دغدغه های یک مدد کار اجتماعی
همه روز روزه بودن همه شب طواف کردن....
صفحه نخست       پست الکترونیک          تماس با ما              ATOM            طراح قالب
گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من گروه طراحی قالب من
درباره وبلاگ



مدیر وبلاگ :سید حسن موسوی چلک

یادداشت:
دماسنج اجتماعی لازمه برنامه‌ریزی اثر بخش

سید حسن موسوی چلک

رئیس انجمن مددکاری اجتماعی

یکی از موضوعاتی که در حال حاضر نگرانی مسئولین را در کشور افزایش داده موضوع آسیب‌های اجتماعی است. به گونه‌ای که این نگرانی با ورود مستقیم مقام معظم رهبری و برگزاری جلسات منظم در این رابطه، منجر به توجه بیشتر در عرصه سیاست‌گذاری و بودجه‌ریزی در حوزه آسیب‌های اجتماعی شده است که از جمله این مسائل می‌توان به طلاق اشاره کرد. اگرچه طلاق یکی از پنج اولویت مسائل اجتماعی در جلسات مسئولین عالی کشور تعیین شده است اما نباید از این نکته غافل شد که برای اعمال مدیریت بهتر و برنامه‌ریزی دقیق‌تر در این زمینه وجود داده‌ها و اطلاعات آماری به عنوان یک دماسنج اجتماعی ضروری است. بنابراین، آمار‌ها می‌تواند گویای چگونگی اولویت دادن به موضوعات اجتماعی از جمله طلاق باشد. به همین خاطر، هرگونه بهره‌برداری سیاسی یا پرداخت غیر کارشناسی از داده‌های آماری مورد پذیرش نیست. همانگونه که سکوت در برابر این شرایط هم مورد پذیرش نخواهد بود. لذا در پرداختن به موضوعات اجتماعی از جمله ازدواج و طلاق برخورد و نگاه واقع بینانه برای کمک به مردم اجتناب ناپذیر است اما از آنجایی که معمولاً پرداختن به موضوع آسیب‌های اجتماعی اغلب به رویکرد‌های سیاسی و امنیتی گره می‌خورد مسئولان سریع نسبت به آن موضع‌گیری می‌کنند. هرچند این اتفاق تازه نیست و ما سال هاست که با آن درگیر هستیم. توضیح این نکته در اینجا ضروری به نظر می‌رسد. این‌که نباید صرفاً با نگاه سیاه نمایی به این موضوعات پرداخته شود و از طرف دیگر هم نباید با آمارها دشمنی کرد.در مورد وضعیت کنونی میزان طلاق هم باید بگویم که یکی از مشکلاتی که در این زمینه با آن روبه‌رو هستیم اختلاف نظر سازمان‌ها بر سر آمار است. با این‌که ثبت احوال مرجع رسمی ارائه آمار طلاق و ازدواج است اما آمارهای این سازمان اغلب با سازمان ثبت اسناد کشور همخوانی ندارد. این در حالی است که ارائه آمار طلاق و ازدواج کار چندان سختی نیست.آمارهایی که جسته و گریخته از مسئولان اعلام می‌شود نشان می‌دهد درسال 85، در مقابل 100 رخداد طلاق 830 ازدواج ثبت شده است که این میزان در سال 96 به 350 ازدواج رسیده است. بنابراین، با نگاه به آمار‌ها می‌توان متوجه شد که جایگاه مناسبی در زمینه طلاق نداریم. این موضوع را حتی از انتخاب این واقعه به عنوان یکی از اولویت‌های آسیب‌های اجتماعی کشور هم می‌توان متوجه شد. بر همین اساس معتقدم از نظر پیشگیری از طلاق جایگاه مناسبی نداریم. هرچند منکر تلاش‌هایی که تاکنون انجام شده هم نباید شد.چراکه پس از دستور مقام معظم رهبری دستگاه‌ها تلاش خود را در این زمینه بیشتر کردند اما هنوز به جایگاه قابل قبولی در زمینه پیشگیری از طلاق نرسیدیم.

Image result for ‫موسوی چلک‬‎

منبع: روزنامه ایران/25 بهمن 97





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/11/26

اجازه دهیم کودکان کودکی کنند

ما با پدیده‌ای به نام ازدواج مواجهیم که متناسب با شرایط فرهنگی حاکم بر هر جامعه، یکسری قواعد و معیارهای خاص خودش را دارد. طبیعتا کشور ما هم از این قضیه مستثنی نیست. گرچه ازدواج یک موضوع شخصی است ولی سیاست‌گذاری‌های مرتبط با این پدیده می‌تواند بر مدیریت، افزایش و کاهش این موضوع تاثیرگذار باشد و طبیعتا بخشی از این سیاست‌گذاری‌ها به مباحث حقوقی مرتبط با موضوع ازدواج برمی‌گردد. برای این نوع قانونگذاری و سیاست‌گذاری یکی از مهم‌ترین مولفه ها، تحلیل وضعیت موجود آن پدیده در جامعه است. در کشور ما نیز وقتی نگاهی به موضوع ازدواج داریم، شاهد این هستیم که در سیاست‌گذاری‌های ما در موضوع حداقل سن ازدواج افراد قانونگذاری شده و در این قانونگذاری در آخرین مرحله سن دختران به بالای 13 سال افزایش پیدا کرده که از سن شرعی بالاتر است. اگرچه با سه شرطی که درمجمع تشخیص مصلحت گذاشته بودند که چنانچه واجد این شروط باشند، می‌توانند زیر این سن هم ازدواج کنند، ولی به‌رغم اینکه در ازدواج علاوه بر بلوغ جسمی و جنسی بلوغ روانی و اجتماعی هم باید تعیین کننده باشد ولی این موضوع تبدیل به یک قانون شد. افزایش آمار قابل توجه ازدواج افراد زیر 15 سال برخی از کارشناسان و نمایندگان مجلس را بر این داشت که برای افزایش سن طرحی را تدوین کنند. طبیعتا این طرح هم مثل هرلایحه و طرحی که نوشته می‌شود موافقان و مخالفانی خواهد داشت که البته به نظرات هر دو گروه باید احترام بگذاریم اما آنچه از ایده طراحان این طرح برداشت می‌شود، بالا بردن سن ازدواج با هدف پایین آوردن کودک همسر در کشور است. کودکانی که خودشان کودک هستند، چگونه می‌توانند نقش‌های مادری، همسری و نقش‌های اجتماعی دیگری که به اقتضای ازدواج بر آنها تعریف می‌شود را ایفا کنند؟ به رغم اینکه قانون ممنوعیت ازدواج زیر 13 سال را داریم اما در جاهایی ازدواج در این گروه سنی صورت می‌گیرد. حتی اگر این سن را تا 15 سال هم افزایش دهیم، بازهم در بعضی مناطق این ازدواج‌ها صورت خواهد گرفت که نهایتا غیررسمی است. اما این قانون می‌تواند کمک کند تا حدودی از بعضی ازدواج‌های در این سن جلوگیری شود. فراموش نکنیم بچه‌ها سرمایه ما هستند و امروز به اقتضای شرایطی که در جامعه وجود دارد، واقعا پذیرش نقش همسری و مادری و سایر نقش‌های اجتماعی که صرفا به خاطر ازدواج تعریف می‌شود، حتما نیاز به یک بلوغ همه‌جانبه دارد و دغدغه طراحان هم همین موضوع است. یکی از مباحثی که معمولا در ازدواج مطرح می‌شود، عرف است که در سیاست‌گذاری‌ها باید حتما آن را لحاظ کنیم. به نظر می‌رسد تصویب این قانون از بالا رفتن کودک همسر هم جلوگیری می‌کند. گرچه ازدواج یک موضوع شخصی است و شاید نتوان با این قوانین عملا همه آنچه مطلوب ماست وآن عدم ازدواج زیر سن یادشده است تحقق عملی دهیم ولی می‌تواند برای جلوگیری از بعضی ازدواج‌هایی که در این سن برای بچه‌ها به‌ویژه دختران آزاردهنده است، تعیین کننده باشد. گرچه خود طرح این موضوع را یک گام به جلو می‌دانم. طرح قبلی نیز موافقان و مخالفان بسیاری داشت که هر دو دیدگاه هم می‌توانست منطقی باشد ولی مهم این است که اقتضای جامعه امروز و نقش‌هایی که می‌خواهند بپذیرند را هم مدنظر قرار دهیم. طرح این موضوع را به منزله پایان رسیدگی نمی‌دانم و شاید بعدها با ادله قوی‌تری بتوانند این موضوع را چه در قالب لایحه و چه در قالب طرح پیگیری کنند. به نظر می‌رسد در این نوع تصمیم‌گیری‌ها، آنچه مهم است اینکه به موضوع تک بعدی نگاه نکنیم و همه‌جانبه نگاه کنیم. سلامت و بلوغ همه‌جانبه را مدنظر قرار دهیم تا ان‌شاءا... ازدواج‌های از این دست منجر به طلاق‌های کودکان در کشور نشود. کودکی که در سن کودکی یک ازدواج ناموفق را تجربه می‌کند و شاهد طلاق است، قطعا آثار خوشایندی برای خیلی از این بچه‌ها نخواهد داشت. اجازه دهیم بچه‌های ما بچگی‌شان را بکنند و در زمان مناسب به سمت ازدواج بروند. گرچه در کشور به دلیل پایین بودن آمار ازدواج دنبال راه‌هایی برای افزایش ازدواج هستیم، ولی حتما باید مصلحت کودک و شهروندمان را در این بخش مبنا قرار دهیم. تحلیل‌های انجام شده هم گویای این است که اگر بلوغ همه‌جانبه را مبنا قرار دهیم که در سن بالاتر قطعا منجر به بلوغ همه‌جانبه می‌شود، آنوقت ازدواج‌های ما ازدواج‌های موفق‌تری خواهند بود و طبیعتا خانواده ما هم پایدارتر و باثبات‌تر خواهد بود. صرفا به بهانه بالابردن آمار ازدواج نباید تصمیمی بگیریم که نه تنها کمکی به بالا رفتن آمار ازدواج نکند بلکه تجربه تلخ طلاق را به کودکان ما بچشاند.

