه فرد به منظور حفظ حیات و تأمین ، حفظ و ارتقای سلامت خود و خانواده اش انجام می دهد. به  عبارت دیگر  خودمراقبتی قسمتی از زندگی روزانه مردم و شامل مراقبتی است كه به فرزندان، خانواده، دوستان، همسایگان و اجتماعات محلی نیز گسترش می‌یابد. بطور کلی می توان گفت که  خودمراقبتی شامل اعمالی است که مردم  انجام می‌دهند تا تندرست بمانند، سلامت ذهنی و جسمی خود را حفظ كنند، نیازهای اجتماعی و روانی خود را برآورده سازند، از مشکلات پیشگیری كنند، ‌ناخوشی‌ها و وضعیت‌های حاد را  بهبود بخشند و نیز از  سلامت شان در ابعاد زیستی، روانی واجتماعی حفاظت کنند. تاملی بر مبانی متعدد نشان می دهد که برای ایجاد و حفظ سلامت خود، خانواده و جامعه باید بدانیم که سلامت، پلی است که بر دو ستون خودمراقبتی و مهربانی استوار شده و استحکام این دو ستون برای برقراری پل سلامت ضرورت دارد. در حقیقت خود مراقبتی و مهربانی، نخستین تجلیات انرژی زندگی هستند که در کنار هم سلامت را پایه‌ریزی می‌کنند و زمینه‌ساز جریان آزاد انواع دیگر انرژی می‌شوند.اگر هرکدام از این دو پل(خودمراقبتی و مهربانی) تضعیف یا تخریب شود، سلامت پل زندگی سالم و سازگارانه به خطر می‌افتد اما اگر هر دو مستحکم باشند، پیمودن مسیر آسان می‌شود. با مهارت خودمراقبتی هر فردی از دانش، مهارت و توان خود به عنوان یک منبع به طور مستقل استفاده می کند تا از سلامت خود مراقبت کند. البته در این راه می تواند از مشاوره دیگران نیز استفاده کند. در واقع می توان گفت که خودمراقبتی همان  خودمدیریتی و خوداتکایی است. خودمراقبتی نشان دهنده به مسئولیت پذیری و تدبیر افراد در مقابل سلامت خود از طریق اتخاذ سبک سالم زندگی است تا جلوی مشکلات گرفته شود.برای این مهارت چند ویژگی را می توان اشاره کرد از جمله آنها می توان به داوطلبانه بودن(ارادی بودن)،  قابل یادگیری بودن(آموختنی است)، مسئولیتی است همگانی برای حفظ سلامت همه جانبه خود،  دارای قابلیت اجرا بودن،  بهره گیری از ظرفیت های دیگران( در صورت لزوم)، انعطاف پذیر بودن، کم هزینه بودن، جزیی بودن(برنامه ها کوچک/ ساده باشند) و .. اشاره کرد. خودمراقبتی بستگی به فرهنگ و موقعیت افراد دارد، ظرفیت اقدام و انتخاب آنها را دربرمی‌گیرد و دانش، مهارت‌های زندگی، ارزش‌ها، انگیزه، جایگاه كنترل و احساس خودكارآمدی‌ فرد بر آن موثر است.بزرگ ترین دستاورد تقویت رویکرد خودمراقبتی این است كه مردم رفتارهای خود مراقبتی را به طور مناسب انتخاب و اجرا كنند. خودمراقبتی بیشتر روی جنبه هایی كه تحت كنترل فرد هستند، تمركز دارد  و جایگزین مراقبت تخصصی و سازمانی نیست بلكه مكمل آن و یكی از عوامل تعیین كننده میزان و چگونگی استفاده از آن است.دراین مهارت تمرکز بیشتر روی پیشگیری ازبروز مشکلات هست تا مداخله بعد از بروز مشکلات و یكی از مفاهیم اصلی برای تاکید بر رفتار سالم مثبت است. خودمراقبتی می تواند بصورت مراقبت مشاركتی نیز باشد که می‌توانند جزء كوچك یا بزرگی از خودمراقبتی را شامل شوند. در مراقبت مشاركتی افراد یا خانواده‌ها و كاركنان و ... شریك هستند.نکته ایی که در خود  مراقبتی لازم است مد نظر قرار گیرد علاوه بر فرد، مراقبت سازمانی هم بسیار مهم و اساسی است. ضمن این که مراقبت از مراقبین را هم نباید فراموش کرد. موضوعی که الان برای کادر درمان درگیر این بیماری  باید مورد توجه قرار گیرد.نکته ایی  که کادر درمان می بایست مورد توجه قرار دهند این است که اگر برای دفاع از خود در برابر دردی که دیگران می کشند  نتوانند احساسات شان را کنترل کنند یا اینکه تمام دردهای آنها را با خود به خانه ببرند و اجازه دهند همانند آتشفشانی خاموش درون شان انباشته شوند، در طولانی مدت با مشکلی بزرگ مواجه خواهند شد.کادر درمان باید بپذیرند که علیرغم همه جانفشانی هایی که می کنند، ممکن  است نتوانند همه مشکلات بیماران  را حل کنند.اخباری که این روز ها از فوت بیماران می شنویم مصداق همین موضوع هست. توجه به مراقبت از مراقبین کمک می کند تا ضمن حفظ استقلا فردی شان، بهبود كیفیت زندگی آنان را شاهد باشیم، همچنین کاهش اضطراب، استرس و  خستگی و ...در مراقبین، افزایش رضایت از کار، کاهش هزینه برای مراقبین( کمتر از خدمات دیگر برای کاهش مشکلات خود استفاده می کنند/منطقی شدن استفاده از خدمات)، افزایش امید به زندگی و ... را نیز  به دنبال خواهد داشت.این ها سرمایه کشور درحوزه سلامت هستند. شور و شوق زندگی و انگیزه موفقیت را در کادر درمان افزایش می دهد و انرژی شان را برای خدمت بیشتر و با کیفیت  تجدید می کند.