* سید حسن موسوی چلک

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

منبع: روزنامه آرمان: ۲۴۷۳۹۵ | تاریخ۱۳۹۷/۱۱/۷ - شماره3809

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/11/7

فضای مجازی بستری برای مطالبه‌گری اجتماعی

 یکی از مولفه‌های موفقیت در عرصه مدیریت کلان در هر کشوری، استفاده از تمام ظرفیت‌ها برای اعمال مدیریت بهتر و شفاف‌تر است. طبیعتا رسانه به معنای عام خودش و فضای مجازی به عنوان بخشی از رسانه می‌تواند یک ظرفیت برای افزایش اعتماد عمومی، شفافیت و رضایت مردم باشد. رسانه‌های بی‌طرف می‌توانند هم بیان کننده اقدامات آن جامعه یا کشور باشند و هم مطالبه‌گری اجتماعی داشته باشند و این فقط رسانه به منزله صداوسیما نیست. حتی فضای مجازی، امروز هر کسی که به دنبال فیلتر کردن فضای مجازی است بدون شک این فضا و اقتضائات جامعه کنونی را نمی‌شناسند. در هر مقطعی که فیلتر کرده‌ایم، بلافاصله فیلترشکن آمده است. قبلا پیام‌رسان‌هایی مثل وایبر مورد استقبال و استفاده بود و بعد از آن تلگرام، واتساپ، ایمو و الان دیگر اینستاگرام با اقبال عمومی روبه‌روست. درواقع هرکاری کنید، امروز دیگر نمی‌شود با فضای مجازی با رویکرد قهری، دشمنی کرد. فیلترینگ رویکرد قهری است و شما افراد را از دسترسی یک ظرفیت محدود می‌کنید. این درحالی است که امروز زندگی بدون فضای مجازی امکان‌پذیر نیست. رئیس شورای عالی فضای مجازی خود رئیس‌جمهور است. طبیعتا اگر قرار باشد کسی در اینجا محدودیتی ایجاد کند یا آزادی دهد، شورای عالی فضای مجازی است و حتی اگر موضوع امنیتی هم شود، خود رئیس‌جمهور، رئیس شورای عالی امنیت ملی است. لذا اینکه این حرف‌ها را از زبان رئیس‌جمهور می‌شنویم، خوب است ولی مهم این است که محدود به این گفته نشود. محدودیتی که برای همین تلگرام ایجاد شد تعداد مخاطبینش را کم نکرد. از آن طرف اگر تعدد راه‌های اطلاع‌رسانی را با گسترش شبکه‌های اجتماعی و رسانه‌های متعدد در جامعه افزایش دهیم فساد در آن کمتر خواهد بود. رسانه‌ها می‌توانند چشم خوبی برای پیشگیری از فساد و بالا بردن سلامت اجتماعی درهر جامعه‌ای باشند. فراموش نکنیم اگر جاهایی از رسانه به عنوان نهاد ششم اجتماعی در کنار دولت یا عالم سیاست، دین یا مذهب، خانواده و آموزش یاد می‌شود به دلیل اهمیتی است که این نهاد به عنوان نهاد ششم دارد. آنهم در دنیای امروز که دنیای ارتباطات، اطلاعات و فناوری‌های نوین است. ما تجربه محدودکردن با رویکرد قانونی را در حوزه‌های مختلف نظیر همین ماهواره داشته‌ایم که الان همه اینها هست.

استفاده نامطلوب در حوزه فضای مجازی طبیعتا جرم خود را دارد. این نوع جرم‌انگاری‌ها بستری برای دور زدن قانون و بی‌احترامی به قانون را فراهم می‌کند. نباید اجازه دهیم حرمت قانون به‌راحتی توسط مردم شکسته شود که اگر یکبار این حرمت شکسته شود شکستن حریم قانون در جاهای دیگر کار چندان سختی نخواهد بود. حداقل این است که آن فشار روانی زیاد بر مردم وارد نخواهد شد. فضای مجازی یک فرصت است خوشبختانه این موضوع از تریبون‌های نمازجمعه هم مطرح می‌شود. حتی آیت‌ا... جنتی نیز به دفاع از فضای مجازی پرداخت. درواقع با محدود کردن این فضا نمی‌توانیم آن را مدیریت کنیم. ذائقه جوان امروز و مردم استفاده از این فضاست. باید اجازه دهیم فضای مجازی باشد و رسانه‌های مختلف بتوانند هم اطلاع‌رسانی و هم مطالبه‌گری کنند که پویایی و نشاط را در جامعه ایجاد می‌کند. در مقطعی مطبوعات روزانه سه بار چاپ می‌شد. خود اینها می‌تواند نشاط اجتماعی را در جامعه ایجاد کند. ضمن اینکه معتقدم موضوع فضای مجازی شمشیر دولبه است. اگر توان استفاده و فرهنگ استفاده صحیح از این فضا را در جامعه نهادینه کنیم، نه تنها فضای مجازی تهدید نیست بلکه سریع‌ترین، ارزان‌ترین و ساده‌ترین راه برای انتقال اطلاعات است.

*دکتر سید حسن موسوی چلک 

 رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

منبع: روزنامه آرمان/2 بهمن 97

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/11/3

به نان‌آوران کوچک احترام بگذاریم

یکی از اخباری که این روزها در فضای مجازی پخش شد، موضوع کودکان کاری بودند که در کرمان علی‌الظاهر توسط یکی از افراد یک شرکت پیمانکاری صورت گرفت و آن خوراندن گل به این کودکان بود که گل فروشی می‌کردند! هیچ‌کس این رفتار را تایید نمی‌کند. واکنش شهرداری هم با برخوردی که با این فرد انجام شد، در همین راستا بود. اینجا نیاز به یادآوری چند نکته است، چه بخواهیم چه نخواهیم شاهد حضور کودکان کار در اماکن عمومی برای امرار معاش‌شان هستیم و با توجه به شرایطی که اکنون در کشورمان داریم، امکان حذف کودکان کار و خیابان وجود ندارد. ضمن اینکه ماده 80 قانون کار، افراد 15 تا 18 سال را به عنوان کارگر نوجوان می‌شناسد. یعنی به نوعی کار این کودکان را در شرایطی که در ادامه این قانون آمده، پذیرفته‌ایم (ساعت کار نیم ساعت کمتر باشد و کار به جسم و روحشان آسیب نزند). غیر از ماده 79 که کار کودکان زیر 15سال ممنوعیت دارد اما ماده 80 اینها را به عنوان کارگر نوجوان معرفی می‌کند که یک فعالیت رسمی دارند. در عین حال که مقابله‌نامه 182 سازمان بین‌المللی کار را پذیرفته‌ایم و براساس آن مشاغلی را که کودکان از آن منع شده‌اند نیز در هیات دولت تصویب و ابلاغ شده است. اما در کنار اینها به این نکات توجه کنیم که شرایط اقتصاد امروز کشور ما شرایط خوبی نیست. مردم برای تامین معاش‌شان با سختی مواجه‌اند. قطعا آن شرایط اقتصادی که ناشی از تحریم و موضوعات دیگر است، در حوزه کار کودکان هم می‌تواند تاثیر داشته باشد به گونه‌ای که کودکان کار و خیابان را بیشتر و مشروع‌تر در جامعه ببینیم. حتی ممکن است شاهد حضور خانواده‌ها و افرادی هم که امروز تحت پوشش نهادهای حمایتی هستند به دلیل ناکافی بودن این حمایت‌ها در قالب کودک کار و خیابان باشیم. نکته بعدی، اجرای همین قوانین و مقرراتی است که در کشورمان داریم. از جمله این موارد بعد از قانون کار، آیین‌نامه ساماندهی کودکان خیابانی است که سال84 در دولت مصوب شد. ولی یک تجربه تقریبا 21ساله‌ای را به طور خاص در حوزه کودکان کار داریم. دستگاه‌های مرتبط براساس این آیین‌نامه وظایف خود را انجام نداده‌اند و بخش عمده آنچه در این آیین‌نامه برای کمک به این کودکان مصوب شد، اجرایی نشد. یکی از این سازمان‌ها، شهرداری است که وظایفی دارد. نکته بعدی، نوع برخورد ما با کودکان کار است. همه تجربه کرده‌ایم بچه‌هایی که در خیابان جلوی افراد را می‌گیرند و گاهی گل می‌فروشند، گاهی شیشه ماشین تمیز می‌کنند و گاهی هم در نهایت دنبال گرفتن کمک مالی هستند. ما یک نظام تامین اجتماعی کارآمد نداریم تا بچه‌هایی که واقعا نیازمند هستند را تحت پوشش اجتماعی قرار دهد به گونه‌ای که مجبور نشوند خیابان را بر مدرسه و کانون گرم خانواده ترجیح دهند و آن مشقت‌ها، سختی‌ها و ناملایمات خیابان را تحمل کنند. پس برخورد انسانی‌تر با این مقوله داشته باشیم. حتی اگر خریدی از آنها نمی‌کنیم یا نمی‌خواهیم شیشه ماشین‌مان را تمیز کنند، حداقل باید برخورد انسانی‌تر با این کودکان داشته باشیم. کودک کار و خیابان شهروندی است که توجه به حقوقش بر همه الزامی و ضروری است. از جمله این حقوق حق تکریم این بچه‌هاست. ما حق نداریم کودکان کار خیابان را به عنوان یک مجرم و بزهکار ببینیم و برچسب بزهکاری و مجرم را به این گروه از کودکان بزنیم. حق هم نداریم نگاه ترحم‌آمیز داشته باشیم. بخشی از این کودکان حاصل سیاستگذاری‌های غلط ما هستند. برخی از آنها حاصل ناکارآمدی نهادهای اجتماعی است. لذا این کودکان هم یک جاهایی قربانی شرایطی هستند که خودشان هیچ نقشی در آن نداشته‌اند. این برخوردهای تحقیرآمیز و توهین‌آمیز، نادیده گرفتن و برخوردهایی که در شأن یک انسان نیست را متاسفانه با این گروه از کودکان داریم. بسیاری از این کودکان برای تامین معاش خانواده تلاش می‌کنند. حال که جامعه نمی‌تواند به هر دلیلی پاسخگوی نیاز اقشاری باشد که نیازمند هستند درحالی که دولت باید بتواند براساس اصل 29 قانون اساسی از این افراد به موقع حمایت کند و به دلیل محدودیت منابعی که دارد و دلایل دیگر که یک جاهایی هم می‌تواند اهمال‌کاری باشد اما ما به عنوان شهروندان نباید رفتاری خارج از شأن انسانی در قبال این کودکانی که خیلی‌هایشان به دلیل مسئولیت پذیری‌شان برای حمایت از کیان خانواده به خیابان برای کار آمده‌اند، رفتارهای تحقیرآمیز داشته باشیم. اگر رفتار احترام‌آمیزی با این گروه از کودکان داشته باشیم، کمک می‌کنیم که آزردگی خاطرشان کمتر شود. آنها همان‌طور آزرده‌خاطر هستند؛ با رفتارهای نسنجیده‌مان این آزردگی‌ها را افزایش ندهیم. هرچند فرقی نمی‌کند این رفتار توسط کدام کارشناس یا کارمند کدام نهاد باشد در هیچ جای این آیین‌نامه اجازه این نوع برخورد را به افراد نداده است. لذا نکته دیگری که مهم است اینکه ما با کسانی که در این حوزه‌های عمومی کار می‌کنند و با مصادیق شبیه کودکان‌کار و خیابان برخورد می‌کنند، مهارت‌ها، آداب و الزامات برخورد را هم آموزش دهیم. اگر فردی که این رفتار را کرده، می‌دانست چه جایگاه و وظیفه‌ای دارد و چگونه باید با بچه حتی اگر خطایی هم کرده باشد، برخورد کند، قطعا این رفتار غیرانسانی و ناشیانه را انجام نمی‌داد تا هم کودکان را آزرده کند و هم افکار عمومی را. هرچند خود این فرد هم آسیب دیده و از کار اخراج شده است. باید کودکان کار را به عنوان شهروندان کوچکی بدانیم که نان‌آور خانواده هستند. اگر این نگاه را به این گروه از کودکان داشته باشیم، رفتار انسانی با این گروه از کودکان حاکم می‌شود. رنجاندن این کودکان می‌تواند تبعات دیگری برای جامعه و خود این گروه داشته باشد که نباید از تبعات آن غافل باشیم تا خدای ناکرده به دلیل این رفتار نابخردانه مسیر انتقام را تسهیل کنیم. لذا باید کودکان کارمان را نان‌آوران کوچک خانواده‌ها بدانیم.