در کنار این افرا مراقبت های خانوادگی را نباید فراموش کرد.در بسیاری ازمواقع مراقبت خانواده ها می تواند بسیار  موثر واقع شود.همچنین مراقبت گروه های داوطلب را هم می توان به موارد قبلی اضافه کرد.

 فرامو نشود که براساس یافته های علمی و منابع مکتوب  خودمراقبتی، گام اول سلامت است. گام اول سلامت، همین است که ما یاد بگیریم خودمان از خودمان مراقبت کنیم. بین 65 تا 85 درصد از مراقبت هایی که به سلامت ما منجر می شود، محصول همین خودمراقبتی است؛ یعنی فعالیت هایی که خود یا خانواده مان برای حفظ یا ارتقای سلامت مان، پیشگیری از ابتلای مان به بیماری، درمان بیماری مان یا کاهش عوارض آن انجام می دهیم. آنچه که  متخصین بهداشت ودرمان جهانی  وداخلی در خصوص کرونا می گویند و هر یک از ما باید انجام دهیم از قبیل شستن خوب دست ها،  استفاده از ماسک برای افرادی که سرماخوردگی دارند، ضد غفونی وسایلی که استفاده می کنیم از قبیل گوشی تلفن همراه، کامپیوتر و ... همه از نوع خودمراقبتی در این زمینه است.هر یک از ما با توجه به شرایط خودمان وزندگی مان باید ببینیم با انجام چه کارهای می توانیم از خومان مراقبت کنیم تا به خودمان ودیگران آسیب نزنیم که این خود نوعی مسوولیت پذیری است. در سازمان ها هم حسب شرایط کاری شان و نوع مراجعینی که دارند هم برای کارکنان و هم برای مردم( گروه های هدف) می بایست تدابیر خاص اتخاذ شود. استفاده از دور کاری برای کارکنان، توجه ویژه با کارکنان دارای بیماری های خاص و زمینه ایی که احتمال ابتلا به ویروس در آنان  بیشتر هست، آموزش پیشگیری، دراختیار قرار دادن لوازم مورد نیاز، نظافت و ضد عفونی محیط کاری، آموزش خاص به نیرو های خدماتیف مراقبین گروه های خاص و .. از جمله این موارد هست.یا توجه خاص به زندانیان، سربازان، کارتن خواب ها، کودکان کار و خیابان، افراد مبتلا به اچ.آی.وی و  ایدز،  و همچنین اتخاذ تدابیر ویژه برای دانش آموزان و دانشجویان از قبیل آموزش از راه دور( گر چه از قبل می بایست زیر ساخت ها فراهم شود)، یا اموزش کسانی که در گورستان ها مسوول انتقال، شستم و دفن کردن بیماران فوتی ناشی از ویروس کرونا هستند و خیلی موارد دیگر.اینجا ضروری است که هر سازمانی برنامه خاص خودش را درکنار سایر برنامه های عمومی داشته باشد. رسانه ها در آموزش فراگیر ومستمر و جامع همکاری کنند.در حوزه کلان تر هم گاهی اوقات تصمیم گیری برای تعطیلی  ادارات در یک بازه زمانی خاص می تواند  از نوع مراقبت باشد.وقتی مجس شورای اسلامی که یکی از مهمترین وظایفش تصویب لایحه بودجه هست به دلیلی نگرانی تعطیل می شود و بودجه را که مهمترین رن برنامه سالانه هست را می خواهند یک دوازدهم ببندند  یعنی می خواهند از خود مراقبت کنند. لذا موضوع خودمراقبتی به اشکال مختلف را باید جدی گرفت.