*  سید حسن موسوی چلک

رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

منبع: روزنامه آرمان/24 دی ماه 1397

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/10/25

«سانچی» آخرین حادثه نخواهد بود

سیدحسن موسوی چلک *

وقوع حوادث در هر جامعه اجتناب‌ناپذیر است، نسبت به بخشی از این حوادث به دلیل ویژگی‌های خاصی که پیدا می‌کند در افکار عمومی حساسیت ایجاد می‌شود. از جمله اینها می‌توانیم به حادثه سانچی اشاره کنیم که عده‌ای از هموطنان ما جان خود را از دست دادند. طبیعتا در چنین شرایطی چند انتقاد وجود دارد که با آن می‌توانیم انتظارات طبیعی و درست ذی‌نفعان و مردم را مشخص کنیم که باید به آن حقوق توجه شود. نکته اول اطلاع‌رسانی شفاف و درست است. از زمانی که حادثه اتفاق می‌افتد و استمرار این اطلاع‌رسانی تا رسیدن به نتیجه از اهمیت بالایی برخوردار است. معمولا در زمان شروع وقوع حوادث اطلاع‌رسانی هست و پیگیری می‌کنند، اما به مرور زمان به بوته فراموشی سپره می‌شود. سانچی هم از حوادثی بود که در شروعش اطلاع‌رسانی مستمر انجام می‌شد، اما به مرور زمان اطلاع‌رسانی فراموش شد در حالی که اطلاع‌رسانی مستمر به اعتمادسازی بیشتر بین مردم و افرادی که از این حادثه دچار آسیب شده‌اند کمک می‌کند. این حق طبیعی افراد و مردم به عنوان بخشی از افکار عمومی است. نکته بعدی حمایت‌هایی است که بازماندگان این حوادث دارند علاوه بر حمایت‌های مالی و حقوقی که انجام می‌شود و نوع حادثه‌ها، حمایت‌های روانی و اجتماعی است که افراد این خانواده‌ها باید دریافت کنند. در شروع کار تا جایی با مددکاری اجتماعی سازمان نفت در ارتباط بودم، متوجه شدم که این مددکاری اجتماعی انجام می‌شد، اما فراموش نکنیم نوع حادثه به گونه‌ای است که میزان تاثیرپذیری افرادی که در ارتباط هستند زیاد است و کیفیت و استمرار مددکاری اجتماعی بسیار تعیین کننده است که شرایط را بپذیرند و به زندگی خود ادامه دهند. معمولا به این صورت است که ما انسان‌ها با مرگ کنار می‌آییم، اما بعضی از مرگ‌ها هست مانند موضوع سانچی، که نمی‌توان با آن کنار آمد و خانواده‌ها تاثیرات روانی و اجتماعی عمیق و زیادی می‌بینند. ما باید از طریق خدمات مددکاری اجتماعی با خانواده‌ها ارتباط مستمر داشته باشیم تا انطباق و سازگاری صورت بگیرد که بتوانند به زندگی عادی خود باز گردند. با وقوع یک حادثه افراد منزوی می‌شوند، اما نمی‌توان کاری کرد که با دیگران ارتباط نداشته باشند. بنابر این گرفتن اطلاعات درست و پیگیری مستمر و منطقی خواسته‌ها و نیازها و مطالبات بازماندگان و دادن حقوق مرتبط و حمایت روانی و اجتماعی جزو لاینفک وظایف اجتماعی است که در دولت باید انجام شود. تا جایی که می‌دانم دولت اقدامات خوبی در این زمینه انجام داده است. ممکن است سوالاتی در افکار عمومی درباره این موضوع وجود داشته باشد، اما خوب است که در این فاصله زمانی بعد از یک سال اطلاع‌رسانی مناسبی انجام شود. این کار به اعتماد سازی بیشتر بین مردم و دولت‌ها کمک می‌کند چون این آخرین حادثه نخواهد بود چون این نوع حوادث را از گذشته تا به امروز داشتیم و پس از این هم خواهیم داشت. لذا این اعتمادسازی می‌تواند کمک کند تا اگر در آینده اتفاقی افتاد مردم راحت‌تر با حوادثی که ما و دولت ما هیچ نقشی در آنها ندارند، هماهنگ شوند و به این وسیله فضای اعتمادسازی مشارکت و مسئولیت‌پذیری و ارتباط مردم با دولت حفظ شود؛ چون بدون اعتمادسازی نمی‌توانیم مدیریت خوبی را داشته باشیم.

* رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

کد خبر۲۴۴۴۵۷ | تاریخ۱۳۹۷/۱۰/۱۷ - شماره3792 روزنامه آرمان





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/10/17

آسیب های اجتماعی و بودجه 98Image result for ‫موسوی چلک‬‎

جوامع در سرتاسر حیات خود با مسائل و مشکلات گوناگونی مواجه شده‌اند که می‌تواند در حوزه‌های اقتصادی، سیاسی، فرهنگی یا اجتماعی باشد. در حوزه اجتماعی نیز این مشکلات می‌تواند در عرصه‌های مختلفی ایجاد شود و ازجمله آنها آسیب‌های اجتماعی است که به‌تناسب انواع آن تمهیدات متعددی برای کنترل و کاهش آنها اتخاذ کرده‌اند. جامعه ما نیز از این قاعده مستثنا نبوده و نخواهد بود. به همین دلیل باوجود همه تمهیدات اتخاذ‌شده و اقدامات انجام‌شده در عرصه‌های سیاست‌گذاری و اجرائی امروز شاهد شرایطی در کشور هستیم که ایجاب می‌کند به این موضوع توجه بیشتر شود؛ از جمله این شرایط می‌توان به تنوع آسیب‌های اجتماعی، کاهش سن افراد در معرض آسیب و آسیب‌دیده اجتماعی، رشد آمار آسیب‌های اجتماعی، گسترش آسیب‌های اجتماعی ناشی از فضاهای مجازی و تکنولوژی، جلوتربودن آسیب‌های اجتماعی از برنامه‌ها، فراگیرنبودن برنامه‌های اجرائی در کشور، غالب‌بودن رویکردهای غیراجتماعی درمقایسه‌با آسیب‌های اجتماعی، نداشتن توجه کافی به مسائل اجتماعی در کنار مسائل اقتصادی،‌ سیاسی و... اشاره کرد. همه این شرایط و شرایط دیگر ایجاب می‌کند که برنامه‌ریزان و سیاست‌گذاران کشور، به‌منظور کنترل و کاهش آسیب‌های اجتماعی، در همه زمینه‌ها از جمله بودجه‌ریزی به این مسئله توجه و اهتمام بیشتر داشته باشند؛ به همین دلیل یکی از موضوعاتی که در چند سال اخیر بیش از گذشته به آن توجه و پرداخته شده، «آسیب‌های اجتماعی» است. این توجه از عرصه سیاست‌گذاری اجتماعی تا نظام بودجه‌ریزی را دربر می‌گیرد. در عرصه سیاست‌گذاری اجتماعی می‌توان به‌طور مشخص به قانون برنامه ششم توسعه اشاره کرد که باتوجه به حساسیت ایجادشده در این زمینه ازسوی مقام معظم رهبری، بیش از برنامه پنجم به آن توجه شده است؛ به ‌تبع این توجه در عرصه سیاست‌گذاری اجتماعی، شاهد رشد بودجه کنترل و کاهش آسیب‌های اجتماعی در قوانین بودجه دو سال اخیر نیز بوده‌ایم که این توجه و افزایش در لایحه بودجه سال 1398 هم مشهود است.‌ باوجوداین، نباید به این افزایش قانع بود، چراکه تنوع و تعدد آسیب‌های اجتمای در کشور به‌گونه‌ای است که نیازمند توجه بیشتر از نظر منابع مالی هستیم تا زمینه برای ارتقای شاخص‌های سلامت اجتماعی بیش از پیش فراهم شود و مردم «به‌زیستن اجتماعی» را تجربه کنند.  البته این موضوع را نباید از نظر دور داشته باشیم که شرایط کشور از نظر پولی با توجه به تحریم‌ها و... به‌گونه‌ای‌ است که دست دولت برای تأمین منابع مالی بیشتر بسته است. معتقدم که این شرایط را نمایندگان مجلس شورای اسلامی هم درک می‌کنند و به‌خوبی می‌دانند که حوزه اجتماعی در ادوار گذشته در لوایح بودجه مورد کم‌مهری قرار گرفته بود و این رشد هم کفاف آن غفلت را نمی‌‌دهد

...همچنین اشراف دارند که گسترش آسیب‌های اجتماعی امنیت کشور را تحت‌شعاع خود قرار می‌دهد؛ ولی باید پذیرفت که منابع مالی دولت نیز محدود است و برای تضمین آینده کشور نیاز است تا با تدبیر بیشتر قانون بودجه سال 1398 تصویب شود. نمایندگان مجلس شورای اسلامی هم در بررسی و تصویب لایحه بودجه در حوزه سلامت اجتماعی و به‌طور خاص کنترل و کاهش آسیب‌های اجتماعی، لازم است این نکته را مدنظر داشته باشند که افزایش بار مالی لایحه بودجه با هماهنگی دولت باشد تا زمینه تحقق کامل بودجه این حوزه در سال آینده بیش‌ازپیش فراهم و تعهدات متناسب با بودجه ایجاد شود.‌ گرچه به افزایش بودجه آسیب‌های اجتماعی علاقه‌مندم، نمی‌توانم ‌به محدودبودن منابع مالی هم بی‌توجه باشم.


منبع :روزنامهشرق/13 دی ماه 97





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/10/14

فیلترینگ راه‌حل نیست/فضای مجازی را به فرصت تبدیل کنیم

Image result for ‫موسوی چلک‬‎

 

با موضوعی به نام فضای مجازی مواجهیم و امروز در دنیایی زندگی می‌کنیم که همزمان با فضای واقعی و حقیقی، فضای مجازی هم بخش اجتناب ناپذیر زندگی ما شده به طوری که در زندگی ما تاثیرات چشمگیری دارد و کسی نمی‌تواند با هیچ روشی از جمله فیلتر، افراد را از بهره‌مندی از این ظرفیت محروم کند. دلیلش هم پیشرفت تکنولوژی و فناوری‌های نوین است. ما چند سال قبل تلگرام، اینستاگرام و واتساپ را نداشتیم. لذا نمی‌توان جلوی این تکنولوژی‌ها را گرفت. تجربه نشان داده که برخوردهای قهری و حذفی با این نوع امکانات، نه تنها از بین برنده آن تهدیداتی که ممکن است وجود داشته باشد، نیست بلکه راه شکستن این قانون و دورزدنش را و به معنای ترویج قانون گریزی باز خواهد شد. به نظر می‌رسد تجربه کشور ما در این حوزه‌ها نشان می‌دهد که راه مدیریت اجتماعی- فرهنگی، فیلتر و ممیزی کردن نیست. شاید کوتاه مدت در مقطعی اختلال، زمینه دسترسی را محدود کند ولی بدون شک راه گریز را هم پیدا می‌کنند. چون همه نرم افزار و تکنولوژی ساخته دست بشر است و بشری که آن را ساخته، طبیعتا راه دور زدن موانع دسترسی را هم می‌شناسد و به‌راحتی این امر مجدد مورد استفاده قرار می‌گیرد و چه بسا مخاطب بیشتری هم پیدا می‌کند. البته نمی‌خواهم بگویم فضای مجازی اصلا تهدید نیست که در جاهایی می‌تواند مخرب باشد. وقتی افراد آگاهانه یا ناآگاهانه تصویر خصوصی خود را در اینستاگرام به اشتراک می‌گذارند و با اینکه صفحه شخصی نامیده می‌شود اما چندان هم شخصی نیست. وقتی فالوور کسی می‌شویم و لایک می‌کنیم، طبیعی است که وارد ‌حریم خصوصی افراد می‌شویم. با توجه به اینکه برخی در اینستاگرام تصاویر و متن‌های نامناسب می‌گذارند و بعضا دنبال تخلفات دیگری هستند، واقعیت این است که تجربه نشان داده با ارائه آگاهی درست، به موقع و شفاف به مردم چگونگی استفاده صحیح از این ظرفیت را بیش از پیش فراهم کنیم. من نیز در اینستاگرام پیام مثبت یا خبر یا گوشه‌ای از برنامه‌ای که دارم را می‌گذارم و یاد گرفته‌ام که از ظرفیت فضای مجازی چگونه برای پیشبرد کارهایم استفاده کنم. چرا ما باید استفاده از این ظرفیت که ارزان و سریع است را از دست بدهیم؟ البته یک چاقو می‌تواند هم کارکرد مثبت و هم منفی داشته باشد ولی افراد را از دسترسی به چاقو محروم نمی‌کنند. به نظر می‌رسد به صورت مقطعی افراد از دسترسی به این فضا محدود می‌شوند ولی خودبه‌خود زمینه قانون گریزی و بی‌احترامی به قانون را از این طریق در جامعه ترویج می‌کنیم. رحالی که باید یاد بگیریم با فضای مجازی، با فرصت‌ها و تهدیدهایی که دارد، کنار بیاییم و زندگی کنیم. اما استفاده آگاهانه از ظرفیت فضای مجازی نه تنها تهدید نیست بلکه می‌تواند یک فرصت باشد. فراموش نکنیم در دنیایی داریم زندگی می‌کنیم که به فضای مجازی به دلیل جذابیت‌هایی که دارد، سرعت انتقال اطلاعات، ارزان بودن و دسترسی بهنگام به اخبار اقبال زیادی می‌شود لذا ایجاد این نوع محدودیت‌ها ممکن است کمی تاخیر بیندازد اما قطعا پایدار و ماندگار نخواهد بود و شاید اگر این محدودیت‌ها ایجاد شود، افراد زمان بیشتری را در فضای مجازی بگذارند تا بتوانند راه‌های دور زدن را پیدا کنند. آنوقت چه بسا استفاده نامناسب بیشتر افزایش پیدا کند.

*دکتر سید حسن موسو ی چلک

 رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

منبع: روزنامه آرمان/ کد خبر۲۴۳۹۸۰ | تاریخ۱۳۹۷/۱۰/۱۳ - شماره3789

 

 

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/10/14

این گونه هر مجموعها ی مدیر می خواهد و کارکنانی تا وظایف مرتبط با مجموعه را ا نجام دهند، یک طرف قضیه است و طرف دیگر نوع برخورد ما است.این حکایت را حتما بخوانید.


رئیسش که یک شیر بود، از اینکه می‌دید مورچه می‌تواند بدون سرپرستی بدین گونه کار کند، بسیار متعجب بود.
بنابراین فکر کرد که اگر مورچه می‌تواند بدون هیچ گونه سرپرستی بدین گونه تولید کند، پس با داشتن یک سرپرست حتما میزان تولیدش بسیار بالاتر خواهد رفت.
او بدین منظور سوسکی را که تجربه بسیار زیادی در سرپرستی داشت و به نوشتن گزارشات عالی شهره بود، استخدام کرد.
اولین تصمیم سوسک راه اندازی دستگاه ثبت ورود و خروج بود.
او همچنین برای نوشتن و تایپ گزارشاتش به کمک یک منشی نیاز داشت.
عنکبوتی هم مدیریت بایگانی و تماس‌های تلفنی را بر عهده گرفت.
شیر از گزارشات سوسک لذت برده و از او خواست که نمودارهایی که نرخ تولید را توصیف می‌کند تهیه نموده که با آن بشود روندها را تجزیه و تحلیل کند. او می‌توانست از این موارد در گزارشاتی که به هیئت مدیره می‌داد استفاده کند.
بنابراین سوسک مجبور شد که کامپیوتر جدیدی به همراه یک دستگاه پرینت لیزری بخرد.
او از یک مگس برای مدیریت واحد تکنولوژی اطلاعات استفاده کرد.
مورچه زمانی که بسیار بهره ور و راحت بود، از این حد افراطی کاغذبازی و جلساتی که بیشترین وقتش را هدر می داد متنفر بود.
شیر به این نتیجه رسید که زمان آن فرا رسیده که شخصی را به عنوان مسئول واحدی که مورچه در آن کار می‌کرد را معرفی کند.
این سمت به جیرجیرک داده شد. اولین تصمیم او هم خرید یک فرش و نیز یک صندلی ارگونومیک برای دفترش بود.
این مسئول جدید یعنی جیرجیرک هم به یک کامپیوتر و یک دستیار شخصی که از واحد قبلی‌اش آورده بود، به منظور کمک به برنامه بهینه‌سازی استراتژیک کنترل کارها و بودجه نیاز پیدا کرد.
اکنون واحدی که مورچه در آن کار می‌کرد، به مکان غمگینی تبدیل شده بود که دیگر هیچ کسی در آنجا نمی‌خندید و همه ناراحت بودند.
در این زمان بود که جیرجیرک، رئیس یعنی شیر را متقاعد کرد که نیاز مبرم به شروع یک مطالعه درخصوص سنجش شرایط محیطی دارد.
با مرور هزینه‌هایی که برای اداره واحد مورچه میشد، شیر فهمید که بهره‌وری بسیار کمتر از گذشته شده است.
بنابراین او جغدی که مشاور شناخته شده و معتبر بود را برای ممیزی و پیشنهاد راه حل اصلاحی استخدام نمود.
جغد سه ماه را در آن واحد گذراند و با یک گزارش حجیم چند جلدی باز آمد. نتیجه نهایی این بود: "تعداد کارکنان بسیار زیاد است".
حدس می زنید اولین کسی که شیر اخراج کرد چه کسی بود؟
مسلما مورچه ! چون او عدم انگیزه اش را نشان داده و نگرش منفی داشت.