 

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1398/12/14

یادداشت:

کارتن‌خواب‌ها را دریابیم

سیدحسن موسوی چلک رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

مهم‌ترین راه مقابله با ویروس کرونا که وارد ایران هم شده، پیشگیری است که نقش مردم خیلی مهم است اما باید نگاهی هم به کسانی داشته باشیم که ممکن است حتی یکبار هم این خبر را نشنیده یا راه پیشگیری را بلد نباشند و از طرفی هم همه جا می‌روند. اینها کسانی هستند که عمدتا کارتن‌خواب، بی‌خانمان، کودک کار و کودک خیابان هستند که همه جا تردد دارند به‌ویژه اینکه برخی هم هیچ کنترلی روی رفتار خودشان ندارند. طبیعتا همه آموزش‌ها و مراقبت‌ها عمدتا برای امثال من و شمایی است که کارتن‌خواب نیستیم و تهدیدی برای دیگران محسوب نمی‌شویم، درحالی که گروه‌های مدنظر بعضا در مترو، اتوبوس‌ها، ترمینال‌ها، حرم‌ها و پاساژها دیده می‌شوند و از جمله گروه‌هایی هستند که برنامه‌ریزی‌های مربوط به پیشگیری باید توسط سازمان‌های مختلف برایشان صورت بگیرد. از آنجا که انتقال این ویروس سرعت بالا و ویژگی خاص خود را دارد به نظر می‌رسد نیازمند این برنامه ویژه جهت جلوگیری از ابتلا به ویروس و بعد از آن انتقال ویروس توسط این افراد باشیم. الان یک سیستم غربالگری برای کارتن‌خواب‌ها و افراد متجاهر و کودکان کار و خیابان و غیره نداریم. ما خودخواسته برای کنترل سلامتی‌مان به مراکز درمانی مراجعه می‌کنیم ولی برای این افراد هیچ برنامه ویژه‌ای وجود ندارد و با توجه به اینکه محدودیت تردد به اماکن عمومی را نیز ندارند، لذا برای این گروه نیازمند یک تدابیر ویژه و مستقل هستیم که خدای ناکرده هم خود این افراد مبتلا نشوند و هم به دیگران منتقل نکنند. لااقل آنچه تاکنون شنیده‌ام حاکی از این است که تمرکز و توجه کافی نسبت به این گروه‌ها وجود ندارد لذا با کمک بخش‌های دولتی یا غیردولتی برای این افراد باید فکری کرد. گرمخانه‌ها، سامان سراهای شهرداری، مراکز نگهداری معتادین متجاهر و کمپ‌ها و مراکز مشابه مستلزم یک برنامه‌ریزی خاص است. به‌ویژه همین را در مرکز توانبخشی و نگهداری بیماران روانی و سالمندان هم ممکن است داشته باشیم. البته مراکزی که افراد توان مدیریت رفتارشان را دارند، راحت‌تر است و سازمان‌های مربوطه تدابیری را اتخاذ می‌کنند ولی افرادی که بعضا در خیابان هستند و هیچ‌کس هم کاری به کارشان ندارد و خودشان هم نمی‌توانند کنترل کنند، چنانچه مبتلا شوند، می‌توانند یکی از منابع انتقال ویروس باشند. از طرفی باید فکری هم برای بعضی از اماکن پرتردد در این مقطع زمانی اندیشید. جان و سلامت و امنیت مردم مهم است، تعطیل شدن برخی از مراکز اجتناب ناپذیر است لذا در این بخش هم دولت باید تصمیم قاطع‌تر و جدی‌تری بگیرد. شاید آنجا که تردد بیشتر است و نمی‌توان کنترل کرد بخشی هم خود مردم باشند چون اگر همه دولت و همه حاکمیت هم پای کار بیایند اما مردم موضوع را جدی نگیرند کنترل انتقال این ویروس سخت خواهد شد و مجبور خواهیم شد که هزینه‌های انسانی و اقتصادی بیشتری پرداخت کنیم. شاید برای کارتن خواب‌ها و افرادی که کنترلی روی رفتارشان ندارند قرنطینه در مقطع کوتاه می‌تواند مسکنی در مورد این افراد که هم نگران ابتلا و هم نگران انتقال بیماری به دیگران هستیم، باشد. سازمان‌ها برای خودشان برنامه دارند اما همه این افراد در پوشش سازمان‌ها نیستند. این افراد گروه‌هایی هستند که همه جا می‌روند و خیلی دغدغه پیشگیری ندارند و معمولا در شرایط عادی هم بهداشت را رعایت نمی‌کنند چه رسد به الان که انتقال این ویروس به‌راحتی صورت می‌گیرد. دو ماه گذشته فرصت خوبی بود که بتوانند اطلاعات درستی به جامعه درباره این بیماری داده شود. اکنون با این ویروس مواجهیم و نگران گروه‌هایی هستیم که هیچ کنترلی روی آنها نیست.