 

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/10/13

چند وقتی است که به نحوه مدیریت ها فکر می کنم و یادداشت هات مختلفی نوشتم و باز هم خواهم نوشت. روز قبل به یادداشتی برخورد کردم که درس بزرگی از بزرگ مرد خطه فراهان اراک می دهد. که با کمی تغییر می آورم:

میرزا تقی خان امیر کبیر در سال 1848 همزمان با بزرگانی در اروپا مانند نیچه ، بنز ، ادیسون، مارکس، ولتر ، روسو، هگل و کانت به صدر اعظمی ایلات ایران رسید و به مدت سه سال و یک ماه و بیست و هفت روز در این منصب بود.دولتمردان اروپا در حال رقابت برای توسعه علوم و فنون و قدرت نظامی و صنعتی کشورشان بودند و نظریه پردازان و متفکران در حال بستر سازی اندیشه ها برای پیشرفت هم زمان علم و فرهنگ.در این زمان امیر به صدارت ایران رسید و وارد کاخ گلستان شد که تعدادی از رجال با دستورات کافی از سفارت انگلیس و تمام گله داران ایل قاجار در اندرونی در حال تقسیم پوستین به جا مانده از ایران گرگ دریده بودند. شاه هفده ساله و اهل علم و صنعت وجود خارجی نداشت.از مردم نه پوست مانده بود ونه گوشت. شعرا و ادبا در فقر به سر میبردند و علوم روز عبارت بود از جن گیری، دعا نویسی ، آداب طهارت و مار نویسی و....! وی بی باک و دلیر بود و رفتاری متین و سنگین داشت.خنده کمتر از او دیده میشد.زمانی که امیر انتظام بود سربازان جرات نگاه کردن در چشمان وی را نداشتند . هرگز ذره ای از منافع ایران در اختلافات مرزی به نفع انگلیس و عثمانی کوتاه نیامد.حل مسائل مرزی خرمشهر،زهاب،کرند،اروند رود یادگار زمان اویند.
امیر نظم و قانون و تامین عدالت و در واقع آنچه را که به نظم میرزاتقی خانی معروف شد را بسیار وسیع میدید.او از نظم میرزا تقی خانی نوعی قانونمند کردن قدرت خودکامه و به ضابطه کشیدن هر نوع بی ضابطگی را می فهمید.بی قاعدگی و عقلانی نشدن حیات اجتماعی ایران ، یکی از چهره های کریه فرهنگ این زاد و بوم است که قرن هاست در لباس های مختلف ادامه حیات داده است. امیر با زمانه هماهنگ نشد و جان بر سر آن گذاشت.او می دانست که تامین عدالت و حقوق فردی و رفاه بدون یکدیگر امکان پذیر نمی باشد و مضاف بر این مسائل دیگری از قبیل عدم رشوه خواری حکام و تبدیل و تنظیم قوانین مالیاتی و گماشتن افراد کاردان و عاقل و قابل بر سر کار و ....تاثیر مستقیم دارد. در ایران دوران درازی است که ارزش قبیلگی حاکم است و مسئولیت های کاری بر اساس روابط قبیلگی توزیع می شود. در این گونه نظام مهم نیست که شخص کارآیی و رای خردمندانه برای کارداشته باشد،بلکه مهم این است که در رابطه با ارزش های مورد نطر قرار بگیرد.در واقع کارهای کارشناسی و مدیریت اجرایی توسط روابط سیاسی که مخرب و منهدم کننده است توزیع می شود.
می بایست در همه جا دست به کار شد و کسان عاقل بر سر کارها گماشت و مناصب بدون کار را حذف کرد. القاب بی جهت را دور ریخت . وی حتی از امور شهر و خدمات عمومی و آبله کوبی و بهداشت و تاسیس مریضخانه،کوتاه کردن دست دولتیان از سر مردم، نظافت شهر، جمع آوری گدایان، تامین خدمات شهری، چاپارخانه و پست، حفظ آثار باستانی، توسعه صنعت و تنظیم امور واردات و صادرات،ایجاد دیوانخانه عدالت ،استفاده از کار کارشناسی، توسعه و نشر دانش ، واداشتن مردم به کار و تلاش، تامین حقوق اقلیت های مذهبی و... نیز غافل نبود.وی در جواب سفارتخانه ای نوشت که باید بنای قانون و عدل را همه جانبه در نظر داشت و نمی توان آن را با خطبه و خطابه و اعلان رسمی در روزنامه به چنگ آورد.
دارالفنون در هفت شعبه تاسیس شد و اولین مدرسه جدید ایران بود. فارغ التحصیلان اولیه آن فرزندان رجال قاجار بودند که داستان عبرت آموزی دارد.راجع به معلمین دارالفنون میگفت (( در امر مدرسه ذقت زیاد لازم است آدم خیلی معقول و متشخص میخواهد که سر رشته از همه چیز فرنگی و ایرانی داشته باشد))..روزنامه را برای افزایش دانش و بینش مردم میخواست. فساد دستگاه اداری که شامل کم کاری ، کارشکنی ، رشوه، ظلم وتعدی، مردم آزاری، عدم خلاقیت، حاکمیت روابط و سفله پروری و...بود.امیر از جهات مختلف به مبارزه با فساد برخواست و ممنوع کردن گرفتن و دادن تحفه و هدیه ، رشوه ، تمجید و ستایش و شعر خوانی و مدیحه از این دست است.
پاسخ امیر به شاه گواه این مدعاست که وی به هیچ عنوان زیر بار حرف هیچکس ولو سلطان نمیرفت و در پاسخ به ابقای موثق الدوله چنین مینویسد:
قربانت شوم
"الساعه که در ایوان منزل با همشیره همایونی به شکستن لبه نان مشغولم،خبر رسید که شاهزاده موثق الدوله حاکم قم را که به جرم رشا و ارتشا معزول کرده بودم به توصیه عمه خود ابقا فرموده و سخن هزل بر زبان رانده اید. فرستادم او را تحت الحفظ به تهران بیاورند تا اعلیحضرت بدانند که اداره مملکت با توصیه عمه و خاله نمی شود.
زیاده جسارت است تقی "
وقتی کار بر اطرافیان سخت شد بنا را بر حذف امیر گذاشتند و در نهایت یکی از بزرگ مردان تاریخ ایران زمین که در اندیشه و عمل جز به نیکنامی ایران اندیشه ای در سر نداشت را به خاموشی گرائید.
منبع:وبلاگ:وی دئوه





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/10/12

سید حسن موسوی چلک

یکی از دغدغه های موجود این است که بیشتر مشکلات ناشی از ضعف مدیریتی است.یعنی این که شایسته سالاری خیلی مد نظر انتصاب مدیران در دستگاه های اجرایی نیست.این در حالی است که شایسته سالاری مبنای پیشرفت در هر جامعه ای است.از همین منظر ظنز زیر را می آورم تا شاید از این طریق شوخی با مدیران کرده باشم:
زنگ تفریح
مردی به یک مغازه فروش حیوانات رفت و درخواست یک طوطی کرد. صاحب فروشگاه به سه طوطی خوش چهره اشاره کرد و گفت: «طوطی سمت چپ 500 دلار است.»
مشتری: «چرا این طوطی اینقدر گران است؟»
صاحب فروشگاه: «این طوطی توانایی انجام تحقیقات علمی و فنی را دارد.»
مشتری: «قیمت طوطی وسطی چقدر است؟‌
صاحب فروشگاه: طوطی وسطی 1000 دلار است. برای اینکه این طوطی توانایی نوشتن مقاله ای که در هر مسابقه ای پیروز شود را دارد.»
و سرانجام مشتری از طوطی سوم پرسید و صاحب فروشگاه گفت: «‌ 4000 دلار.» مشتری: «این طوطی چه کاری می تواند انجام دهد؟»
صاحب فروشگاه جواب داد:‌ «صادقانه بگویم من چیز خاصی از این طوطی ندیدم
ولی دو طوطی دیگر او را مدیر صدا می زنند.»
منبع:ایمیلی از یک دوست
www.mousavichalak.ir
 

کد خبر 274527




نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/10/11

سیدحسن موسوی چلک

همه ما در ارتباط با مردم و مسئولین بر مبنای میزان اعتمادی که داریم تعامل ایجاد می کنیم و قبول شان داریم.اما اگر این اعتماد به هر دلیلی بشکند کار خیلی سخت می شود.در گذشته نه چندان دور،کاسب ها افراد مورد اعتماد بودند.اما امروز چگونه است؟و چرا به اینجا رسیدیم؟ اعتماد به مسئولین چه تاثیراتی در جامعه دارد؟اگر کسی خیانت در امانت کرده باشد چه احساسی نسبت به این بی اعتمادی به ما دست خواهد داد؟ اگر رازی را به کسی که به او اعتماد دارید گفته باشید یا درد دلی کرده باشید ولی متوجه شوید که به دیگران هم گفته است آیا دفعه بعد هم این فرد را برای درد دل کردن انتخاب می کنید؟اگر به حرف های کسی که اعتماد دارید گوش کنید ولی بعدا مطمئن شوید که دروغ گفته است چه واکنشی نسبت به این فرد خواهید داشت؟ دیوار بی اعتمادی هر چه بلندتر باشد فرصت همکاری، تعامل و مشارکت کمتر و کمتر خواهد شد.بی اعتمادی ترس را به دنبال خواهد داشت.اگر قول دهید و عمل نکنید دیوار اعتماد شکسته می شود. فراموش نکنیم که لازمه اعتماد صداقت و شفافیت است.ویژگی که در شیشه صاف است. از هر طرف نگاه کنید یک چیز مشخص واقعی می بینید. اگر این شیشه شکسته شود نمی توان بگونه ای بند زد که مثل اولش باشد.اعتماد برای هر مسئولی،فردی و جامعه ای سرمایه گران بهایی است که نباید ارزان آن را فروخت.معتقدم که اعتماد واقعی و اعتماد اجتماعی فروختنی و خریدنی نیست.پس به فکر خرید و فروش اعتماد نباشیم بلکه تلاش ما باید بر این مبنا باشد که این سرمایه را افزایش دهیم که بزرگترین پشتوانه محسوب می شود. 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/10/10