منبع: روزنامه آرمان ملی/6 اسفند 98

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1398/12/6

یادداشت:

کار خیر، از دوران کودکی آموزش داده شود

(سید حسن موسوی چلک

رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران / روزنامه شرق/4 اسفند 98)

تاملی بر زندگی انسان ها در جوامع مختلف نشان می دهد که یکی از کار های ارزشمند در همه این جوامع پرداختن به امور خیر و احسان به دیگران است که در انجام این کار های خیر انتظار و چشمداشتی هم نباید از افردی داشته باشد.گر چه خداوند وعده پایداش نیکو را به نیکوکاران داده است  و از آنجا که وعده الهی حق است، تحقق هم پیدا می کند. ضمن این که  حیثیت و حرمت افراد را هم باید حفظ شود.چرا که خدمت با منت و موجب آزار  خدمت گیرنده مورد تایید نبوده و نخواهد بود.در حدیثی از امام علی(ع) نقل شده که بهترین مردم، نافع ترین آنها برای مردم است. در ادبیات ما هم بسیار  به این موضوع توجه شده است. فردوسی شاعر بلند آوازه ایران زمین اینگونه به انجام کار نیک توجه می کند:

نباشد همی نیک و بد پایدار/ همان به که نیکی بود یادگار

دراز است دست فلک بر بدی/ همه نیکویی کن اگر بخردی.

در قرآن هم بار ها در این خصوص اشاره و تاکید شده است. از نظر آموزه‌های قرآن، شتاب‌کردن در کارهای خیر و نیک بویژه  کار های اجتماعی به نیت تقرب الی الله امری بسیار پسندیده و نیک است؛ زیرا این کارها موجب آمرزش انسان می‌شود.(آل عمران، آیه 133) این شتاب‌ باید به گونه‌ای باشد که افراد برای انجام کارهای نیک و خیر با یکدیگر سبقت جسته و پیشگام باشند: فَاسْتَبِقُوا الْخَیْرَاتِ(بقره، آیه 148؛ مائده، آیه 48).لذا انجام کار خیر یک ضرورت در زندگی اجتماعی است ضمن این از مولفه های اخلاق اجتماعی هم محسوب می شود.توضیح این نکته را ضروری می دانم که انجام کار خیر فقط پول دادن یا خانه و بیمارستان و مدرسه ساختن و مرکز معلولین وسالمندان ساختن و... نیست که این بخشی از امور خیریه می تواند محسوب شود.تاملی بر این موضوع نشان می دهد که معمولا افراد دارای تمکن مالی در اواخر عمر شان و در هنگام بی نیازی  مطلق( زمانی که دارایی زیادی دارند) اقدام به انجام کار های خیریه ایی می کنند که در جای خود قابل سپاسگزاری است.اما فکر می کنم انجام کار های خیر و نیک را از دوران کودکی باید به فرزندان آموخت تا این روحیه خیرخواهانه در جامعه نهادینه شود و به عنوان یک پشتوانه قوی محسوب شود.اگر کار خیر را فقط به پول دادن بسنده وخلاصه نکنیم. خیلی از امور هستند که توسط کودکان هم می تواند انجام شود.گر چه بصورت نمادین با توزیع قلک ها  در مدارس و مهد های کودک در هنگام وقوع بحران ها و یا  برخی از مناسبت ها از قبیل نوروز، جشن عاطفه ها و... تلاش می شود تا به این موضوع توجه شود. ولی نباید فراموش کرد که کار خیر فقط در این شرایط نیست. آموزش انجام کار خیر را باید از کودکی به فرزندان‌مان آموزش بدهیم. در حقیقت آموزش کار خیر به فرزندانمان کاری سخت ولی بزرگ با تاثیری همیشگی است و این فرصت را به شما می‌دهد تا آن‌ها را در ارزش‌هایی که برای جامعه اهمیت دارد شریک کنید. تاملی بر منابع مکتوب نشان می دهد که انجام کار خیر صورت‌های فراوانی دارد. از کمک مالی به افراد بی‌خانمان و فقیر در خیابان گرفته تا آموزش و درس دادن به کودکانی که امکان تحصیل در مدرسه را ندارند. در این میان «فعالیت‌های داوطلبانه» برای کمک به افراد نیازمند معمولاً تأثیر بیشتر و بهتری هم برای فرد کمک‌کننده و هم برای فرد نیازمند کمک دارند. زمانی که کودکان شما به صورت داوطلبانه به دیگران کمک می‌کنند هم احساس قدرت و توانایی بیشتری دارند و هم ارتباط بهتر و تنگاتنگ‌تری با اجتماع برقرار می‌کنند. در حقیقت انجام کار خیر یکی از ارکان اصلی آموزش به کودکان هم هست. به عبارت دیگر آموزش انجام کار خیر، نه فقط در فرهنگ ایرانی و اسلامی ما بلکه در عموم فرهنگ‌های جهان از وظایف مهم والدین و بخشی از مهارت‌های مورد نیاز و اساسی کودکان است که ما موظف هستیم آن را با جدیت به آن‌ها آموزش دهیم.یکی از این راه ها رفتار وادلین برای انجام کار های بخیر به شکل های مختلف هست .از کمک مالی برای ساختن یا مرکزف خانه و .. تا سرکشی به افراد بیمار، درس دادن به افرادی که نیاز به آموزش بیشتر دارند، یا  کار کردن داوطلبانه برای سایر افرادی که نیاز به تخصص و توان ما دارند.گاهی اوقات وقت گذاشتن برای کودکانی است که ممکن است سرپرستی نداشته باشند،.تشویق کودکان به انجام کار های خیر می تواند انگیزه مشارکت شان را افزایش داده و نهادینه کند. در برخی از منابع علمی تاکید شده است که «لازم است  اجازه دهیم فرزندان، هرکدام از نمونه‌های امور خیریه را که دوست می‌دارند، نسبت به انجام آن اقدام نمایند. لذا مربیان مهدهای کودک، مادران و پدران، باید در بکارگیریِ شیوه‌های نیکوکاری در جامعه، حتماً فرزندان را دخالت دهند. انجام فعل صدقه، در موقعیت‌های اجتماعی، مثل انداختن پول در صندوق صدقات، درصورتی که فرزندان حضور داشته باشند، بهتر است که توسط آن‌ها انجام بگیرد. مهدهای کودک، با مساعدتِ خانواده، از کودکانِ یتیم و بی سرپرست، دستگیری کنند و فرزندان، از خردسالی، در این امور، مشارکت کنند و برای مثال؛ به خواست خودشان، بعضی از اسباب بازی‌هایشان را هدیه کنند و توسط بزرگ‌ترها، مورد تشویق قرار بگیرند. احسان و نیکوکاری در مهدکودک نیز امکان پذیر است، کودکان از داشته ها ، فرصت ها و امکانات خود، در صورتی که چیزی را به دوستشان هدیه کردند، مدیریت مهدکودک و مربیان، برای چنین اقدامی از سوی کودکان، به ویژه در مراسم صبحگاهی، آنها را مورد تشویق قرار دهند». کودکان اگر بیاموزند که انجام کار خیر یک فرصت و پشتوانه برای او و مردم جامعه ایی که در آن زندگی می کند محسوب می شود رفتار های خیرخواهانه  را به شکل های مختلف در خود نهاینه خواهد کرد و مصداق این شعر حافظ شیراز خواهد شد:

ده روزه مهر گردون افسانه است و افسون

نیکی به جای یاران فرصت شمار یارا

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1398/12/4

چرا واقعیت کرونا تبدیل به بحران شد؟

سیدحسن موسوی‌چلک رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

زمانی‌که یک بیماری در سطح جهان شیوع پیدا می‌کند و اپیدمی می‌شود، نوع واکنش‌‌های مردم نسبت به بیماری با توجه به اطلاعات و شناختی که دارند، متفاوت خواهد بود. مردم کشور ما در سال‌های گذشته اخبار مربوط به بیماری سارس، آنفلوآنزا و حتی در چند وقت اخیر، کرونا‌ویروس‌ را از شبکه‌های مجازی گرفته‌اند و هیچ‌کدام از نهادهای رسمی به آنها اطلاعات درست و بهنگامی در رابطه با واقعیت آن بیماری ارائه نکرده‌اند. متاسفانه وزارت بهداشت و درمان به عنوان مرجع اصلی سلامت عمومی در کشور در رابطه با اخبار بیماری کرونا اطلاع‌رسانی درست و شفافی نداشت و من به عنوان یک شهروند انتظار داشتم که اطلاعات این بیماری را قبل از تایید ورود کرونا به ایران در شبکه‌های اجتماعی، از مرجع رسمی همچون وزارت بهداشت بشنوم. حتی ما شاهد این موضوع بودیم که با وجود تکذیب این وزارتخانه در رابطه با شیوع این بیماری در قم و مرگ دونفر در بیمارستان کامکار، شبکه‌های اجتماعی اخبار و فیلم‌های آن را در شکل وسیعی در میان شهروندان منتشر کردند و یک روز بعد مسئولان وزارت بهداشت خبر فوت دو شهروند در قم را بر اثر بیماری کرونا تایید کردند و هم‌اکنون نیز در مدت دو روز خبر ابتلای 18 نفر و مرگ چهار نفر در کشور تایید می‌شود. این اخبار نشان‌دهنده آن است که در یک ماه گذشته اتفاقاتی در ایران رخ داده و با وجود انتشار نامه‌ها و فیلم‌ها در شبکه‌های مجازی و تکذیب مراجع ذی‌ربط، اخبار غیر‌رسمی موثق‌تر بوده است. این یک واقعیت است که وزارت بهداشت در ارائه اطلاعات درست و شفاف به مردم در رابطه با کروناویروس تاخیر کرده است، در حالی‌که مسئولان این وزارتخانه می‌توانستند در صداوسیما اطلاعاتی را با مردم در میان بگذارد، اما با تاخیر اعلام کرونا در قم و تکذیب دو نامه‌ای که در فضای مجازی منتشر شد و البته عدم‌اطلاع‌رسانی در بحران‌های اخیر مانند اصابت موشک به هواپیما اوکراینی و عدم‌ارائه آمار کشته‌شدگان حوادث آبان‌ماه، اعتماد مردم تحت‌تاثیر قرار گرفته و باعث سردرگمی آنها شده است. متاسفانه ضعف مراجع رسمی در اطلاع‌رسانی در زمان بحران، امری غیر‌قابل کتمان در کشور ماست. کم‌کاری مسئولان باعث شده امروزه اخبار و شایعات در رابطه با ویروس کرونا، خیلی خطرناک‌تر از اصل بیماری در جامعه خود را نشان دهد و به نوعی هراس عمومی در کشور شکل گیرد. از سوی دیگر بسیاری از مردم نگران مدارس و فرزندان‌شان هستند و کنترل جمعیت 5/13 میلیون دانش‌آموز در مدارس، کار بسیار دشوارتری از کنترل بیماری در میان بزرگسالان است. همه این نگرانی‌ها به هراس اجتماعی که از فضای مجازی سرچشمه گرفته‌، دامن می‌زند، در حالی‌که میزان کشندگی کرونا نسبت به دیگر بیماری‌های واگیردار که در چند سال اخیر دنیا آن را تجربه کرده، کمتر است. در حقیقت وزارت بهداشت در این رابطه به هر دلیلی سکوت کرده و بعد از انتشار وسیع ابتلای مردم به کرونا در فضای مجازی و نگرانی آنها، شیوع کرونا را در کشور تایید کرده است، در حالی که نگرانی مردم یک رفتار طبیعی نسبت به ویروس ناشناخته کرونا است. مسئولان کشور چین با بیش از یک میلیارد نفر جمعیت و با مشارکت مردم توانستند این بحران را تا حد زیادی کنترل کنند، اما نمی‌دانم که چرا آقایان به‌این موضوع باور ندارند که مشارکت مردم در برون ‌رفت از این بحران بسیار تاثیرگذار خواهد بود و راه پنهان‌کاری و سکوت را در پیش گرفته‌اند. وزارت بهداشت می‌توانست که راهبری اخبار و اطلاعات را در فضای مجازی و فضای حقیقی به دست گیرد و قافیه را به شایعه‌پراکن‌ها نبازد. از سوی دیگر این آرامش وزارت بهداشت و مسئولان اطلاع‌رسانی این وزارتخانه در شرایط بحرانی برای مردم قانع‌کننده نیست.