سید حسن موسوی چلک

اکر هر کسی سر جای خود باشد چه می شود؟
چند روز قبل با یکی از دوستان روستایم از نوشهر به سمت تهران می آمدیم که از جاهای مختلف صحبت می کردیم تااین که صحبت به ویژگی های جامعه سالم رسیدو این که اگر هر کسی در هر جامعه ای سر جای خود باشد آن جامعه مسیر سلامت و پیشرفت را طی خواهد کرد.در این زمینه دوستم ضرب المثل مازندرانی را گفت که موجب شد این یادداشت را بنویسیم.صرب المثل مازندرانی این بود:«وقته نی زن شو پی گر بوو بنج ره خی خارنه»معنی آن این است که هر زمانی که نوازنده نی مسئول شب پایی سر زمین کشاورزی(شالیزار برنج) باشد مطمئنا خوک برنج(شالی) را خواهد خورد.تامل در معنی این ضرب المثل نشان می دهد که کسی که نی محلی می نوازد باید با استفاده از لب خود در نی فوت کند تا صدای نی بلند شود و معمولا نی نوازان در حین نواختن نی،چشم خود را می بندند.در حالی که کسی که برای شب پایی برای حفاظت از زمین شالیزار برنج انتخاب می شود باید بیدار بوده و متوجه اطراف خود باشد تا بموقع با ایجاد سرو صدا مانع از ورود خوک ها به زمین کشاورزی شود. نوازنده نی باید بنشیند در حالی که شب پا باید بدود و جست و خیز کند، نوازنده نی فردی احساسی است ونمی تواند حیوانی رابکشد در حالی که شب پا  باید بکشد و کارش همین است.در واقع نکته قابل تامل این است که اگر افراد متناسب با توانایی ،تخصص و ...مسئولیت ها را بپذیرند آن جامعه مشکلات کمتری خواهد داشت و مسیر پیشرفت بهتر و با کمترین هزینه طی خواهد شد.همه ما در جاهای مختلف با افراد مختلفی سر و کار داریم.آنجایی که افراد سر جای خود هستند و متناسب با تخصص و توانایی خود مسئولیت های دارند آبادتر است.از منابع مادی و معنوی به درستی استفاده می شود.برای حفظ موقعیت خود تن به هر خواری و ذلتی نمی دهند.افراد ریز مجموعه از کار کردن با آنها لذت می برند .رضایت مردم بیشتر است. اما چه می شود که برخی از افراد به هر قیمتی که شده فقط دنبال پذیرش مسئولیت هستند تا مدیر باشند ولی به این فکر نمی کنند که با پذیرش مسئولیتی که توان و تخصص انجام آن را ندارند چه ظلمی(حتی نادانسته)درحق مردم و جامعه خود انجام می دهند.معمولا در جامعه ای سالم که جامعه ایی شایسته سالار است هر کسی و هر چیزی سر جای خودش است.به امید آن روز که این شجاعت را داشته باشیم که مسئولیتی فراتر از توان خود نپذیریم.انشاءا...





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/10/8

پذیرش مسئولیت بدون ارتباط با تخصص مان خیانت به جامعه است.
پیشرفت هر جامعه ای بدون در اختیارداشتن مدیران متخصص امکان پذیر نخواهد بود.به همین دلیل یکی از موضوعات بسیار مهم دراین زمینه انتخاب افرادی با تخصص مرتبط در حوزه های مدیریتی و تصمیم گیری است.شاید این موضوع در کشور ما خیلی مصداق نداشته باشد.چون بسیاری از مدیران بدون داشتن تخصص مرتبط، در حوزه های غیر مرتبط با تخصص شان مسئولیت می گیرند چون مهم این است که عنوان مدیر را یدک بکشند.از امتیاز آن استفاده کنند و ... .
اگر از این مدیران پرسیده شود که آیا حاضرید سفری داشته باشید که راننده آن به اصطلاح«ناشی» باشد؟ تجربه نداشته باشد؟ مهارت نداشته باشد؟ بدون شک پاسخ آنها منفی خواهد بود.چون سلامت شان به خطر می افتد.حال چطور این افراد حاضر می شوند در قبال دیگران به خود حق بدهند تا مسئولیی را بپذیرند که در توان و تخصص شان نیست؟آیا این کارشان ظلم و خیانت به جامعه شان نیست؟
فراموش نکنیم که کشور نیار به مدیران متخصص و شجاع و سالم دارد.در غیر این صورت هر روزبر مشکلات مان افزوده خواهد شد. چون مثل راننده ناشی تصادف می کندو هم خود و هم دیگران را به خرج و درد سرمی اندازد.
بسیاری اوقات ما مدیران غیر مرتبط هستیم که هم کشور و هم سازمان مان را با مشکل مواجه می کنیم که جبران هم نمی توانیم بکنیم.پس بیاییم به خاطر خودمان هم که شده کاری را که در توان مان نیست، نپذیریم.





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/10/7

« شایسته سالاری » طنز تلخ مدیریت ایرانی

یکی از بزرگترین آرزوهای من این است که در هر جایی هر کسی سر جایش خودش بنشیند.به عبارت بهتر هر کسی جایی بنشیند و منصبی را بگیرد که شایسته اش است و ...


یکی از موضوعاتی که در حوزه مدیریتی همیشه و بیشتر در حرف مورد توجه بوده موضوع «شایسته سالاری» است.گر چه در عمل این موضوع با توجه به شواهد و قراین متعدد در کشور ما شبیه به طنز شده است.از این مفهوم تعاریف مختلفی ارایه شده است.در یک تعریف از شایسته سالاری چنین آمده است:« شایسته‌سالاری (meritocracy) به شیوه‌ای از مدیریت گفته می‌شود که در آن دست‌اندرکاران بر پایهٔ توانایی و شایستگی‌شان برگزیده شوند و نه بر پارهٔ قدرت مالی یا موقعیت اجتماعی و فامیلی».

در دین مبین اسلام هم براین موضوع تاکید وتصریح شده است ونمونه های مختلفی در صدر اسلام وجود دارد که گویای توجه به این موضوع می باشد:حضرت علی علیه السّلام در نامه ای به قاضی منصوب خود در اهواز نوشته اند که:
«
ای رفاعه بدان که این حکومت امانتی است که هرکس به آن خیانت کند،لعنت خداوند را تا روز قیامت به همراه خواهد داشت و هرکس خیانت کاری را به کار گیرد پیامبر اکرم (ص) در دنیا و آخرت از او بیزار است

در واقع می توان گفت که مسئولیت ها،امانت های بسیار مهمی هستند که باید به اهلش سپرده شود.آنان که بدون داشتن شایستگی های لازم،خود را در مقام اداره قرار می دهند یا آنهایی که افراد را بدون شایستگی های لازم برای اداره امور می گمارند،بالاترین خیانت ها را مرتکب شده و سبب هلاکت خود و دیگران می شوند و در دنیا و آخرت مورد غضب قرار خواهند گرفت

ایشان در جای دیگر دریکی از سخنان خود در تبیین بر سر کار آمدن افراد نااهل و پیامدهای تصدی امور به دست نا اهلان می فرماید که:

«همانا شما دانستید که سزاوار نیست بخیل بر ناموس و جان و غنیمت ها و احکام مسلمین،ولایت و رهبری یابد و امامت مسلمین را عهده دار شود، تا در اموال آنها حریص گردد،و نادان نیز لیاقت رهبری ندارد تا با نادانی خود مسلمانان را به گمراهی کشاند و ستمکار نیز نمی تواند رهبر مردم باشد که با ستم حق مردم را غصب و عطاهای آنان را قطع کند،و نه کسی که در تقسیم بیت المال عدالت ندارد زیرا در اموال و ثروت آنها حیف و میل می کند و گروهی را بر گروهی مقدم می دارد،و رشوه خوار در قضاوت نمی تواند امام باشد زیرا که برای داوری با رشوه گرفتن حقوق مردم را پایمال و حق را به صاحبان آنها نمی رساند و آن کسی که سنت پیامبر اکرم صلّی اللّه علیه و اله را ضایع می کند لیاقت مدیریت ندارد
در جای دیگر امام علی علیه السّلام یکی از آفات حکومت و دولت راحاکمیت افراد پست دانسته و می فرماید:ریاست و حاکمیت فرومایگان و بی تجربه ها تازه به دولت رسیده،نشانه انحلال و انحطاط دولت هاست.