منبع: روزنامه آرمان ملی،3 بهمن 1398

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1398/12/3

جناب آقای دکتر علی لاریجانی

رییس محترم مجلس شورای اسلامی

 

با سلام و احترام،

      همانگونه که استحضار دارید یکی از نگرانی های جدی در کشور گسترش آسیب های اجتماعی و تنوع آنها و کاهش سن افراد در معرض آسیب و آسیب دیده اجتماعی و همین طور نگرانی از آسیب های اجتماعی نوپدید بویژه تحت تاثیر فضای مجازی و شبکه های اجتماعی است بگونه ایی که این وضعیت موجب شده جلسات مهمی با حضور مسوولین عالی نظام از جمله جنابعالی برگزار شود و تحت تاثیر این جلسات لایحه برنامه ششم ارسال توسط دولت در حوزه اجتماعی توسط مجلس شورای اسلامی  بازنگری اساسی قرار گرفته که نقطه عطف آن در این برنامه ماده 80 می باشد.گر چه در سایر اسناد بالادستی هم به این موضوع مهم توجه شده است. در چنین شرایطی که آسیب های اجتماعی سرمایه انسانی کشور ما را تحت تاثیر قرار داده است انتظار می رفت که دولت در لایحه بودجه سال 1399 توجه بیشتری به منبع اختصاص داده شده برای برنامه های کنترل و کاهش آسیب های اجتماعی با رویکرد سلامت اجتماعی و روانی اختصاص می داد.تاملی بر گزارش تهیه شده در خصوص بودجه آسیب های اجتماعی توسط مرکز پژوهش های مجلس نشان می دهد که نه تنها توجه به این موضوع اساسی بیشتر نشده است بلکه شاهد کاهش حدود 10 درصدی بودجه پیشنهادی در این حوزه هم هستیم. طبق جداول لایحه بودجه سال 1399 کاهش 17 درصدی در بخش کودکان آسیب پذیر،12 درصدی آسیب های اجتماعی، کاهش 76 درصدی برنامه پیشگیری از آسیب های اجتماعی دانش آموزان، کاهش 45 درصدی برنامه حمایت از کودکان بازمانده از تحصیل مناطق محروم، کاهش 15 درصدی برنامه پیشگیری از سوء مصرف مواد مخدر و روانگردان بهزیستی کشور، کاهش  حدود 19 درصدی ساماندهی کودکان خیابانی، کاهش بیش از 18 درصدی حمایت از کودکان کار، با توجه به وضعیت ایران در کنار دو کشور بزرگ تولید کننده مواد مخدر کاهش بیش از 47 درصدی برنامه مبارزه با قاچاق مواد مخدر، کاهش حدود 23 درصدی خدمات درمان و کاهش آسیب، و .... هستیم گر چه در برخی  برنامه رشد مثبت کمی هم داریم که امیدوارم منتی بر سر این مردم گداشته نشود که بعضی  برنامه  افزایش  کمی داشتیم، همین طور کاهش حدود 17 درصدی برنامه های مرتبط با کودکان را نیز شاهد هستیم .ضمن این که افزایش حدود 20 درصدی برای مستمری بگیران تحت پوشش بهزیستی و کمیته امداد هم با توجه به شرایط اقتصادی کشور که دوست و دشمن بر مناسب نبودن حال اقتصاد کشور صحه می گذارند هم گره ایی از زندگی این افراد باز نخواهد کرد بلکه بار گرانی ها و تورم بیش از همه کمر خمیده همین افراد را بیشتر خم خواهد کرد که بدون شک تبعات این وضعیت می تواند در مجموع افزایش آسیب های اجتماعی را به دنبال داشته باشد و انتظاراتی که  فقط در برنامه ششم توسعه برای کاهش 25 درصدی آسیب های اجتماعی مصوب شده است تحقق پیدا  نخواهد کرد و ویژگی های  قابل انتظار برای ایران 1404 طبق سند چشم انداز بیست ساله  ایران مبنی برجامعه برخوردار از نهاد مستحکم خانواده، رفاه و ... هم تحقق پیدا نخواهد کرد.

از جنابعالی و نمایندگان محترم مجلس شورای اسلامی انتطار داریم که در تصویب بودجه همین بودجه بسیار ناچیز مربوط به کنترل و کاهش اسیب های اجتماعی را  با کاهش پیش بینیب شده توسط دولت تصویب نکنید و برای افزایش بودجه این بخش تدابیر لازم اتخاذ شود. به نظر می رسد با این نوع نگاه به موضوع آسیب های اجتماعی در نظام بودجه ریزی کشور، نیازی به دشمن برای برنده شدن در جنگ نرم که از جمله مصادیق آن گسترش آسیب های اجتماعی و از دست دادن نیروی انسانی( به عنوان یکی از دو سرمایه اصلی در کنار سرمایه اجتماعی برای توسعه کشور )نداریم.

دکتر سید حسن موسوی چلک

رییس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

 رونوشت:

رییس محترم کمیسیون آموزش مجلس شورای اسلامی جهت استحضار و پیگیری

رییس محترم کمیسیون اجتماعی مجلس شورای اسلامی جهت استحضار و پیگیری

رییس محترم کمیسیون تلفیق بودجه مجلش شورای اسلامی جهت استحضار و پیگیری

رییس محترم کمیسیون بهداشت و درمان مجلس شورای اسلامی جهت استحضار و پیگیری

جناب آقای دکتر قبادی دانا معاون محترم وزیر و رییس سازمان بهزیستی کشور جهت استحضار

جناب آقای دکتر مومنی دبیر کل محترم ستاد مبارزه با مواد مخدر ریاست جمهوری جهت استحضار

جناب سردار زاهدیان رییس محترم پلیس مبارزه با مواد مخدر ناجا جهت استحضار

جناب آقای دکتر حاجی میرزایی وزیر محترم آموزش و پرورش جهت استحضار

دبیران سرویس های اجتماعی رسانه هه و مطبوعات داخلی

 بایگانی

 

 

 

 

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1398/11/30

۲۴۸۰ تومان سرانه پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی دانش‌آموزان!

سیدحسن موسوی چلک رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

Image result for موسوی چلک

یکی از مهم‌ترین وظایف نهاد‌های رسمی زمینه سازی برای ارتقای شاخص سلامت اجتماعی و سواد اجتماعی در جامعه است که بدون شک یکی از مهم‌ترین نهاد‌ها در راستای تحقق این وظیفه آموزش و پرورش است. چراکه حداقل دوازده سال یک دانش‌آموز با مدرسه ارتباط دارد. مدرسه‌ای که سه ضلع دانش‌آموز، اولیای مدرسه و اولیای خانه (والدین) را با هم دارد که کمتر محیط اجتماعی را می‌توان پیدا کرد که از این موقعیت مطلوب برخوردار باشد. ایفای پرورش اجتماعی در این محیط می‌تواند و می‌بایست به‌عنوان یک اولویت باشد. طبیعتا برای استفاده مطلوب از این محیط نیاز به اتخاذ تمهیدات مختلفی است که از جمله آنها می‌توان به تامین بودجه لازم برای اجرای برنامه‌های مرتب با ارتقای سلامت اجتماعی اشاره کرد. با توجه به شرایط نگران کننده کشور در حوزه آسیب‌های اجتماعی و تنوع آنها و کاهش سن افراد درگیر آسیب‌های اجتماعی و با توجه به وظایف پیش‌بینی شده در سند تحول آموزش و پرورش و از همه مهمتر ضرورت توجه به این موضوع در جامعه انتظار این بود که در بودجه سال 1399 شاهد افزایش بودجه دراین بخش برای برنامه‌های پیشگیری از آسیب‌های اجتماعی دانش‌آموزان باشیم. تاملی بر لایحه بودجه سال 1399 نشان می‌دهد که اعتبار سال 1399 درلایحه برای این برنامه 335000 میلیون ریال پیش‌بینی شده که نسبت به سال قبل که 1421200 میلیون ریال بوده حدود 76 درصدکاهش داشته است. کدام عقل سلیمی این نوع بودجه‌ریزی را با اهداف کشور برای توجه به آسیب‌های اجتماعی منطبق می‌داند؟ کدام نشانه را دست اندرکاران بودجه دیدند که نشان از بهبود وضعیت است که این گونه تدبیر کردند که باید همین بودجه بسیار حداقلی را هم 76 درصد کاهش دهند. باید به این دست اندرکاران دست مریزاد گفت که نهایت بی‌تدبیری را انجام دادند. جالب اینجاست که بودجه مربوط به کودکان بازمانده از تحصیل مناطق محروم را هم بیش از 45 درصد کاهش دادند. یعنی در سال 1398 این بودجه 2936000 میلیون ریال بوده که در لایحه بودجه سال 1399 به 1604370 میلیون ریال کاهش پیدا کرده است. فکر می‌کنم برای گسترش آسیب‌های اجتماعی نیاز به دشمن نداریم خودمان با دست خودمان چاه را برای عمیق‌تر شدن آسیب‌های اجتماعی آماده می‌کنیم. از کمیسیون های آموزش و تلفیق مجلس شورای اسلامی و هیات رئیسه مجلس انتظار می‌رود جلوی این فاجعه را بگیرند.

منبع: روزنامه آرمان ملی/26 بهمن 98

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1398/11/26


( کل صفحات : 38 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی
ساخت وبلاگ در میهن بلاگ

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | اخبار کامپیوتر، فناوری اطلاعات و سلامتی مجله علم و فن | ساخت وبلاگ صوتی صدالاگ | سوال و جواب و پاسخ | رسانه فروردین، تبلیغات اینترنتی، رپرتاژ، بنر، سئو