حال با تامل بر آن چه ما داریم می بینیم بایبد اعتراف تلخی کنیم و آن این که در بسیاری از منصب های مدیریتی ما شاهد حضور افرادی هستیم که تخصص شان با مسئولیت های شان به هیچ وجه تناسب ندارد.در چنین شرایطی نباید انتظار داشته باشیم که امور به خوبی مدیریت شوند.پیامدهای اجتماعی این نوع واگذاری منصب ها و مدیریت ها افزایش فساد، افزایش هزینه سازمان ها، بی اعتمادی به سازمان ها و... خواهد بود.ولی باز هم می بینیم که افرادی هستند که برای حفظ میز مدیریت شان (که نه بر اساس شایستگی، بلکه فقط براساس ارتباط بدست آوردند) دست به هر اقدامی می زنند.

شاید سریال مهران مدیریری در خصوص مدیریت ایرانی گویای گوشه ای از نوع مدیریت ایرانی باشد که من آنرا طنز تلخی می دانم.گر چه این موضوع فقط خاص کشور ما نیست.

البته این یاداشت زحمات وتلاش های مدیریان ایرانی را نمی خواهد زیر سئوال ببرد که قدر دان زحمات این تعداد کم مدیران شایسته هستم.اما...

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/10/7

 

یادداشت:

برای جان انسان‌ها ارزش قائل شویم

آرماندر ابتدا این واقعیت را بپذیریم که هیچ‌کس فکر نمی‌کرد در واحدعلوم‌ و تحقیقات کسی به خاطرچپ شدن اتوبوس فوت کند! لذا وقوع بعضی از اتفاقات دردناک است و باید به جامعه دانشگاهی و خانواده شان تسلیت گفت. شاید در طول روز به طور میانگین دو نفر هر ساعت به خاطر تصادفات فوت می‌کنند ولی واقعیت این است که فوت اینگونه طبیعتا افکار عمومی را جریحه‌دار می‌کند و باید به افکار عمومی هم نسبت به این نوع اتفاقات حق داد که واکنش نشان دهد و این موضوعی است که نمی‌توان کتمان کرد. ولی موضوع اصلی به فرهنگ ایمنی، سلامت و پیشگیری در ایران برمی‌گردد که معتقدم در همه حوزه‌ها این ضعف را داریم. معمولا ایمنی و سلامت را بعد از اینکه از دست دادیم، عموما جدی می‌گیریم. راجع به آن حرف می‌زنیم تا تدابیری اتخاذ کنیم که البته آن هم مقطعی است. ممکن است بگیر و ببندی انجام شود، بخشنامه کنند که سرویس‌ها چنین و چنان شوند که بعد هم فراموش می‌شود. آنچه مهم است اینکه روی ایمنی و فرهنگ ایمنی در جامعه بیش از پیش کار کنیم که مردم بپذیرند و بعد برای ایمنی بیشتر اقدام کنند. این را باید در همه عرصه‌ها از بهداشت گرفته تا ایمنی خودرو و حتی ایمنی ساختمان در نظر بگیریم که با وقوع یک زلزله هرچه مردم داشتند، تمام شد و رفت. البته حوادثی از این دست قابل پیش‌بینی نیستند ولی قابل پیشگیری‌اند. برای پیشگیری هم باید آمادگی ذهنی صورت بگیرد تا مردم بپذیرند و برای این بخش اقدام کنند. نکته اینجاست که ما خودمان باور نمی‌کنیم حادثه آنقدر به ما نزدیک است و چون این را باور نداریم لذا فرهنگ پیشگیری و ایمنی را هم جدی نمی‌گیریم. به نظر می‌رسد آنچه مهم است و در فاز اول می‌توان برای سرویس‌های دانش‌آموزی یا دانشجویی درنظر گرفت -در بازه زمانی کوتاه- تا یک اطمینان سازی بیشتری انجام شود، اعمال کنترل و چک است ولی مشکل ما را در این حوزه حل نخواهد کرد تا زمانی که فرهنگ ایمنی و سلامت در جامعه جای خود را باز نکند. فرقی نمی‌کند چه راننده‌ای که پشت ماشین می‌نشیند باید به موضوع ایمنی توجه جدی کند و چه کسی که به عنوان یک شهروند سوار این سرویس یا خودروهای شبیه این می‌شود، نباید بی‌تفاوت باشد. حتی خانواده‌ها هم نسبت به ایمنی خودروهایی که فرزندانشان سوار می‌شوند، نباید بی‌تفاوت باشند. این بی‌تفاوتی نسبت به فرهنگ ایمنی تقریبا نهادینه شده است و کار زیادی در این حوزه می‌برد تا این خصوصیت رفع شود. طبیعتا در این فاز، ارائه یک پاسخ شفاف و منطقی به مردم و خانواده، گام اولی است که باید انجام شود و در کوتاه‌ترین زمان ممکن باید این اطلاع رسانی صورت بگیرد. گام دوم رسانه، مدرسه و دانشگاه است که می‌توانند کار خود را انجام دهند البته موضوع تبلیغ فرهنگ ایمنی موضوعی نیست که کوتاه مدت بتوان نتیجه گرفت. ولی بالاخره چه بخواهیم و چه نخواهیم باید روی این موضوع کار کنیم. سالانه حدود 17 هزار نفر در اثر تصادف یا سوانح رانندگی جان خود را از دست می‌دهند. هرچند سال قبل تعداد بیشتر بود و با کارهایی که انجام شد، کمتر شد ولی باز هم عدد قابل توجه است که سالانه این تعداد تلفات داریم. علاوه بر اینکه نیروی انسانی‌مان را از دست می‌دهیم که مهم‌ترین منبع توسعه است. کشور ما هم باید برای نیروی انسانی خود ارزش و احترام بیشتری قائل شود. درواقع خود فرهنگ ایمنی یکی از مولفه‌هایی است که نشان می‌دهد چقدر با این فرهنگ آشنا هستیم، به آن اعتقاد داریم و چقدر برای حفظ این نیروی انسانی سرمایه‌گذاری می‌کنیم. این نکته نباید فراموش شود که به نیروی انسانی نیاز داریم. موضوع بعدی پیگیری حال کسانی است که اکنون مصدوم یا در بیمارستان بستری هستند و نباید به راحتی از کنار دلجویی از خانواده‌هایشان گذشت. بحث بعدی، تمرکز روی حوزه حمل‌ونقل عمومی است. با توجه به اینکه عموما مردم از وسایل نقلیه استفاده می‌کنند، ایمنی و سلامت همه اشکال حمل و نقل عمومی باید جدی گرفته شود.

دکتر سیدحسن‌ موسوی‌چلک - رئیس انجمن مددکاران اجتماعی ایران

 

منبع: روزنامه آرمان/86343 | تاریخ۱۳۹۷/۱۰/۶ 

 

 





نوع مطلب : یادداشت ها، 
برچسب ها :
لینک های مرتبط :
          
1397/10/7


( کل صفحات : 33 )    1   2   3   4   5   6   7   ...   


آمار وبلاگ
  • کل بازدید :
  • بازدید امروز :
  • بازدید دیروز :
  • بازدید این ماه :
  • بازدید ماه قبل :
  • تعداد نویسندگان :
  • تعداد کل پست ها :
  • آخرین بازدید :
  • آخرین بروز رسانی :
امکانات جانبی